72 jaar geleden.

Precies vandaag 72 jaar geleden, werd er in West-Friesland een klein mannetje geboren. Het was het eerste kindje van de trotse papa en mama. Het kleine mannetje bleek een dondersteen te zijn, vol met kattenkwaad. Later werden er in dat zelfde gezin nog twee dochters geboren.

Al op jonge leeftijd verloor het jongetje zijn wijsvinger, na een ongelukje met een bijl. In die tijd waren de middelen er niet om de vinger er goed aan te naaien, dus moest het jongetje het voortaan zonder wijsvinger stellen. Het kleine mannetje maakte de oorlog mee en ook de daarbij horende Hongerwinter. Het waren zware tijden voor het gezin.

Het jongetje was brutaal en eigenwijs. De laatste eigenschap is hij nooit meer kwijt geraakt. Toen hij een jaar of 18 was, werd hij door zijn ouders op de grote vaart gezet. Hij was thuis onhandelbaar en zijn ouders vonden het beter om hem op deze manier uit huis te plaatsen. Hij zwierf de wereld rond en beleefde veel avonturen. Wat hij precies heeft beleefd, zal ik nooit weten.

In zijn midden twintig besloot hij na zijn omzwervingen weer terug te komen naar zijn wortels in West-Friesland. Hij genoot van zijn zeilbootje en van zijn drumstel.
Op zijn 29-ste ontmoette hij een schippersdochter. Omdat het meisje nog best jong was, loog hij over zijn werkelijke leeftijd. Hij vertelde dat hij jonger was. Pas toen het serieus werd, heeft hij haar de waarheid verteld. Het stel besloot in op 24 maart 1966 te trouwen, nadat het meisje zwanger was geraakt. Ze woonden op een mooie boot in Enkhuizen en daar werd hun eerste wolk van een dochter geboren. Het mannetje (hij was niet groot, vandaar) had verschillende baantjes en zo kon hij voor zijn vrouw en dochter zorgen.

Later verhuisden ze naar "wal" en bewoonden zij een huisje in de binnenstad. In 1970 werd hun tweede dochter geboren. Later verhuisden zij naar een huisje in het nieuwere plan van Enkhuizen waar 1975 de derde dochter werd geboren. Helaas voor hem, werden er geen stamboomhouders meer geboren. Dit was het laatste kind, dat zij samen op de wereld zetten.

Het mannetje vond een baan als internationaal vrachtwagenchauffeur en hield dagelijks zijn dagboekjes bij. Hij vond het fijn om van huis te zijn, maar miste evengoed zijn gezinnetje. De meiden groeiden op tot dametjes en het mannetje raakte zijn baan kwijt, tijdens één van de slechtste economische tijden die Nederland kende. Hij zorgde dat hij baantjes had, zodat hij voor zijn gezin kon zorgen. Het kleine vrolijke mannetje veranderde langzaam maar zeker in een nukkig mannetje met een kort lontje. Uiteindelijk vond hij na veel omzwervingen een baan als suppoost in het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen. Zeven maanden lang werkte hij daar en vijf maanden daarvan belandde hij elk jaar in de WW. Dit in verband met de wintersluiting van het museum. Tijdens de wintermaanden was het best zwaar in het gezin, omdat hij nu hele dagen thuis zat. Hij kon daar niet tegen. Hij hobby-de aan modelbootjes tijdens die barre maanden, om zo de winter door te komen. Gelukkig was hij erg creatief en kon hij daar zijn ei in kwijt. Later kon hij op de boten van het Zuiderzeemuseum werken. Voor hem een geschenk uit de hemel, want hij hield enorm van varen en mooi weer. Deze twee factoren zorgden dat hij bijna dagelijks bruinverbrand en vrolijk thuis kwam.

Helaas strandde het huwelijk tussen hem en zijn vrouw in 1987 en verliet hij zijn gezin. Hij bewoonde enkele huizen daar en vond eindelijk een ideale woning voor hem in de binnenstad van Enkhuizen. Nota bene in een straat waar hij zich eigenlijk te goed voor vond, want het mannetje vond zichzelf toch wel een sociale vent. Maar hij zette zijn trots opzij en betrok de woning. Hij werd verliefd op meerdere dames, maar uiteindelijk vond hij zijn tweede grote liefde. Zij trok bij hem in en samen waren ze best gelukkig, in zoverre ze van geluk konden spreken. Niet alle dochters kwamen nog bij hem langs en dat maakte hem behoorlijk boos en van streek. Hij trouwde met de vrouw, maar het huwelijk mocht niet lang duren. Een aantal jaar na het huwelijk in februari 1997 kreeg de vrouw de diagnose kanker te horen en zij stierf onverwachts tijdens het avondeten. Het mannetje was er kapot van. Nooit eerder had hij zijn gevoelens zo getoond als dat hij toen deed. Hij sleepte zich de dagen door met zijn ziel onder zijn arm. Hij miste zijn gezelschapsdiertje. Ze hadden samen zoveel leuke dingen gedaan en nu kon hij zijn draai in het leven niet meer vinden.

Gelukkig voor hem, vond hij voor de derde keer in zijn leven het geluk. In juni 1997 sprak hij af met een dametje die hem via een contactadvertentie had gespot. Het dametje was weduwe en ook alleen. Het klikte gelijk en het stel woonde al snel samen in het huis van het dametje, waar al snel een huwelijk volgde. Later verhuisden zij naar een riante woning in de nieuwbouw van Enkhuizen. Samen met haar kreeg hij haar kinderen en de bij behorende kleinkinderen er ook bij. Het was altijd gezellig en druk bij hen in huis. Maar als het mannetje ergens niet tegen kon, was het de drukte van kinderen. Hij had het domweg niet op die kleine, schreeuwende, kwijlende en aandachttrekkende wezentjes.

Maar zoals bij elk huwelijk, begonnen dit huwelijk ook scheuren te vertonen. Ditmaal, omdat het vrouwtje ook niet alles pikte. Ze was lief en zorgzaam, maar tevens ook heel zelfstandig en dat botste. Maar het stel bleef bij elkaar en het mannetje werd ziek. Hij kreeg longemfyseem door het roken. Hij moest stoppen van de dokter, maar het lukte hem niet. Trouwens, hij wilde naar niemand luisteren, behalve zichzelf. Zelfs zijn kinderen, die hij nu allemaal weer zag, konden niet tot hem doordringen. In 2003 werd hij zo ziek, dat hij het leven liet. Hij werd niet ouder dan 67 jaar.

Lieve pap, gefeliciteerd met Uw 72-ste verjaardag. Dikke kus van Uw dochter, schoonzoon, Uw kleindochter en kleinzoon, die U helaas niet meer in het echt heeft kunnen mee maken. Maar ik weet dat U er wel bent en dat U mijn zoon allang heeft gezien.