Rond zeven uur staan we binnen in de foyer. Het is nog rustig en we bestellen een rosé. We praten wat en plassen wat en dan gaan de deuren naar de zaal open. We nemen plaats en wachten in spanning af op Derek Ogilvie. Terwijl we wachten wordt ons door een aantal mensen gevraagd of we wel op de juiste stoelen zitten. Tuurlijk zitten we op de juiste stoelen! Stoel 1 en 2. Niet veel later komen de mensen weer terug en vertellen ons dat we echt niet op de juiste stoelen zitten. Verbaast staan we op, we blijken inderdaad niet juist te zitten. Na zenuwachtig rondgezocht te hebben, blijken stoel 1 en 2 in het midden van de rij te staan.
Terwijl we wachten, kijken we naar de grote beeldschermen die er hangen. Het publiek wordt gefilmd en heel even ben ik ook in beeld met mijn camera. Zo raakt men een beetje gewend aan de camera. Om acht uur komt er een man het podium op, die zich voorstelt als Jeroen. Hij is de stem achter verschillende reclames en legt uit wat er van ons verwacht wordt en dat hij, waar nodig, Derek zal vertalen.
Om kwart over acht is het zover, onder luide muziek en applaus komt Derek het podium op. Hij danst wat en is vrolijk. Hij maakt zeker geen zweverige indruk. Hij zweept het publiek op met wat kreten en dan slaat hij als een blad om de boom om. Hij noemt een paar eigenschappen van een overledene en vraagt wie zich hierin herkent. Een aantal mensen steekt de hand op en uiteindelijk belandt Derek bij de juiste personen. Deze krijgen een microfoon in de handen gedrukt en Derek vertelt kleine details uit het leven van die mensen om bevestiging te zoeken. Bijvoorbeeld over een deuk in een auto of een paar schoenen die ergens in een kast staan. Hij legt uit dat dit de manier van de geesten is om te bewijzen dat ze er echt zijn. We vallen van de ene in de andere verbazing. Telkens als hij op zoek gaat naar nieuwe mensen in het publiek stijgt onze hartslag. Het blijft spannend. Ik hoop vurig dat mijn vriendin er uit wordt gepikt. Daarvoor heb ik haar ook uitgenodigd voor deze avond. Ik wil zo graag dat zij in contact komt met haar overleden moeder. De hoop lijkt steeds groter te worden, maar om kwart over negen is het alweer tijd voor pauze en heeft Irma nog niets vernomen van haar moeder.
Tijdens de pauze piesen we wat en rook ik wat. Ik heb enorme hoofdpijn gekregen en daar baal ik van. We nemen weer plaats in onze stoel. Derek komt terug en loopt het publiek in. Hij vertelt dat hij niet verder durft omdat er achter in de zaal een “boze” geest staat, die bezit van hem wil nemen. Maar hij komt toch redelijk dichtbij ons. De tweede helft verloopt rommelig. Geesten die verdwijnen en verkeerde mensen uit het publiek krijgen de microfoon. Het lijkt niet meer te lukken. Derek vertelt ook dat hij al vijftien shows heeft gedaan en dat hij moe is. Vanuit het niets is de avond voorbij. Teleurgesteld vraag ik mij af, of het nu echt over is. Hij is nog niet bij Irma geweest. Maar het is echt voorbij. Derek sluit af met een lied. Hij zingt “Angels” van Robbie Williams. Hij zingt niet supermooi, maar het bezorgt menig mensen kippenvel.
We besluiten dat we nog wel op de foto met hem willen en ook Irma laat blijken dat ze hoofdpijn heeft. Het was toch nog behoorlijk spannend. Terwijl we staan te wachten om op de foto te gaan met Derek, blijkt het dat we behoorlijk lang moeten wachten. Derek neemt de tijd om met iedereen persoonlijk op de foto te gaan of om een klein praatje te maken. Hij heeft beloofd te blijven wachten, totdat iedereen aan de beurt is geweest. Het duurt ons te lang, we hebben het gehad en Jorg staat inmiddels buiten te wachten. We hebben geen haast, maar we besluiten toch uit de rij te stappen. Jammer, maar helaas. Het had nog twee uur kunnen duren en dat hadden we er niet meer voor over. Al had ik nog graag gezien, dat Derek Irma nog wat had kunnen vertellen over haar moeder.
Met een bonkend hoofd stappen we de auto in bij Jorg. In de auto word ik echt moe, ik lijk wel uitgeput. We eten nog snel iets bij de MacDonalds. Daar was ik wel aan toe, ik had behoorlijke trek gekregen. Thuisgekomen trek ik het echt niet meer. Mijn kop lijkt uit elkaar te willen barsten. Ik rook nog een sigaret en vertrek naar bed. In bed laat ik de avond nog even langskomen. Het was bijzonder om mee te maken, maar ook behoorlijk teleurstellend dat er zo weinig mensen een reading kregen. Maar dat is het risico als je naar een dergelijke avond gaat. Alleen had ik echt goede hoop voor Irma. Misschien een volgende keer…….
Geen opmerkingen:
Een reactie posten