Dag Boerhaavestraat...

Dag Boerhaavestraat...

Na 10 en een half jaar wonen, vertrekken we naar een andere straat en een groter huis. Het was een huis vol herinneringen....

Na een aantal jaar samengewoond te hebben in Enkhuizen, werd het vlak na ons huwelijk in 1997 tijd voor een koopwoning. Meerdere huizen hadden wij al reeds bezocht, maar telkens waren wij te laat. Ik hoorde via mijn collega's dat dit huis te koop kwam. Eén van mijn collega's woonde hier met zijn vriendinnetje, maar de relatie was binnen een half jaar na aankoop van de woning alweer verleden tijd. We zorgden vliegensvlug dat we het huis konden bezichtigen en tijdens de rondleiding van de makelaar besloten wij al snel om een optie op het huis te nemen. Het huis stond voor een mooie prijs te koop en kort daarna was de koop gesloten, in dit huis wilden wij oud worden.

Toen we in oktober van 1997 in onze Opel Kadett GSI aan kwamen rijden, werden wij direkt warm verwelkomd door de bewoners van de Boerhaavestraat. Ik genoot van dit warme onthaal en ik kreeg er een goed gevoel bij. Heerlijk vond ik het enthousiasme!

Al snel merkten wij dat deze straat leefde. Het werd nog een mooie oktobermaand en we werden regelmatig voor een biertje gevraagd bij de buren die nog lekker buiten van het najaarszonnetje genoten. Wij sloegen dit niet af en voelden ons steeds meer welkom in deze straat, als we ons dit al niet voelden.

We hebben in dit huis vele huisdieren verzorgd. Wij kwamen hier wonen met twee poezen, Loortje en Lappie, die ik van thuis had meegenomen en een vogel, Joey genaamd. Hij was vernoemd naar Joey van de serie "Full House". Loortje liet in 1998 op 15-jarige leeftijd het leven aan een hersenbloeding en Lappie verloor ik in 2005 aan kanker op 18 jarige leeftijd. Joey is in de tussentijd ook overleden op 8-jarige leeftijd aan een tumor in zijn borst. Tussendoor hadden wij twee poezen gekregen van mijn vriendin, die haar poezen na haar gebroken relatie niet mee mocht nemen naar haar ouders. Ze heetten Turk en Tark en waren ontzettend lief. Wij doopten ze om in Blacky en Whoopy, omdat ik de namen niet uit mijn strot kreeg. Helaas hebben wij deze poezen na een aantal jaren weer weg moeten doen, omdat zij de bejaarde Lappie tot bloedens toe in elkaar sloegen. In 2000 kreeg ik een poesje van mijn vriendin kado na een zware tijd. Dit poesje kreeg de naam Monster. Het beestje heeft een speciaal plekje in mijn hart, omdat zij mijn troost was in een periode waar ik zo direkt op in ga. In 2003 smolt mijn hart na het zien van een nestje poesjes bij de ouders van mijn zwager thuis en zo kwam Leo bij ons in huis. In 2005 had Leo het echter bekeken bij ons en is met de noorderzon vertrokken. Niet veel later kochten wij Oscar bij een gezin in Medemblik en tot op heden zijn wij dus in het bezit van twee kanjerbeesten Monster en Oscar.

We bouwden leuke vriendschappen op in deze straat, maar het beste konden wij toch opschieten met onze naaste buren. We deelden diepe gesprekken, we lachten, en dronken op mooie zomeravonden een biertje en fris met elkaar in de voortuin. We hebben onze buurmeisjes zien opgroeien van peuter en kleuter, tot tieners. We waren vreselijk gek op de meiden en dat was andersom ook het geval. We lagen vaak in een deuk om de opmerkingen van mijn jongste buurmeisje en gingen regelmatig met ze mee naar het IJsselmeer. Ook bezochten wij de hutten van de meisjes tijdens de traditionele huttenbouw week. Mijn buurvrouw en ik probeerden allebei in het jaar 2000 zwanger te raken. Zij gingen voor de derde en wij gingen voor de eerste. Mijn buurvrouw werd al snel zwanger, maar helaas eindigde deze zwangerschap in april van dat jaar in een miskraam. Ik vond het heel erg voor haar, maar ik wist niet hoe ze zich nu precies voelde, daar was ik (nog) niet in ervaren. Ik kon enkel luisteren naar haar en achteraf voelde ik mij daar schuldig om. Want in juni van dat jaar raakte ik zelf voor de eerste keer zwanger. Ik was helemaal in de wolken en de buren waren heel blij voor ons. Zij waren ook één van de eersten die het wisten. Helaas eindigde mijn zwangerschap na bijna 3 maanden ook in een miskraam. Wat ik niet voor mijn buurvrouw kon doen, deed zij wel voor ons. Zij ging met ons mee naar het ziekenhuis en kookte na het doorslaggevende nieuws een maaltijd voor ons. Zij was er wel voor ons, terwijl ik er een aantal maanden geleden niet voor haar was. Nú wist ik hoe het voelde....De vreugde voor ons was groot, toen ik direkt weer zwanger raakte en niet veel later volgde mijn buurvrouw ook. En niet veel later volgde er nog een buurvrouw, die net bij ons in de straat waren komen wonen. De Opel Kadett werd in geruild voor een degelijke Opel Vectra. Manlief wilde niet meer in een snelle auto rijden en bovendien wilde hij ruimte voor de kinderwagen en zo reden wij voortaan in een "papa en mama-auto" rond. Na een zware zwangerschap werd onze dochter geboren en drie maanden later beviel mijn buurvrouw van een zoon. De andere buurvrouw beviel nog eens twee maanden later van een zoon. Een vierde buurvrouw beviel het jaar daarna van wederom een jongen.

Wij maakten een moeilijke periode mee met onze dochter en ik begon mij steeds meer terug te trekken. Ik had moeite met de opvoeding en met mijzelf. Toen onze dochter op een avond bijna stikte in een teug badwater en met de ambulance naar het ziekenhuis reden, reed mijn buurman er achter aan met mijn man. Dat jaar hebben wij geleerd dat je beter een goede buur kan hebben, dan een verre vriend. Maar door het teruggetrokken leven wat wij leefden, raakten wij langzamerhand de vriendschappen op de buurt een beetje kwijt en zo glipten wij langzamerhand naar de achtergrond. Hetgeen resulteerde in het niet uitgenodigd worden voor een 12,5 jarig huwelijk van andere buren, vorig jaar. We hadden het misschien zelf uitgelokt, maar het was erg pijnlijk om de buren in hun mooiste kleren met elkaar te zien verzamelen en te vertrekken, terwijl wij achter gesloten vitrage tv zaten te kijken. Ik kan je vertellen, dit was absoluut niet leuk! Vanaf dat moment begon ik mij af te vragen of ik hier nog wel oud wilde worden. Bovendien was er een diepgekoesterde wens van ons en dat was een grotere woning. Langzaam maar zeker begon het idee te groeien om te gaan verhuizen en de rest van het verhaal is inmiddels bekend.

Natuurlijk blijven de leukste herinneringen de boventoom vieren. In 2004 werden wij de trotse ouders van een zoon. Moeilijke tijden braken voor ons aan, onze zoon bleek niet aan de eisen van een standaard kind te voldoen, hij zou mogelijk gehandicapt zijn. Ik huilde en mijn buurvrouw huilde met ons mee. Dat moment staat voor altijd in mijn geheugen gegrift. Mijn andere buurvrouw is 4 maanden later wederom bevallen van een zoon.

Ons inmiddels zes jarige buurjongetje, is regelmatig bij ons in de tuin of in huis te vinden. Waar ik soms wel eens geen zin heb in spelende kindertjes, is mijn buurjongetje meer dan welkom. Ik ben gek op het mannnetje en ook dit is wederzijds. Meer dan eens is hij in die zes jaar bij ons blijven eten en in het bad geklommen. Geweldig vond hij dat, omdat ze zelf geen bad hebben. Na het badderen nog even gezellig in zijn pyjamaatje bij ons wat drinken en dan naar huis. Als hij bij ons speelt, heb ik regelmatig een gezellig praatje met zijn moeder over de schutting. Ik meen uit de grond van mijn hart dat ik deze momenten absoluut ga missen. Op zulke momenten ga ik mij dan afvragen of het allemaal wel de moeite waard is, maar als ik dan denk aan de ruimte die we gaan krijgen, dan moet ik eerlijk bekennen dat ik daar ook een behoorlijke zin in heb. We gaan niet ver van deze straat wonen en mijn "oude" buurjongetje zal dan ook altijd welkom zijn, maar of het in de praktijk ook zo gaat werken? Ik hoop het stiekem van wel.

De Boerhaavestraat is ook een echte oranjestraat, waar voetbal hoog in de vaandel staat! Als er een WK of een EK aan zit te komen, dan veranderd de gehele straat in het oranje. Het was voor ons even slikken en aanpassen, want wij zijn absoluut geen voetbalfans. Maar als het oranje gedruis eenmaal begint, dan word je automatisch net zo enthousiast als de rest van de straat. Er worden allerlei artikelen in huis gehaald en het kan dan niet gek genoeg. Dit jaar zullen wij het niet meer mee maken, maar ik denk dat er stiekem nog vlaggetjes vanuit onze dakgoot naar de lantaarnpaal geplaatst zullen worden.

10,5 jaar in hetzelfde huis wonen is niet een hele lange tijd, maar zeker ook geen korte tijd. Er is lief en leed beleefd en gedeeld. Het was ons eerste eigen huisje en onze kindertjes hebben hier hun baby-, peuter-, en kleutertijd gedeeld. Het wordt een grote stap, maar ik hoop dat het een mooie stap wordt met de Boerhaavestraat als herinnering.