het ging niet

Toen ik mij opgaf voor een beginnerscursus digitale fotografie wist ik nog niet dat Luke twee keer geopereerd moest worden. Een aantal weken voor de cursus kreeg ik een enorme terugval van mijn lichaam en geest, die mij waarschuwden; 'Miek, je neemt teveel hooi op je vork. Denk om jezelf, je gezin en zeker om Luke, die heeft je nodig als het zover is.'

Maar ik sprak mijn lichaam tegen, en een week voor de cursus werd ik geveld door een flinke verkoudheid, maar die had ik binnen een week redelijk onder controle.
De dag van de eerste cursusavond was aangebroken en ik werd spugend wakker, ik sleepte mij naar het werk, en mijn chef sleepte mij weer naar de voordeur. Ik hees mijzelf in de auto, en thuis kroop ik de trap op om te slapen.
De eerste cursusavond moest ik verstek laten gaan, ik was niet in staat om die avond te leren.

De tweede cursusavond kwam er aan en de avond ervoor heb ik nog leren magnetiseren bij mijn zus. Na een lange en vermoeiende werkdag, kwam ik rond kwart over vijf binnen vallen met Luke, terwijl Wilfred Romy ophaalde van de "zwem". Er werd snel gekookt, gegeten, gedouched en gemake-uped.

Met rode slaapwangen en -oren vertrok ik met volle moed naar de cursus. Het was een klein groepje, en ik bemerkte al direkt dat ik door het missen van de ene les, het groepsgevoel al miste. Ik had ook al een paar belangrijke details gemist wat de cursus nog behoorlijk ingewikkeld maakte. De avond duurde twee en een half uur lang, en ik merkte dat mijn lichaam en geest begonnen te sputteren; 'Miek, het gaat niet lukken, je kan niet twee of drie avonden per week iets gaan ondernemen, daar kunnen wij, lichaam en geest, niet tegen!' Thuisgekomen ben ik toen gelijk naar bed gegaan, want mijn wekkertje stond weer op kwart voor zes.

Doodmoe stond ik de volgende ochtend weer op de werkvloer. Ik werd kwaad op mijzelf, waarom kon ik dit 7 jaar geleden toen ik nog 40 uur werkte nog wel, en nu niet meer? Sinds die zwangerschapsvergiftiging bij mijn zwangerschap van Romy kan ik het niet meer.....ik ben zo moe.

De week er op weer hetzelfde verhaal, moe, moe en nog eens moe! Ik heb die avond meer zitten gapen, dan dat ik wat geleerd heb. Jammer, maar ik moest een beslissing maken, mijn gezondheid ging voor.

Afgelopen zondagmorgen heb ik de beslissing gemaakt, ik zou stoppen met de cursus. Helaas werd dit niet in dank afgenomen door de mevrouw die de cursus gaf. Zij gaf aan dat ze iemand anders heeft moeten afzeggen omdat de groepen vol waren, en dat ze die er nu niet zomaar tussen kan schuiven, en dat aan een cursus deelnemen niet iets was om het even aan te kijken, om vervolgens wel te zien wat we gaan doen. Maar zo is het dus helemaal niet gegaan.

Ik moet leren om naar mijn lichaam te luisteren, als mijn lichaam zo protesteert dan moet ik wel luisteren. Misschien komt de tijd nog wel, om een dergelijke cursus te gaan volgen, maar nu kan het niet. Ik wil graag blijven zingen en dat blijft mijn nummer 1 prioriteit, de rest komt later.....

De eerste operatie van Luke is inmiddels achter de rug, namelijk de restauratie van zijn gebit onder narcose in Haarlem. De tweede komt volgende maand er aan, de keel- en neusamandelen worden verwijderd. En dan natuurlijk nog de integrale vroeghulp die we hebben aangevraagd voor hem. En niet te vergeten de regelmatige bezoekjes aan het ziekenhuis en de kindertandarts.