school

Nog een kleine maand en dan gaat mijn jongste naar school.
Toen mijn dochter vier jaar werd, was zij echt klaar voor de kleuterschool. Zij begreep dat ze naar school mocht en was echt enthousiast.
Maar met mijn zoon ligt het anders.

Zoals eerder geschreven heeft hij een ontwikkelingsachterstand en begrijpt hij nog helemaal niet dat hij naar school "moet".
Allemaal doemscenario's schieten door mijn hoofd. Door zijn communicatieproblemen en taal/spraak-achterstand begrijpt hij niet alles en hij wordt niet begrepen.
Hij komt in een klas met dertig kinderen en de juf heeft afgelopen week in een kort gesprek aangegeven dat zij er moeite mee heeft dat mijn zoon bij haar in de klas komt. Dat stemde mij niet vrolijk en ik zie er nog meer tegenop, dan dat ik al deed.

De molen in mijn hoofd is begonnen met malen; "Wat als hij moet plassen? Hij heeft iemand nodig die even met hem mee gaat en als hij gepoept heeft moet iemand zijn billen afvegen".
Het toilet is in de gang van de school en wat als hij besluit een rondje door de school te rennen of erger; hij besluit de deur open te doen en naar buiten te gaan, zonder dat juf het in de gaten heeft.

Enige tijd geleden zei iemand tegen mij dat het contrast in de klas zo groot was; hele kleintjes tussen de "grote" zesjarigen. Ik heb dat toen in mijn hoofd een beetje weggewuifd, maar ik moet nu toch wel toegeven dat ik mij daar zorgen om maak.

Gelukkig is er hulp onderweg en wordt er zorg aangevraagd voor hem, maar hoelang dat gaat duren weet ik niet. Ik ben nu bijna van mening dat ik de specialisten gelijk moet gaan geven; hij zou zich beter thuis voelen op het speciaal onderwijs met begeleiding.

Maar eerst moeten we het afwachten. Het is een lief jochie en dat heb ik ook tegen de juf gezegd. Ik heb ook tegen de juf gezegd, dat ze zich niet heel erg druk moet maken en dat ze het beter eerst kan afwachten, misschien valt het hartstikke mee.

Het lijkt dus wel de omgekeerde wereld, in plaats van dat ik mij zorgen maak, maakt de juf zich zorgen. Het stemt mij minder vrolijk, maar ik ga proberen om mij niet uit het veld te laten slaan.