Gastlog; Roos Born

Zoals een aantal mensen weten, stotter ik al bijna 30 jaar. Ik heb mij een poos geleden aangemeld bij een stotterhyves en kwam doordat ik mijzelf daar had voorgesteld en mijn "problemen" waar ik tegen op loop, op die hyves had opgeschreven, in contact met een meisje van 16 jaar. We mailden een aantal keer en zij stuurde mij haar eigen verhaal toe. Ik vond het een zeer herkenbaar verhaal en daarom introduceer ik jullie de eerste gastlog op mijn website van Roos Born;

Ik zal me even voorstellen: Ik ben Roos Born, 16 jaar, doe dit jaar examen en...ik stotter. Misschien is jezelf voorstellen wel één van de grootste nachtmerries van een stotteraar. Bij mij in ieder geval wel. Je naam niet kunnen zeggen, het is zo frustrerend, geloof me.

Waarom ik hier sta en mezelf bloot geef, ik zal het proberen uit te leggen...
Zolang als ik kan herinneren, stotter ik. Je zou zeggen, je weet niet beter. Nee, dat is waar. Ik heb geen idee hoe het voelt om je naam in één keer uit je mond te horen komen, of de telefoon opnemen zonder spanning te voelen of geen slapeloze nachten te hebben als je de volgende dag jezelf moet voorstellen bij een nieuwe leraar...

Op de basisschool had ik er nog niet echt problemen mee, ik voelde me veilig en ik was gewoon het meisje dat stotterde, punt uit. Wel herinner ik me nog mijn eerste spreekbeurt. De meester vroeg of er nog opmerkingen waren, dingen die verbeterd konden worden. Toen zei een jongen in de klas: "ja, ze stotterde heel de tijd."
Deze momenten staan op mijn netvlies gebrand..

Ik kan me nog goed herinneren toen ik voor het eerst naar de middelbare ging.
Had nachten slecht geslapen en ’s ochtends bij mijn moeder op de bank zitten huilen. Het is al een grote stap om naar de middelbare te gaan en dan dit er nog bij..
Gelukkig voelde ik me snel thuis en op mijn gemak, de leerlingen en leraren hadden er weinig moeite mee.

In de derde werd ik voor het eerst geconfronteerd met opmerkingen die ik naar mijn hoofd kreeg, het liep uit één van: “Wil je even normaal praten” tot “Alles wat je zegt, daar word je gelijk voor gestraft”. Wat er dan door je heen gaat, is niet te begrijpen, dat doet zo’n pijn.

Vanaf dat moment ben ik me er ook meer in gaan verdiepen, zocht veel op internet over verhalen van mensen die ook stotteren, en opeens herkende ik me er zo in.
Ik las een verhaal van een vrouw die schreef dat het stotteren alles beheerste, zelfs wat ze ’s avonds at. Dat klinkt voor mensen erg vreemd, maar als je van plan bent om broccoli te eten, en je komt bij de groenteboer en het is zo druk en je voelt dat je er niet uit gaat komen, dan zeg je toch gewoon zuurkool?!
Zelf heb ik ook wel eens zoiets meegemaakt; Ik wilde M&M’s kopen, ik wilde de bruine zak, maar ja, geel gaat er makkelijker uit, dus dan sta je opeens met een gele zak M&M’s waar ik helemaal niet van hou.
En als je vraagt waarom ik dit gedaan heb? Misschien schaamte, je niet aan je handicap willen overgeven, ik heb geen idee.

Op sommige momenten kom je er niet onderuit, ook al wil je wel. Als je bijvoorbeeld je naam moet zeggen, of als je iets voor wilt lezen. Daarom heb ik daar ook een ontzettende hekel aan. Dan kun je geen woorden omzeilen en in gesprekken wel. Stotteraars zijn sterren in het omzeilen van woorden of andere synoniemen er voor bedenken. Zo wijs ik bijvoorbeeld veel aan, of zeg: “Hoe heet dat ook al weer?”

Ik ben er absoluut niet trots op. In het begin dacht ik dat dit echt raar was, maar toen ik verhalen las van anderen, herkende ik alles. Ik was niet de enige die dit deed, alle stotteraars doen dit!

Ook las ik dat een man zijn achternaam had veranderd, omdat hij daar niet uit kwam. Ik kan dit aan de ene kant begrijpen, maar aan de andere kant niet, dan geef je je over aan je handicap en is dit goed? Misschien ook wel....

Roos, bedankt dat je dit verhaal met meerdere mensen wil delen. Maar geloof me, jij komt er wel!!!