het "gat"

Vrijwel ieder kind zo rond de zes jaar jong, krijgt er mee te maken.
Om het nog even erger te maken, het is de schrik van bijna ieder kind.
Want waar ik nu over praat is het beruchte "gat".

Het "gat" is eigenlijk niet meer dan een zeil die drie meter van de kant verwijdert ligt in het water. In het zeil zit op ongeveer een meter diepte een gat.
Het is maar een dom gat, maar het "gat" is wel één van de belangrijkste wegen naar het A-diploma. Als je niet door het "gat" zwemt, ben je dus nog niet zeker van dit felbegeerde A4-tje.

Het "gat" was hier afgelopen week dan ook het onderwerp van het gesprek.
Het maakte onze dochter emotioneel, want de ze had afgelopen week een briefje mee gekregen dat ze op zaterdag 15 december mocht afzwemmen.
Wij waren enorm verbaasd, omdat wij een maand geleden tijdens de kijkdag nog hadden gezien, dat het "gat" niet eens bij onze dochter in de buurt kwam.
Een week na die kijkdag vertelde ze ons, dat ze door het "gat" was gezwommen, dus wij sprongen een "gat" in de lucht.
Maar eigenlijk hadden wij het examenbriefje nog helemaal niet verwacht.
De badmeester had haar wel gewaarschuwd, dat ze dus wel in één keer door het "gat" moest tijdens het afzwemmen, en dat maakte haar dus emotioneel....

Want onze dochter ging nadat ze het examenbriefje kreeg, plotseling haar zwemlessen verprutsen, en durfde de eerste keer niet meer door (ja, ja, weer tussen aanhalingstekens) het "gat".
De badmeester was tijdens de laatste zwemles zelfs een beetje boos op haar geworden. Om haar te pushen had hij haar gezegd, dat ze maar één kans zou krijgen. anders zou ze niet slagen.
Huilend zat ze hier op de grond, want wat moest ze nu? Ja, en wat moesten wij nu?
Ik kan er niet doorheen zwemmen, ze moet het zelf doen.
We probeerden haar op te peppen; we vertelden haar dat ze heus nog wel een kans kreeg als het niet lukte. En dat ze maar aan het beloofde kadootje van ons moest denken, dat ze zich niet druk hoefde te maken, en dat ze mij zelfs mocht uitlachen, omdat ik geen zwemdiploma heb.
Maar het mocht niet baten, ze bleef in haar eigen gedachtengang steken.
Tijd voor actie!!

Ik heb een hele lieve zus, die "toverdruppeltjes" maakt. Ik durf niet helemaal goed uit te leggen wat dit precies inhoudt, maar zij maakt een flesje met bachbloesemdruppels en gebruikt daarbij een Ierse edelsteenremedie (of iets dergelijks). Afijn, zij heeft die voor onze dochter gemaakt, en zo probeerden wij haar zekerder en minder angstig te krijgen.

Toch zat het mij dwars, en ik stuurde een mail naar het zwembad, want ergens was ik toch een beetje boos op de badmeester. Ik vond het ontzettend gemeen, dat hij haar zo onder druk zette.
De avond voor het afzwemmen belde hij mij op, en dat waardeerde ik enorm van hem. Hij legde mij uit, dat sinds onze dochter wist dat ze mocht afzwemmen, ze er dus een zootje van maakte. Hij vond dat hij haar even moest pushen.
Ik begreep het wel van hem, maar ik vertelde hem wel dat ik het niet helemaal pedagogisch correct vond.
Hij legde mij uit, dat ze heus nog wel een kans zou krijgen als het de eerste keer niet zou lukken, en anders zou ze het nog na het afzwemmen mogen proberen.
Ik bedankte hem vriendelijk voor het telefoontje, en zo kon ik onze dochter de volgende morgen geruststellen.

Desalniettemin hing er hier afgelopen zaterdag een gezonde spanning in huis, en niet alleen van onze dochter. Nee, dit persoontje kneep hem ook enorm. Ik dacht maar aan één ding....het "gat"!

Het grote moment is daar, en zo'n dertig kinderen verzamelen zich voor het afzwemmen. Eerst wordt er met kleren aan gezwommen, dat gaat prima bij onze dochter. De kleren mogen uit, en dan is het grote moment daar...het zeil wordt in het water gelegd, en de eerste kinderen duiken moeiteloos door het "gat" heen.

En dan is het de beurt aan onze dochter. Gespannen kijk ik naar haar, en ik zie dat zij ook enorm gespannen is.
Dan duikt ze in het water, maar ze duikt niet diep genoeg. De moed zakt mij dan ook in de schoenen. Maar ik blijf naar haar kijken, en ik zie dat zij op karakter toch naar beneden zwemt, en door het gat heen zwemt.
Ik slaak een kreet van opluchting en opwinding. De rest van het afzwemmen interesseert mij geen biet meer. Ik weet dat ze, door het zwemmen door het "gat", haar zwemdiploma A heeft gehaald!!!

Na het afzwemmen komt ze bij mij afdrogen en zingt ze; "Ik heb lekker een zwemdiploma, jij lekker niehiet!" Ik kijk haar aan, ik lach naar haar en geef haar een dikke knuffel....That's my girl!!