voorgevoel

Het was een andere dag als normaal, een dag met een vreemd voorgevoel. Drukte in de morgen en vroeg in de middag al eten koken omdat Wilfred had gebeld dat hij later zou thuis zou komen.

Wilfred was achteraf toch niet zo laat thuis, waardoor we op tijd konden eten. Hij stelde voor om alvast grote boodschappen te halen en hij beloofde op tijd thuis te zijn, zodat ik kon zingen. In de tussentijd besloot ik mijn haren te wassen en mijn wenkbrauwen te plukken. Iets wat ik misschien al een jaar niet had gedaan. Ik kreeg hier een ander gezicht door en ook mijn haren kregen niet de gewenste look. Ik voelde me anders en paste mijn make-up hier op aan. Een stoer hemdje maakte het geheel af. Ik had het gevoel alsof ik als een soort G.I. Jane op oorlogspad zou gaan.

Wilfred kwam op tijd thuis, maar ik had geen haast meer. We brachten samen de kinderen naar bed en dronken nog een kopje koffie. Ik had geen zin om in de auto te stappen en beklom in plaats daarvan mijn ijzeren paard. Veel te laat kwam ik in het lokaal aan, waar het koor zojuist een veer in de spreekwoordelijke reet kreeg over het schitterende optreden van afgelopen zaterdag.

Het zingen verliep niet lekker, ik kreeg de juiste noot maar niet te pakken. Ik was dan ook blij dat het pauze was. Terwijl ik buiten een sigaret stond te roken werd ik aangesproken door een koorlid, die opbiechtte dat zij mijn verslag op de website van het koor had bekritiseerd. Ik had een negatief zinnetje geschreven over de alten, tenminste, dat was haar visie. Mijn visie lag in een geheel andere hoek, het was meer een soort informatie naar het koor toe en ik probeerde juist de kritiek vóór te zijn, door de alten in te dekken met mijn zinnetje. Het was ook niet mijn beleving die ik had opgeschreven, maar die van enkele koorleden. Ik had er zelf totaal niets van gemerkt. Tijdens het gesprek voelde ik mij ongemakkelijk en opgefokt en ik sprak mijn onvrede uit. Later ben ik nog even naast haar gaan zitten en hebben we het uitgepraat. Het was allemaal gebaseerd op een misverstand.

In de pauze kwam ook het voetbal ter sprake. Het geval wil dat het koor voor volgende week donderdag een feestavondje gepland heeft, maar mocht het Nederlands elftal aanstaande zaterdag winnen, dan speelt dit team volgende week donderdag de halve finale. De meeste koorleden gaven aan dat ze liever naar de halve finale keken, in plaats van gezellig nazitten. Ik behoor ook tot de Oranjeliefhebbers. Voetbal heeft totaal niet mijn interesse, maar als Oranje speelt dan zit ik voor de buis. Gezamenlijk probeerden we tot een oplossing te komen, door de feestavond eventueel een week te verplaatsen. Maar een aantal koorleden zijn dan met vakantie, dus dit idee kon in de prullenbak gegooid worden. Ik had de koorleider al eerder voorgesteld om de laatste avond bij mij thuis te vieren, met de televisie aan. Dit werd direct weggewuifd, hij zou niet komen, want hij houdt niet van voetbal. Ik voelde mij wederom op mijn teentjes getrapt, want ik vond het eigenlijk een hartstikke leuk idee. Na voorstellen als een groot scherm plaatsen in het zanglokaal of bij verlies aanstaande zaterdag de feestavond alsnog te vieren, werd er door de koorleider besloten dat hij volgende week andere plannen heeft en dat dit de laatste avond zou zijn en dat we vanavond zouden afsluiten met een feestavondje. Ik was, net als meerderen, teleurgesteld in het harde antwoord. Ik snap dat je niet van voetbal houdt, maar om de voorstellen zo keihard weg te wuiven vond ik te ver gaan. Gezamenlijk op zoek gaan naar een oplossing zat er dus gewoonweg niet in. Mijn humeur zakte tot bijna onder nul.

Zoals gezegd werd de feestavond gestart. Er werden drankjes ingeschonken, borrelnootjes neergezet en asbakken op tafel gezet. Asbakken die met dezelfde vaart weer op de bar gesmeten werden door een niet-roker met de boodschap dat we buiten moesten gaan roken. Nee, geen vraag maar een bevel! Aangezien dit niet de eerste keer was, begon ik aardig te bevriezen. De altijd goedlachse Miek veranderde in een ijsklomp. Ik viel tegen de persoon uit. Ik vroeg haar waarom ze het op deze manier deed, ze kon het toch ook netjes vragen? En ze gaat toch ook naar de kroeg? Het enige antwoord wat ik kreeg was dat ze naar huis ging als er één sigaret werd aangestoken. Ik mompelde dat ze dan maar moest gaan, maar ik besloot het zelf te doen. Ik had hier geen zin meer in. Ik pakte mijn jas en zonder iets te zeggen heb ik het strijdtoneel verlaten. Bij de deur heb ik mijn gal nog even gespuid bij één van de bestuursleden die is gaan praten met de dame in kwestie. Inmiddels rook ik aan de lucht vanuit het lokaal dat er gerookt werd en dat de dame in kwestie zich ook snel uit te voeten zou maken. Ik pakte mijn ijzeren ros en ben rustig naar huis gefietst. Wat een leuke avond had moeten worden, liep af in een fiasco. De zomervakantie is begonnen voor het koor, zonder compromis.

Het zal altijd een strijd blijven tussen de voetbalfans en de anti-voetbalfans. De rokers en de niet-rokers.

Voortaan ga ik op mijn gevoel af, want mijn gevoel was juist...Dit zou een hele rare avond worden, de tekenen waren er immers al. De ijsklomp is inmiddels al gesmolten, met dank aan mijn blog, maar hier is het laatste woord nog niet over gezegd ben ik bang.....