rode oortjes

Een beetje lodderig neem ik de mensen in de ruimte in mij op. Ik merk vijf groepjes op, het ene groepje praat over het zingen, het tweede groepje zit aandachtig in een eeuw-oud boekje te snuffelen, het derde groepje kan ik niet volgen, het vierde groepje praat over het leven en het vijfde groepje praat over hoe zij boodschapjes doen.

Ik zit daar tussen in, en spits mijn oren. Ik probeer wat gesprekjes te volgen, maar ik word een aantal maal onderbroken door mensen die zich zorgen om mij maken. Of ik mij wel goed voel, of ik moe ben? Nee, ik luister.... Tja, ze kennen mij te goed, ik kan altijd behoorlijk aanwezig zijn. Maar nu ben ik té stil voor ze. Ssssttt...ik ben een blog aan het verzinnen.

Als ik aanstalten maak om naar huis te gaan, worden mijn oren met mijn hoofd er nog aan, getrokken naar een wel heel bijzonder gesprek. Dit moét ik horen, en ik wil mee praten. Eindelijk een vrij gesprek over dit, voor mij zo, beladen onderwerp. Gevoerd door mijn beste "oudere" vrienden.

Ik pak een stoel en zit met rode oortjes te luisteren. Voor ik het weet ben ik helemaal vergeten dat ik naar huis zou gaan. Ik vraag mijzelf af waarom ik in hemelsnaam niet eerder geboren ben. Ik had het ook mee willen maken! Ik steek mijn verbazing dan ook niet tussen stoelen en banken, en dat hebben ze in de gaten, mijn tong hangt zo wat op mijn knieën, en uit mijn oren komt stoom. Welkom bij de generatie die in de jaren '50 geboren is, zij hebben de jaren '70 meegemaakt. De jaren van de "vrije sex"....Tja, en daar krijg ik als "jonkie" nog best rode oortjes van, hihi.....