vriendschap

Hebben jullie dat ook weleens meegemaakt? Het gevoel dat je er eigenlijk niet meer bij hoort? Dat je goede vriendschappen had, en die eigenlijk geleidelijk aan over gaan? Dat je nog vriendelijk tegen elkaar blijft, en dat je uit beleefdheid je mond houdt over de vragen die je hebt, terwijl je hart bloedt? Dat je je afvraagt wat je fout hebt gedaan, en vooral wanneer?

Vaak laat ik het maar over me heen komen, en probeer ik mij er niets van aan te trekken. Maar soms, zoals nu, dan word ik er weer verdrietig van. Dan snap ik het niet, en voel ik mij daardoor ongelukkig. Dan krijg je op een dag, een lief klein gebaar en dan vraag ik mij af, waarom ik mij zo druk maak. Ik kan echt dagenlang teren op zo een lief en klein gebaar. Het blijft moeilijk om hier een tussenweg in te vinden, simpelweg omdat ik die weg niet kan vinden. Ik vind het moeilijk om net te doen of mijn neus bloedt, terwijl mijn hart net zo hard bloedt en pijn doet. Gelukkig zijn er nog zat vriendschappen die wel blijven en er worden weer nieuwe vriendschappen gesloten, maar sommige vriendschappen zijn onvoorspelbaar en gaan spijtig genoeg verloren.