het pad

Er bestaat naast je vertrouwde pad, een pad die je onbewust en soms onbewust bewandelt. Het is een pad, waar je jezelf terug moet vinden. Ik heb het pad bewandeld en mijn kinderen ook en uiteindelijk met goed gevolg (en met wat hulp) heb doorstaan.

Wilfred zit op zijn laatste traject, hij begon het pas later te bewandelen. Het is een "tricky" pad, want als je niet oppast, vind je jezelf moeilijk terug. Er bestaat geen gebruiksaanwijzing of kaart voor het pad, je moet het zelf uitvinden. Langs het pad vind je je goede eigenschappen weer terug, maar je moet goed zoeken. Goede eigenschappen zoals blijdschap, liefde en genieten.

Hij heeft een paar puzzeltjes gevonden, maar nog niet alle stukjes, waardoor hij blijft hangen in zijn patroon, die hem nu zo gewoon is geworden. Een glimlach die slecht te vinden is, gemopper op de kinderen wat voor hem normaal is geworden, het niet zien van de normale dingen in het leven, die voor ons zo logisch zijn, zoals bijvoorbeeld alvast aan het eten beginnen als ik wat later ben, met als gevolg dat ik tegen zessen nog eens eten sta te koken. Klusjes blijven liggen en een vrouw die zich bijna wanhopig afvraagt wanneer hij aan het einde van het pad is gekomen.

Wat hij nog niet weet, is dat aan het einde van het pad een stukje rust en routine ligt. Als hij daar is aangekomen zal hij weer vrolijk zijn en genieten van het leven om hem heen. Genieten van de kleine dingen, zoals een zoontje die opgerold als een baby in zijn bedje ligt of zijn dochter die hem probeert te laten zien dat ze opgroeit. Als hij het einde heeft bereikt dan ligt daar de vakantie. Vakantie waar we allemaal zo aan toe zijn. Het gaat goed komen, want ik zie hem rustig aan zichzelf worden, maar hij moet het wel zelf zien en de laatste puzzelstukjes terug vinden.