Naar school

Maandagmorgen...
Mijn wekker gaat en ik stap uit mijn bed met een steen in mijn maag. Ik pak een hamer en probeer de steen tot gruis te slaan. De steen laat zich niet zomaar elimineren, want hij zit er niet voor niets...

Ik maak de kinderen wakker en ik bereid mijn zoontje voor; 'Straks mag je naar?..'
'School', maakt mijn zoontje mijn zin af. De steen lijkt spontaan te groeien. Mijn zoontje mag vandaag oefenen op de kleuterschool.

Met een 'Cars'-beker in zijn ene hand en een 'Diëgo'-koekje in zijn andere hand, loopt mijn zoontje dapper met zijn zus en mij richting de grote school. Bij binnenkomst is er even verwarring, hij loopt de klas van zijn zus binnen. Ik roep hem terug en leidt hem naar de kapstok waar een haakje is met zijn naam er op. We hangen zijn jas op en we stappen de klas binnen. Er zit een andere juf dan dat ik verwacht had. De reguliere juf heeft vandaag andere bezigheden waardoor er een inval-juf is. Ik loop naar de juf en vertel haar dat mijn zoontje komt oefenen. De juf is erg lief en ontfermd zich over hem. Na een toiletbezoekje en instructies voor de juf betreffende zijn achterstand, geef ik hem een kus en ik verlaat de klas. De steen is inmiddels een gebergte geworden...ik krijg het er warm van.

Ik loop de klas van mijn dochter in om haar een kus te geven. Daarna loop ik nog één keertje richting de klas van mijn zoontje. Hij zit braaf op een stoeltje.

Ik loop zwijgend richting huis. Voor de verandering wijk ik van mijn route af en wandel ik langs de peuterspeelzaal waar hij altijd op de maandagmorgen heeft gezeten. Een moeder vraagt aan mij waar mijn zoontje is. 'Die komt niet, hij is aan het oefenen op school,' antwoord ik zo nonchalant mogelijk. Diep in mijn hart doet het pijn, want ik vind mijn kleine mannetje nog helemaal niet klaar voor de grote school. Hoe anders was dat met mijn dochter, die had ik bij wijze van spreken op haar derde jaar al naar school kunnen brengen, dan zou ze zich prima gered hebben.

De ochtend duurt lang en ik kijk regelmatig op de klok en ik kijk of de telefoon het wel doet. Onzin natuurlijk, want ik kan me niet voorstellen dat de juf mij zal bellen omdat het niet gaat. Ze zijn wel wat gewend. Gelukkig heb ik afleiding in de vorm van de oppas op mijn neefje.

Eindelijk is het tijd om hem op te halen. Ik wandel met mijn neefje naar de school. Als de klassen eindelijk uit school komen, verzamelen zich uit het niets allemaal moeders voor mijn neus. Ik raak lichtelijk in paniek, want ik ben bang dat mijn zoontje mij nu niet kan vinden. Ik baan mij een weg tussen de moeders en dan komt mijn kleine mannetje naar buiten. Hij kijkt vragend naar de juf en om zich heen; hij heeft geen flauw idee wat hij nu moet doen. Dan krijgt hij mij in het oog en een beetje onthutst loopt hij naar mij toe. Ik vraag of hij het leuk heeft gevonden en hij antwoordt met een simpel, maar weinig enthousiast 'ja'. Ik besluit even naar de inval-juf te gaan en die geeft te kennen dat het best goed ging, maar dat het halverwege de morgen wel moeilijk voor hem was. Als we naar huis wandelen, is hij stilletjes. Pas als zijn zus hem vragen stelt, komt hij een beetje los. Het duurde de hele middag nog voordat hij het eindelijk gerelativeerd heeft. Dan pas komen de verhalen goed op gang. De steen in mijn maag is wat gekrompen, wat er over blijft is een grote kiezelsteen.
Mijn kleine mannetje gaat naar school :(.......