Elke morgen is het hetzelfde liedje. Ik stap uit bed en mag mij direct bij het toilet melden; Of ik even mijn maaginhoud en als het even kan ook nog mijn darminhoud hier in wil ledigen.
Een boterham klaarmaken voor de kinderen is een ware crime, kokhalsend maak ik hun boterhammetjes klaar.
Na een verfrissende wandeling naar school, kom ik aan in een leeg nest. Het zonnetje schijnt vandaag, maar ik zit binnen voor de televisie. Ik ben in afwachting op de ARBO-dokter, want ik heb mij gister ziek gemeld en dan ben je verplicht om thuis te blijven totdat de ARBO-dokter is geweest. Helaas ging het mooie weer aan mijn neus voorbij, want er kwam niemand.
Voorzichtig aan wordt mijn maag wat rustiger en weet ik met pijn en moeite een half droog plakje brood naar binnen te werken. Verder probeer ik zoveel mogelijk vocht tot mij te nemen.
Ik moet om kwart voor twaalf bij school staan, dus hang ik voor de zekerheid een briefje op de deur voor de ARBO-dokter, maar bij thuiskomst is hij nog niet geweest. Het is woensdagmiddag en als het even lukt, dan wil ik toch echt nog even naar buiten met de kinderen. Ik knap daar echt van op!
Ik baal enorm dat ik niet kan werken, maar als je kokhalsend en in paniek op de werkvloer staat, dan is het beter om voor jezelf te kiezen. Helaas betekent dat, dat ik naar huis moet; Een plek waar het ook stil is met twee schoolgaande kinderen. Maar ik kon niet meer tegen de vragen van mijn o zo lieve en goedbedoelde collega's. Ik liep mijzelf in de weg en bovendien viel ik bijna om, omdat ik wel energie verspil, maar niet tot mij neem.
Ik probeer mij niet zielig te vinden en ik hoop dat ik mij snel beter voel, want ik voel mij hartstikke vervelend. Gelukkig kan ik nog wel genieten van het buiten zijn en de kinderen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten