kabouterkooltjes

Ergens in de polder vindt er een groot overleg plaats, onder kleine mannetjes en een enkel vrouwtje. De polderkabouters pikken het niet meer! Hun overbekende kabouterkooltjes worden al generaties lang gediscrimineerd.

Doordat de "grote" mensen in de loop der jaren hun fantasie kwijt zijn geraakt, schotelen ze hun kinderen spruitjes voor. En als je het woord "spruitjes" zegt, tegen jonge kinderen, worden hun kleine neusjes spontaan opgehaald en klinkt veelal uit de mondjes: "Dahlusihnie". Tot grote wanhoop van de ouders. Ze vragen zich af waarom hun kinderen hun neusjes ophalen voor de heerlijke groene kooltjes. De ouders leggen de schuld bij de kinderen onderling. Ooit zal er tenminste één kind zijn geweest die heeft gezegd dat spruitjes vies zijn, waardoor elk kind nu zijn neus dichtknijpt bij het ruiken van deze gezonde groente.

Maar de kabouters weten beter. Dag en nacht zijn ze bezig geweest om hun kabouterkooltjes tot een prachtig product uit te laten groeien en om ze vervolgens te rooien. Ze worden zorgvuldig op maat gesorteerd en de lelijke kooltjes worden verwijderd. Voordat ze naar de veiling gaan, instrueren ze de boer iedere keer weer dat het geen spruitjes zijn, maar kabouterkooltjes. Maar de boer is al oud en zijn fantasie is met het volwassen worden, samen met zijn piepstemmetje in de puberteit, verdwenen. Hij hoort en ziet de kabouters niet, waardoor hij de boodschap niet kan doorgeven. Tot grote ergernis van de hardwerkende kabouters.

De kabouters zijn daarom voor een spoedoverleg naar de open plek in de polder gekomen. Het thema van het overleg is; "Hoe zorgen we er voor dat de kinderen weer hun fantasie gebruiken?" Eerst gaan de kabouters op zoek naar de oorzaak van dit alles. "Het is de schuld van de ouders!!" roept klein gedrongen kaboutertje met prut in zijn baard. "Je hebt daar een punt," zegt de kabouter die de vergadering leidt. "Maar er moeten meer oorzaken zijn." "Televisie, computerspelletjes, gebrek aan buitenlucht!" roept een vrouwtjeskabouter met twee blonde vlechtjes. "Nou, nou, nu moeten we niet alle kindertjes over één kam gaan scheren, dan worden we een soort Geert Wilderskabouters en dan lopen we straks met geblondeerde haartjes onze kooltjes te presenteren," grapt de vergaderkabouter. "Maar wat is de oplossing?" vraagt hij terwijl hij in het rond kijkt. Een klein kaboutertje zonder baard stapt naar voren en met een trillerig piepstemmetje vraagt hij permissie om te praten, omdat kinderkabouters wel mee mogen naar de vergaderingen, maar nog geen recht van spreken hebben. "Zeg het maar, Nelis," antwoordt de vergaderkabouter vriendelijk. "Eh, nou...," stottert Nelis, "ikke weet zeker dat er nog volwassen mensen rondlopen die nog best wel denken als een kind. Als we die nu kunnen benaderen, dan kunnen we ze misschien duidelijk maken, dat onze kooltjes geen spruitjes heten, maar dat dit echte kabouterkooltjes zijn." "Daar heb je een punt, Nelis," antwoordt de vergaderkabouter. De andere kabouters knikken instemmend en geven kleine Nelis een schouderklopje die vervolgens met zijn ogen gericht op zijn muiltjes een stapje naar achter doet. De vergaderkabouter denkt even na en dan richt hij zich op zijn volk. "Dames, heren én kinderenkabouters!" spreekt hij. "Vanaf heden blijft er een volkje hier om voor de kabouterkooltjes te zorgen, terwijl de anderen en de jongsten op zoek gaan naar grote mensen, die hun fantasie nog niet kwijt zijn, zodat zij de boodschap door kunnen geven aan de mensheid." Een luid applaus klinkt door de polder en de kabouters splitsen zich op. Een ieder weet wat hem of haar te doen staat.

En zo gebeurde het afgelopen nacht dat ik wakker werd gemaakt door een klein kaboutertje zonder baard en een piepstemmetje. Hij stond op de schouder van een kabouter, die weer op de schouder van een andere kabouter stond te wankelen en zo ging het rijtje nog even door. Ik keek verbaasd, maar niet ongelovig toen hij me zachtjes toesprak; "Miek, we hebben jouw gevonden. We weten dat jij een groot kind bent en dat je barst van de fantasie." Ik knikte en keek hem recht in zijn kleine groene oogjes. "Wil jij de kinderen en de grote mensen vertellen dat "spruitjes" een lelijk woord is en dat wij hardwerkende kaboutertjes al generaties lang proberen aan de mens te leren dat dit "kabouterkooltjes" zijn en dat wij hier hard voor moeten werken?" Ik glimlachte en stelde het kaboutertje gerust. "Komt goed, Nelis. Als de kinderen morgen naar school zijn, dan zal ik mijn computer opstarten en er een blog aan wijden. Als de kinderen weer uit school zijn, dan zal ik de boodschap aan hen doorgeven, zodat zij het weer verder kunnen verspreiden." antwoordde ik. Nelis wankelde van blijdschap en de enorme toren van kabouters viel onder luidde kreten pardoes om. Ik keek nog even naar de beneden, maar de kabouters waren al weer verdwenen, op weg naar een ander groot kind.