lieve papa

21 december 2007

Lieve papa,

Het is alweer ruim 4 jaar geleden dat U bent overleden.
Het is toch wel raar; juist in de periode dat U wat milder werd, moest U het aardse leven verruilen voor het geestenrijk.

U was maar een klein mannetje, maar ik keek vroeger enorm tegen U op.
U was het kleine vrachtwagenchauffeurtje met de enorme spiermassa.
U was enorm streng en kon slecht tegen kleine kinderen, vooral niet als ze druk waren. En ik was een druk kind.
Wat zult U zich af en toe geërgerd hebben aan mij.
Die ergenis maakte mij nog drukker, en dat maakte U nog bozer.
Nee, beste vriendjes waren we zeker niet.

Het enige moment dat we beste vriendjes waren, was als we na het avondeten samen televisie gingen kijken. Op de bank zaten we dan naar de Fabeltjeskrant, Nils Holgersson of the Pink Panther te kijken. Als het tijd werd voor bed, dan gaf ik U een kusje op Uw zachte wangen en zeiden we "Wellerussies" tegen elkaar.

Maar wat was ik altijd trots op U en Uw vrachtwagen.
Ik vertelde aan iedereen die het weten wilde, dat die grote truck op het Tulpenplein van mijn papa was.
Soms kwam U thuis met de vrachtwagen, en parkeerde het grote monster voor de deur. 's Avonds zette U hem dan op het Tulpenplein en dan mocht ik altijd mee.
Ik vond dat zo stoer!

Heel soms mochten wij mee met de vrachtwagen voor een ritje. Met zijn allen of alleen met mijn zus(sen) reden wij met U mee naar Duitsland. De geur in de cabine van rook en koffie zal ik nooit vergeten. Ik zat als een vorstin in de cabine.

Helaas werd U ontslagen en slechte tijden braken aan. Een baantje hier, een baantje daar. Maar het was het allemaal nét niet.
Totdat U werd aangenomen in het Zuiderzeemuseum als suppoost in de zeilmakerij.
In de zomer werkte U daar, en in de winter zat U dan in de W.W.

U werkte onregelmatig en misschien is het gemeen om het te zeggen maar ik was altijd blij als U in het weekend moest werken, want dan was het thuis heerlijk rustig zonder gemopper en kon ik gewoon mijn gangetje gaan.

In de wintermaanden was U zoet met modelboten bouwen van hout.
Er zijn heel wat "Smit"-sleepboten gemaakt en verkocht!
Later ging er toch wel een wens in vervulling; U mocht varen op de museumboten als matroos. De hele dag door hetzelfde rondje mee varen en de bezoekers op de boot laten. Dát was de baan voor U.

Helaas verloor U na de scheiding niet alleen Uw hele gezin, maar niet lang daarna ook Uw baan. De jaren erna ben ik U een beetje uit het oog verloren. Ik was toe aan rust in mijn hoofdje.

Pas vele jaren later ben ik U weer gaan opzoeken.
U was inmiddels hertrouwd, en ik en mijn vriend waren meer dan welkom.
U complimenteerde mij dat ik zo veranderd was. Ik was veel rustiger volgens U.

Maar Uw vrouw overleed voor Uw ogen, en dat heeft een grote impact gemaakt op U.
Ik zou in dat jaar trouwen, en U heeft mij toen opgebeld dat U niet op mijn bruiloft zou komen. Ik was daar kapot van, en heb geprobeerd U over te halen, en met succes. Maar genieten deed U die dag niet.

Niet veel later ontmoette U een mooie dame uit Hoorn. Niet snel daarna ging U samen wonen en een jaar na de ontmoeting gingen jullie trouwen. Het ging allemaal ontzettend snel, maar het was een lieve vrouw.

Toen wij een aantal jaar later onze dochter kregen, was U een lieve opa voor haar. En onze dochter vond haar opa ook lief!

Maar het noodlot sloeg toe, de sigaretten begonnen zijn tol te eisen.
U veranderde langzaam van een energieke man, die regelmatig op het water te vinden was, in een zwakke oude mopperkont.
U leefde op zuurstof en kwam in een booster terecht.
Ook Uw humeur werd er niet beter op. Maar ik vind dat niet gek, wat kan je nu nog doen, als je altijd buiten bent geweest en nu niet meer?

U werd regelmatig in het ziekenhuis opgenomen, maar was net zo snel weer thuis;
U belde "gewoon" een taxi en U ging weer naar huis. Iemand ooit eigenwijzer gezien?

De laatste maanden waren een kwelling voor zowel U als voor Uw vrouw. Wat heb je nog aan het leven als de "dood" al staat te wachten achter de deur. Maar U was bang, bang voor de "dood". U wist niet wat U te wachten stond, en dat maakte U ongerust. Maar pap, ik ben er van overtuigd dat de plek waar U nu bent, goed is. En ik ben er ook van overtuigd, dat U meer dichterbij bent dan de meeste mensen denken.

Jammer dat ik niet nog langer hebben kunnen genieten van de zachte papa die U was geworden in de loop der jaren.

Veel liefs, Annemiekie