vuur

Nee, geen zelfmedelijden. Nee, ik ben niet zielig.
Soms wordt een klein vlammetje een kampvuur die moeilijk te blussen is. Mensen zijn boos en blijven boos, so be it. Soms laait iemand een vuurtje op, zodat het alsmaar erger wordt. Je bent er zelf allang klaar mee, maar er worden nog steeds blokjes op het vuur gegooid door mensen van buiten af. Rustig uit laten branden gaat niet, telkens weer wordt het aangewakkerd, zonder dat de directe personen er nog invloed op hebben. Wraak om vrienden te beschermen, zonder dat je er grip op hebt. Het is lief als mensen door het vuur voor je gaan, maar soms moet je weten wanneer te stoppen. Boosheid verandert in haat. Als dat gebeurt is het eind zoek. Laat het rusten, laat het gaan, zoals ik ook zal doen. Laat derden en vierden met rust, die hebben er niets mee te maken. Laat het kampvuur langzaam doven en ga verder, zoals ik ook verder ga. Wat gebeurd is, is gebeurd, het kan niet terug gedraaid worden, het is te laat. Voor mij geen lucifers of aanstekers meer, want wie speelt met vuur, die speelt met zichzelf en met zijn omgeving......