blunder

Vroeger op school had ik vaak momenten dat ik door de grond wilde zakken en even een tijdje wilde verdwijnen. Tranen zaten dan vaak hoog, en persten zich een weg naar buiten. Nu is het zo, dat ik nog steeds snel tranen krijg als ik mij ongemakkelijk voel, maar gisteravond moest ik echt mijn best doen, om ze eens niet te laten zien...

Zoals bekend zing ik bij een fantastisch leuk en gezellig koor. Ik kan met iedereen goed opschieten, en met name met de oudere dames. Wat het is, weet ik niet, maar deze mensen hebben een enorme aantrekkingskracht op mij. Ik vind ze allemaal aardig, leuk en vooral lief. Zo ook Marijke.

Marijke is een enorm lieve en verzorgde dame. Ze is fijntjes en ziet er altijd retegoed uit. Ik vind Marijke lief en ik zou haar nooit kwaad willen aan doen. Zij is een type dat je graag als moeder of tante zou willen hebben.

Gisteravond waren we toe aan onze laatste liedjes, toen ik mijn arm om haar heen sloeg. Gewoon, omdat ik haar een geweldig mens vind. Onze dirigent vond het leuk en maakte er een opmerking over. Voordat ik het wist, greep ik haar nog meer vast en zei; 'Dit is mijn oma'. Waar het vandaan kwam weet ik niet helemaal, want ik wilde het helemaal niet zeggen. Er zit gemiddeld zo'n dertig jaar verschil tussen ons, dus mijn oma kan ze al helemaal niet zijn! Ik weet uit het diepste van mijn hart, dat ik eigenlijk iets heel anders wilde zeggen, maar ik kon dat op dat moment op één of andere manier even niet uitspreken.

Iedereen lachte, maar ik kon wel janken. Waarom kwam juist DAT nu uit mijn mond. Marijke gaf aan, hier niet blij mee te zijn, en ik bood mijn excuses aan. De tranen sprongen werkelijk waar in mijn ogen, het liefst was ik weggelopen om even flink te huilen.

Ik wachtte af totdat we klaar waren met zingen, en heb Marijke even apart genomen. Ik moest haar iets uitleggen, over waarom ik denk dat het uit mijn mond was gekomen. Marijke begreep het, maar ik bleef me rot voelen. Ik ben best mondig, en meestal kan men mijn grapjes ook wel waarderen, maar nu wilde ik dat ik mijn mond had gehouden. Het feit dat ik mij zo rot voelde, zegt genoeg. Dit zit veel dieper dan ik zelf had verwacht.

Marijke, ik weet dat je het begrijpt en niet meer erg vindt, maar ik wil je nogmaals via deze weg mijn zeer oprechte excuses aanbieden....