uit mijn dagboek...

Uit mijn dagboek van het jaar 2004

18 februari 2004

We hebben een zoon!
Sinds vanmiddag 16.34u zijn wij de trotse ouders van een gezonde jongen.
Hij weegt 3080 gram, een zesponder dus. Hij is vossig en heeft slagen in zijn haar. Hij lijkt op mijn kant van de familie. De bevalling was superzwaar, omdat ik aan het infuus lag, ging het supersnel.

Vanochtend kwam de verloskundige voelen of ik rijp was. Zij achtte mij echter niet geheel rijp, maar met twee vingers trok ze mijn baarmoeder naar voren en constateerde toch enige ontsluiting. De bevalling ging dus door, al zou het wel iets langer duren dan gemiddeld, volgens de verloskundige.

Ik werd om 9.15u aan het infuus gelegd en eerst was het nog wel te doen, maar al gauw verdwenen mijn praatjes als sneeuw voor de zon. Ik wist niet waar ik het zoeken moest en vloog tegen het plafond. Al gauw werd er over pijnbestrijding gepraat en ik stemde toe met een shot morfine. Vrij snel na het toedienen kon ik de weeën beter opvangen en raakte ik in een soort trance. Ik deed het helemaal alleen. Af en toe kneep ik in de hand van mijn man. Hij legde lief een washand op mijn hoofd en voorzag hij mij van water. Tegen tweeën hield ik het niet en kon ik de weeën wederom niet opvangen. Ik dreigde de bevalling op te geven. Wel had ik inmiddels ruim 5 cm ontsluiting.

Om 14.40u kreeg ik weer morfine en voor mijn gevoel werkte deze niet. Ik werd al agressiever. Rond 15u begon de shot weer te werken en was ik opnieuw in een trance. Ik had één motto als ik in trance was; Bek houden! Zo kon ik de weeën goed opvangen.

Zo rond 15.15u en 15.30u begon ik echter persdrang te krijgen en was ook erg pijnlijk. Ik moest de weeën wegpuffen, toch gaf mij dit wel het gevoel dat het nu snel ging. De verloskundigen en verpleging hadden zojuist gewisseld en hadden zich voorgesteld. Toen ze wegliepen met de mededeling dat we maar moesten bellen als er wat aan de hand was, kreeg ik enorme persdrang. Ik liet mijn man de verpleging halen en die keken er van op; Ik kon al bijna bevallen!

Al gauw mocht ik op mijn rug draaien en ik kreeg instructies. Mijn man belde zijn moeder dat ze moest komen, want die zou ook bij de bevalling zijn. Ik riep naar mijn man; "O, als ze maar niet te laat komt!" "Welnee", zei de verloskundige, "meestal duurt het wel anderhalf uur." Nou, oma kwam binnen en ik was al aan het persen.

Al gauw voelde ik het kindje zakken en mocht ik in de spiegel kijken. Ik zag het kindje komen, maar vond het niet zo'n fijn gezicht. Dus zonder spiegel. Ik voelde het kindje steeds verder zakken en toen het hoofdje eenmaal stond, moest ik puffen. Vreselijk, dat deed echt pijn! Eén wee later werd onze zoon geboren en werd hij op mijn buik gelegd...zo lekker warm. Mijn man moest enorm huilen. Mijn schoonmoeder heeft de navelstreng doorgeknipt omdat mijn man dat niet durfde.

Omdat ik een beetje was ingescheurd, moest ik gehecht worden. Onze zoon was inmiddels gewogen. De apgarscore was een tien. Terwijl ik werd gehecht, werd onze zoon aangekleed. Mijn man kon zijn emoties niet meer de baas en kreeg een huilbui. Omdat ik teveel met mijzelf bezig was, kon ik hem niet troosten. Achteraf heb ik hier een beetje spijt van, maar ja, het zijn de omstandigheden zal ik maar zeggen.

Later werden we lekker alleen gelaten door de verpleging met onze pas geboren zoon en aten we beschuit met muisjes en boterhammen; Gezellig, kneuterig met zijn drietjes. We pleegden trots de nodige telefoontjes.

Na het eten werd ik gewassen en ging ik naar de kraamafdeling. Al gauw kwamen de familieleden binnen. Opa en oma kwamen met onze dochter. Ze had niet zoveel interesse voor haar broertje. We lieten het maar zo. Het was voor haar ook vreemd. Later heeft ze hem wel vastgehouden hoor. Mijn man was moe en is naar huis gegaan. Ik heb dit verhaal nog geschreven en met de verloskundige gepraat over de bevalling.

Wat een verschil met de keizersnede van onze dochter. Een keizersnede is zo gedaan, maar de napijn en het herstel duurt heel lang. Met een normale bevalling is het een dagje afzien, maar daarna ga je opknappende heen.

Onze zoon is gister alweer 4 jaar geworden, wat vliegt de tijd zeg!