luchtdoop

Een gewone zondag. Als ik uit bed stap, schijnt er een vriendelijke zon aan een bijna strakblauwe hemel. Terwijl ik in mijn pyjama buiten in het zonnetje geniet van een kopje koffie, ben ik aan het bedenken wat we vandaag zullen doen. Ik heb geen zin in een luie dag, ik wil iets doen! Ik weet dat Wilfred graag naar zijn ouders wil, die op vakantie zijn in Drenthe, maar eerlijk gezegd heb ik weinig zin om helemaal naar Drenthe af te reizen. Ik laat het nog even bezinken en besluit om er een wasdag van te maken. De vakantie staat voor de deur en dus wil ik alles weggewassen hebben.

Als Wilfred uit bed komt en het mooie weer ziet, stelt hij inderdaad voor om naar zijn ouders te gaan. Ik vertel hem dat ik weinig zin heb en dat ik vandaag de was weg wil hebben. Hij haalt zijn schouders op en vraagt er verder niet naar.

Al snel wordt het behoorlijk bewolkt en ik vraag Wilfred of hij even op de computer wil kijken naar de entreeprijs van het Aviodrome in Lelystad, hier een half uurtje rijden vandaan. Terwijl hij aan het zoeken is, schiet mij een hele leuke verrassing te binnen. Ik vraag Wil om te googlen naar rondvluchten vanuit Lelystad. We weten allebei dat het een grote wens van onze oudste is om een keertje te vliegen. Wilfred is enthousiast en we vinden wat adressen en prijslijsten. Oei, dat is niet goedkoop zeg! Wilfred stuurt de kinderen naar boven, hij wil even rustig kunnen bellen en ze nog niets vertellen, voordat we zekerheid hebben. We stuiten echter op een probleem, in een éénmotorig vliegtuigje passen namelijk maar vier mensen, inclusief de piloot. De optie om één kind op schoot te nemen, wordt door alle bedrijven direct afgewezen. Dat mag natuurlijk niet. Dan kom ik met het idee om in ieder geval de kinderen te laten vliegen en dat één van ons mee vliegt. De ander zou dan op de grond moeten wachten. Wilfred offert zich op en zegt dat ik mee mag vliegen, hij heeft vorig jaar immers al een vliegles gekregen van mij. We bellen nogmaals rond en we krijgen het voor elkaar om rond half drie mee te mogen vliegen. We roepen de kinderen naar beneden en vertellen hen onze plannen. Onze oudste is door het dolle heen. Ik vraag aan de jongste of hij wel durft te vliegen. Hij zegt dat hij dat durft en dat hij niet zal huilen. Ik ben benieuwd.

Rond tien over twee stappen we Lelystad Airport binnen. Hier zullen we opgehaald worden door de piloot. We drinken buiten een kopje koffie en chocomelk. Zelfs buiten mag er niet gerookt worden, dus na de koffie vertrek ik even om mijn nicotine-gehalte op te krikken. Rond half drie komt er een oudere man in een leren jas, een haakneus met hierop een rond brilletje geplaatst, aanlopen. Hij ziet er vriendelijk uit en vraagt terwijl hij ons nieuwsgierig aan kijkt met zijn ietwat schele ogen, of wij de familie Abbekerk zijn. We bevestigen dit, hij stelt zich voor en hij vraagt ons naar de plannen. Wij hebben het verzoek om over Bovenkarspel te vliegen. Hij vertelt dat dit wel zou kunnen, maar dat de prijs helaas omhoog gaat van de vlucht. Ik vertel hem dat ik het te duur vind en dat ik best een ander rondje wil vliegen. De piloot laat ons een alternatieve route zien, de vlucht gaat richting het Muiderslot, een vlucht van ongeveer een half uurtje. Ik knik en zeg dat ik het prima vind. Het gaat immers meer om de luchtdoop voor de kinderen, dan de bestemming.

Dan wordt het tijd om naar het vliegtuigje te gaan. Het is een chesna, een krap vliegtuigje waar achterin net aan plek is voor twee personen. Ik klik de gordels vast van de kinderen en neem zelf plaats op de passagiersstoel. Ik zie een dashboard met veel knopjes, meters en een stuur. Onze dochter krijgt een headset op, zodat haar oren beschermd zijn tegen het lawaai en zodat ze met ons kan praten, door het microfoontje. Ik krijg ook een headset op en een gordel om. Mijn zoon weigert pertinent om een headset te dragen. Aandringen werkt averechts, dus ik laat het maar zo. Terwijl de piloot de motor start, blijft Wilfred toch wel wat teleurgesteld achter. Als de motor gestart is, kijk ik even naar onze jongste. Ik ben bang dat hij het eng vindt en dat hij gaat huilen, maar hij schrikt wel even van de motor, maar voor de rest kijkt hij lekker naar buiten.

De piloot taxiet het vliegtuigje naar de startbaan en geeft gas. Ik kijk nog een keertje naar de kinderen, die gespannen om zich heen kijken, terwijl het vliegtuigje vaart maakt. Zelf vind ik het ook best spannend. In zeer korte tijd vliegen we boven in de lucht, richting het Muiderslot. Onze oudste zit vol praatjes over hoe mooi het is, terwijl onze zoon vol bewondering naar buiten kijkt. Ik denk dat hij het zelf bijna niet realiseert dat hij nu toch echt in de lucht hangt. De piloot wijst mij plaatsen aan waar we heen en langs vliegen. We vliegen langs Almere en in de verte zien we de Arena liggen. Mijn dochter vraagt aan de piloot of mama ook kan vliegen omdat ik een stuur heb. De piloot vertelt haar dat mama ook best wel mag sturen. Nou, dat wil ik wel. Hij vraagt mij het stuur losjes vast te houden en mij op een punt te richten. Het sturen is een peuleschilletje en hartstikke gaaf. We vliegen richting het water en dan zien we het Muiderslot liggen. De piloot draait het vliegtuig in een scherpe bocht naar rechts en hangt bijna op zijn kant. Nu kan mijn dochter het ook zien. Na een mooie draai om het slot heen, laat de piloot het eiland Pampus aan ons zien. Het ziet er gek uit. De piloot vraagt of ik nog wil sturen of dat ik foto's wil maken. Nou, laat die foto's maar even zitten, ik wil natuurlijk wel sturen. En zo stuur ik het vliegtuig richting Harderwijk en Lelystad. Ik mag zelfs nog even een scherpere bocht maken en het toestel weer recht trekken. We krijgen last van zijwind en de piloot instrueert mij tegen te sturen. Ook dit is een eitje en de piloot kijkt mij verwonderd aan en vraagt of ik al eens heb gezeild, want daar schijn je ook tegen te moeten sturen/hangen. Als ik nog even naar de kinderen kijk, zie ik dat ze al behoorlijk gewend zijn. Mijn dochter begint alweer om snoepjes te zeuren en vraagt of haar raam open mag, terwijl mijn zoon zit te spelen met de armsteun en af en toe een blik naar buiten werpt.

Na ongeveer 30 minuten vliegen zet de piloot de landing in en ik mag mee voelen aan het stuur. Er staat flink wat zijwind, waardoor het toestel behoorlijk schommelt. Even vind ik het spannend, want ik vind dat hij behoorlijk scheef hangt en tegen moet sturen. Maar de piloot heeft zijn vlieguren er al dik uitgehaald en zet het toestel veilig op de grond.

De kinderen hebben enorm genoten en ik ook. De piloot overhandigt de kinderen een luchtdoop-certificaat, die ze trots aannemen. We zijn een boel geld armer, maar de kinderen zijn een ervaring rijker.