moekepukkels

Ken je dat? Je wordt moeder en dan komen er vlekken; moedervlekken! of moekepukkels of hoe je ze ook noemen wilt. Ze zitten in ene op de meest rare plekken, in je nek, onder je oksel, op je tiet. Moedervlekken die je eerst helemaal niet had. Mijn kinderen gebruikten er eentje als volumeknop, mijn ketting had de vervelende neiging om er achter te blijven haken, en ze jeuken!
Waarom heet het eigenlijk geen vadervlekken? Vaders hebben toch ook van die vlekken?
Nee, de moeders hebben het weer gedaan!

Vanaf vandaag ben ik moeder, maar zonder vlekken. Onder lokale verdoving heb ik vandaag vier moekepukkels in mijn nek en hals laten verwijderen. Het weghalen doet geen zeer hoor, maar die verdoving....AUW!
Eerst krijg je een prikje, die voel je niet hoor, maar dan wordt die ellendige verdovingvloeistof er in gespoten; 5 seconden plezier voor de dokter, en dat x 4 in mijn nek en hals.
Dan komt de dok met een elektrisch apparaat waarmee ze de vlekken wegbrandt, het is net een muggenvanger, het maakt een zoemend geluid en dan die stank! Waar heb ik dat eerder geroken? Op vakantie, toen ik dus op muggenjacht ging en er eentje op mijn muggenracket had zitten en al na-schokkend en kwijlend aan het verbranden was. Puur sadisme! Wat ik vandaag rook, was natuurlijk geen mug, maar mijn eigen huid; verbrand mensenvlees. Getverdemme!

Binnen tien minuten stond ik, met ook nog een griepprik op zak, eh in mijn arm, weer buiten. Pas toen de verdoving uitgewerkt was, voelde ik pas dat het best wel zeer deed. Ik hoop dat de dok er van genoten heeft, volgens mij wel. NOU, IK NIET!!