verstandelijk beperkt

Gisteravond hadden wij met ons koor "Uitgehuild..!" (neem eens een kijkje op www.uitgehuild.nl) een optreden in een instelling voor mensen met een verstandelijke beperking oftewel geestelijk gehandicapten. Aangezien ik daar vaker was geweest, stond mij alleen nog de kwijl en de billenknijpers mij vers in het geheugen. Ik zag er toch een beetje tegen op. Toen wij daar aankwamen, werden wij begroet door één van de bewoners en ik kreeg even de kriebels, en eerlijk gezegd moest ik ook een beetje lachen. Binnen aangekomen kwam ik daar een "oud" buurmeisje van mijn man tegen. Zij woont ook daar, en ik werd uitbundig begroet door haar. Ze is 33 jaar, maar verstandelijk is ze gewoon een klein kind. Ze vond het geweldig dat ik er was, en bleef de gehele avond in mijn buurt. Op één of andere manier waren wij allemaal popsterren voor haar, en ik was er één van, die zij toevallig ook nog kon.
Ik heb daar enorm van genoten. Op een gegeven ogenblik stonden wij daar hand in hand, en ik voelde de warmte van mijzelf uitstralen naar haar. Uiteindelijk heb ik aan de verzorging gevraagd of ze even op het podium mocht staan, en dat mocht. Ik zag haar genieten, wat kan je zo'n iemand dan een geweldige avond bezorgen.
Zo was er ook nog een jongen die zich in een rolstoel verplaatste. Hij had een hawai-ketting om, en op een gegeven ogenblik wierp hij mij de ketting toe, die ik direkt om mijn hals hing. De jongen was zo trots als een pauw, en even later kreeg ik nog een lekkere natte kus van hem; hij vertelde verliefd te zijn op mij.
Ik heb verschrikkelijk genoten van de mensen daar, en ben toch eens diep in mijn hart gaan kijken, of dit niet misschien mijn roeping zou zijn, maar ja....ze zijn niet allemaal even lief, ze kunnen ook agressief zijn of juist enorm zielig....Ik heb in ieder geval een topavond gehad, tussen de mensen. Zij kunnen doen, zoals ik wel eens zou willen doen, namelijk lekker "gek" doen, zonder dat je raar aangekeken wordt. Maar ik kan daar elk moment mee stoppen, en zij kunnen dat niet.