Overal waar ik kom vliegen de vleeswaren mij rond de oren. Alles is kut, klote en nog wat fijne en grove vleeswaren. Toch snap ik iets niet. We leren onze kinderen om niet te vloeken, te schelden of smerige woorden te gebruiken. Als het je lukt om je kinderen de mond te snoeren, dan heb je geluk en dat geluk heb ik.
Maar waarom mogen ze dan vanaf een jaar of tien wel vloeken? Het lijkt wel alsof al je harde werk om je kinderen een normale vocabulaire (mooi woord hè) te leren, binnen een jaar in de prullenbak mag worden gegooid. Het klinkt niet vreemd meer als dit uit je mond komt als je wat ouder wordt. Zelfs ik begin er steeds minder moeite mee te krijgen als ik per ongeluk een "kut" uit mijn mond strooi. Over een paar jaar mogen ze ook eindelijk vloeken. Waar doen we het opvoeden dan eigenlijk nog voor? Omdat het niet klinkt uit een mond van een peuter of een kleuter? Mijn mening is dat het inderdaad niet klinkt, maar stiekem moet ik wel grinniken als ik het uit een mond van een jonger dan tien jaar kind hoor, zolang het mijn kind niet is. Ik zou me fucking rotschamen. Het is klote voor de peuters en kleuters, dat ze nu fucking hun best moeten doen, om geen kut te zeggen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Ik vind het van grote klasse getuigen als een 6-jarig ventje uit de grond van zijn getergde ziel hartgrondig en stampvoetend 'kut' roept als zijn Walibi-wens niet wordt gehonoreerd. Wat is nou mooier?
Doet me denken aan een paar jaar geleden toen ik met mijn band een maand in Scandinavie toerde. Ik had een date met een Zweedse schone en zij belde om deze een dag te verplaatsen, waarop ik luidkeels 'KUTTT' riep. Waarop de nuchtere accordeonist die in de buurt stond repliceerde: "welnee, juist geen kut..." Tsja, what's a curse.
Een reactie posten