harde woorden

De waarheid doet pijn. De waarheid accepteren doet nog veel meer pijn. Ik houd er niet van om mensen pijn te doen, maar soms moet je hard zijn om ogen te openen.
Een bepaalde hardheid die totaal niet bij mij past.

Soms kan ik gepaste woorden gebruiken om iemand op een vriendelijke manier te zeggen dat hij of zij zich anders moet gaan gedragen. Andere keren verwerk ik het in een grapje. Maar wat als die woorden niet aan willen komen? Wat als de woorden die je hebt uitgesproken tegen een muur belanden met de persoon erachter? Dan pas moet je zwaar geschut gebruiken, door een regen van woorden te gebruiken die heel erg pijnlijk zijn. Een pijn die ik liever niet gebruik.

Maar als iemand zich hardnekkig probeert te infiltreren in je leven, terwijl je al twintig mails hebt gestuurd met de vraag om hier mee op te houden, dan zal je wel moeten. Je kunt het een soort stalking noemen; precies dezelfde lay-out als mijn website, een blogverhaal dat bijna een kopie is van mijn eigen blogverhaal en ga zo maar even door. Dit noem ik pijnlijk vastklampen. Vastklampen aan iemand die zich op deze manier meer en meer verzet. Er wordt niets mee gewonnen, alleen maar verloren.
Laat los....vergeet het.....vergeet mij....al zal ik nooit vergeten wat de hardheid heeft veroorzaakt.