Nelis gaat mee naar het werk

Zoals jullie gemerkt hebben, stond Nelis afgelopen week op mijn toetsenbord te dansen. Hij schreef de blog, terwijl ik hardop zat te piekeren waar mijn blog over moest gaan. Nelis vertelde mij dat hij van de vergaderkabouter permissie had om mij vaker op te zoeken. Blij als een kind nodigde ik hem direct uit om eens op mijn werk te komen kijken.

En zo gebeurde het vanmorgen dat ik met een kabouter samen in de auto zat. Ik vertelde hem dat hij niet gesnapt mocht worden en dat hij plaats moest nemen in het borstzakje van mijn bodywarmer. Terwijl ik dit schrijf, zit Nelis heel irritant op mijn schouder te tikken, momentje....."Jij wilt verder schrijven?....Ja, maar het is mijn weblog....over het ciccelboeket?....wil je mij voor schut zetten, ofzo.....nou, vooruit, als jij denkt dat je de lezers daar mee kan boeien....ga je gang!”

Joepie! Eindelijk mag ik zelf eens iets schrijven van Miek. Ze vertelde zojuist al dat ik mee mocht naar haar werk. Nou, het is daar hartstikke koud en ik moest mijn mutsje heel erg over mijn puntoren trekken. “Wat zeg je, Miek? Moet ik mij niet zo aanstellen?”
Nou, en weet je wat toen zo grappig was? Miek moest een boeket maken, dat heet een ciccelboeket, enne volgens mij is dat helemaal niet zo moeilijk, enne....toen ze het boeket af had, wilde ik iets aan haar vragen, maar ze vermaande mij stil te zijn. En toen moest ze de stelen er af snijden met een snij-ding en toen...HAHAHAHA....sorry hoor....had ze het boeket aan de verkeerde kant vast en toen ging ze snijden en toen had ze alleen nog de zojuist gesneden steeltjes in haar handen en het boeket lag op de grond, HAHAHAHAHAHAHAHAHA. Ze werd wel een beetje uitgelachen, haar collega's hadden dit nog nooit meegemaakt. Miek geneerde zich enorm en moest er ook wel om lachen, maar wel als een kabouterkoning met kiespijn. Ze probeerde haar schaamte te overschaduwen met grapjes en een glimlach, maar van binnen vond ze het verschrikkelijk. Ze voelde zich onder haar geverfde blonde haren, echt enorm blond. Nou, ik heb dubbel gelegen van het lachen. Zo erg, dat ik bijna uit haar borstzakje viel en mij verraden had. Miek sprak mij daar vermanend toe, ik had haar uit haar concentratie gebracht, zei ze. Duhhh....ze moet gewoon beter opletten! En toen moest ze nog kaneelstokken knopen en dat vond ze leuk! En toen....”Hé, ik was nog niet klaar, Miek! Wat zeg je? Word ik een beetje vervelend?....het is toch gewoon de waarheid?....Ik kan niet goed schrijven? Teveel "enne", "nou" en "toen" in de zinnen?....Wie denk je wel dat je bent?....Wie ik wel niet denk dat ik ben?...Maar ik ben nog niet klaajftsfdujs[p 9u8,lsiauf'j.........”

Sorry, ik moest hem echt van het toetsenbord aftrekken. Als hij zo door bleef gaan, dan zou hij mij alleen maar voor schut zetten en zou dit verhaal nooit afkomen. Tot zover "onze" gezamenlijke blog over mijn blunder.

Miek en Nelis