"Ik ben jarig"

Je hebt grote kinderen, kleine kinderen en grote kleine kinderen. Ik ben daar eentje uit de laatste categorie. Als ontzettend groot kind, kan ik als een klein kind blij zijn als ik jarig ben. Gister was ik jarig, ik ben 33 jaar geworden. Stoer vertelde ik tegen iedereen dat ik het niet vierde, maar stiekem vond ik het ook jammer. Maar ik kan mij geen vrije dagen meer permitteren, dus koos ik ervoor om mijn verjaardag met mijn collega's te delen.

Toen ik gistermorgen uit bed stapte, was ik het heel even vergeten, maar plots wist ik het weer..."Ik ben jarig!!" schoot het door mijn hoofd...."en ik moet werken" dacht ik teleurgesteld. Na het ontbijt maakte ik de kinderen wakker en ik vroeg mij af of mijn dochter het nog wist. Helaas was zij het vergeten, ach ze was ook net wakker. Ik probeerde haar met hints wakker te schudden. "Vergeet je niet iets?" vroeg ik aan haar. "O ja, ik moet natuurlijk zwemmen vandaag en ik moet mijn bikini nog aan," zei ze met een slaperig hoofd. "Nee, iets anders," probeerde ik weer en maakte een "Hoera"-beweging. Ze keek mij een beetje sullig aan en zei dat ze mij niet begreep. "Ik ben jarig!!" riep ik enthousiast. "O ja!" zei ze en ze vertelde dat ze het vergeten was. Uit de kamer klonk in ene de stem van mijn zoontje: "Mama? Ben jij jarig?" en hij rende de kamer van mijn dochter in. Ik kreeg keurig een handje van hem, want dat had hij zojuist van zijn zusje afgekeken. Terwijl we aan het wachten waren op de oppas, zongen de kindertjes een verjaardagslied voor mij. Nadat de kinderen met de oppas mee zijn gelopen, ga ik gewapend met twee vlaaien naar Action.

Ik feliciteer mijn collega van de kantine, die ook jarig is en loop vrolijk naar mijn afdeling, maar het verjaardagsgevoel wil eigenlijk niet komen. Mijn collega's waren het in ieder geval niet vergeten, want ze feliciteerden mij gelijk. Stiekem gluurde ik langs hen heen of er slingers hingen, maar helaas kon ik niets vinden. Ik haalde stilletjes mijn schouders op en trok mijn schoenen aan. Een collega vroeg of ik mij een beetje jarig voelde en ik antwoordde teleurgesteld dat het gevoel niet echt aanwezig was. Binnen tien seconden was dat gevoel weg, want mijn collega's hadden een schitterende verjaardagsmuts voor mij gebouwd compleet met ballonnen en sliertjes. Bovenop stond de tekst; "Ik ben jarig". Het was een schitterende actie, want wat kennen ze mij toch goed. Ik vond het geweldig! Zo geweldig zelfs, dat ik de hoed bijna de gehele dag heb opgehouden. Want ik was tenslotte jarig.

Ik kreeg die ochtend een aantal sms-jes en ik werd toegezongen door mijn eigen man. Toen ik 's avonds mijn hyves opende stonden er 5 pagina's vol met felicitaties. Ik glunderde van top tot teen, wat vond ik dat leuk! Het gaf mij een enorm goed gevoel, dat er zoveel mensen aan mij gedacht hadden.

Mijn kindertjes zongen mij die middag nogmaals toe en ik kreeg een deodorant en een douchegel van de kinderen. Van mijn man kreeg ik een droogmolen voor het nieuwe huis. Dan kan ik lekker mijn wasjes buiten drogen.

Al met al had ik eigenlijk best een leuke verjaardag zo. Wees eerlijk, iedereen vindt het toch een beetje leuk om jarig te zijn?