ik stotter

Veel mensen snappen er helemaal niets van, en weinig mensen weten het, het dilemma waar ik al 28 jaar mee leef; ik stotter!!

Sinds de kleuterschool heb ik al een spraakgebrek.
Vroeger op school was het echt een struikelblok voor mij, want echte vriendinnetjes maakte ik hier niet mee. Want buiten het stotteren om, trok ik tijdens het praten vaak rare gezichten en ik was vaak zenuwachtig.
Thuis was ik een enorm zenuwachtig en druk kind. Mijn moeder en mijn zussen konden mijn "handicap" wel accepteren, maar mijn vader had er enorm moeite mee en stak zijn frustatie dan ook niet tuseen stoelen en banken.

Spreekbeurten waren een enorme belemmering voor mij, en voorlezen al helemaal.
Toen ik negen jaar was, ging ik in groepstherapie, maar het haalde weinig uit. Dus werd er individuele therapie voorgesteld. Toen ik twaalf jaar was, leken de problemen redelijk onder controle. En toen moest ik naar de middelbare school.

Al vrij snel hadden mijn klasgenoten door dat ik "anders" dan de rest was en dit kwam ook mede doordat de leerkrachten mij een voorkeursbehandeling gaven. Ik hoefde niet voor te lezen voor een volle klas en ik hoefde geen mondelinge testen te doen. Dit kwam doordat ik uitstekend kon leren, en de leerkrachten wisten dat ik het heus wel kon.

Mijn hoogtepunt op school was een spreekbeurt samen met mijn vriendin voor het vak muziek. Samen met haar hield ik een spreekbeurt over Elvis Presley, en ik las moeiteloos de zelfgeschreven teksten voor. Na afloop van de spreekbeurt kreeg ik een groot applaus van mijn medeleerlingen. Ik voelde mij blij.

Mijn dieptepunt was, dat de leerkracht aan mijn medeleerlingen vroeg om iemand aan te wijzen om voor te lezen. Ik werd (natuurlijk) uitgekozen, en ik moest voorlezen terwijl de leerkracht even naar de WC moest.
Stotterend en huilend las ik voor, terwijl mijn medeklasgenoten in een deuk van het lachen lagen. Totdat een klasgenoot ingreep en zei dat ik moest stoppen, en sommeerde de rest om te stoppen met lachen. Ik voelde mij diepongelukkig.


En zo kan ik nog wel wat voorbeelden noemen, maar deze vervelende gebeurtenissen hebben gemaakt tot hoe ik mij nu gedraag. Ik omzeil woorden als de beste, en pas als ik mij zeker genoeg voel, haal ik mijn mond open tijdens een vergadering of bespreking.
Voorlezen doe ik alleen voor mijn kindertjes en mijn man, voor de rest houd ik mijn mond.
Bellen is een struikelblok en daarom zal ik nooit een vreemde of iemand met een moeilijke naam opbellen. Gebeld worden is geen probleem, als ik mij maar niet hoef voor te stellen voor de telefoon of mijn adres hoef te geven.

Op mijn werk ben ik vrolijk en blij, en ik stotter daar nooit. Maar stel dat ik een aanbieding krijg om receptioniste te worden? Ik ben bang dat ik dat aanbod zal afslaan, want dan zou ik moeten bellen.

Ik zing in een koor, en het zal welbekend zijn; een stotteraar kan prima zingen, kijk naar Gareth Gates, alhoewel ik natuurlijk niet zo prachtig als hem kan zingen.

Toch voel ik mij op vertrouwde plekken zeker genoeg, dat het praten geen belemmering voor mij hoeft te zijn. Maar wat zou ik graag een baan op maat willen hebben, maar dan zonder telefoon.

Mijn zoontje krijgt nu logopedie om zijn spraakontwikkeling te stimuleren, en soms voel ik mij geroepen om een doorverwijzing bij de dokter te halen voor logopedie. Om voor altijd van het stotteren af te komen. Maar ik weet nu al dat ik niet meer te redden ben, maar dat ik nooit meer verder moet zakken dan dit niveau.
Zoals het nu gaat, gaat het best goed. Maar ik ben een perfectionist, en daarom ben ik niet tevreden. En zo perfectionistisch als ik ben, niemand zal mij ooit een letter horen stotteren, want ik ben de koningin van de synoniemen. Ik schrijf mijn verhalen wel op de computer, die stottert tenminste niet.....