de eigen rechter

Mag je als ouder ten behoeve van je kind voor eigen rechter spelen? Hoe zou ik het vinden als een ouder mijn kind aanspreekt op haar gedrag? Hmm….moeilijk, want ik heb hier nog nooit meer te maken gehad, ik zou het niet fijn vinden, laat ze maar naar mij toe komen. Maar wat als je weet dat de ouder waarschijnlijk toch niet luistert en dat het effectiever is om het kind zelf aan te spreken, als niemand dit gedrag corrigeert? Ik heb het dus gedaan vandaag, ten behoeve van mijn dochter, die steeds vaker mopperend en verdrietig uit school komt en thuis een grote mond tegen haar broertje en ons op zet.

Mijn dochter is een zeer gevoelig meisje, ze huilt snel, wat af en toe behoorlijk irritant kan zijn en ze kan veel leed en onrecht op haar kleine schoudertjes nemen, terwijl ze die bagage niet zou moeten dragen. Het snelle huilen komt mij zeer bekend voor, ik huilde vroeger ook heel snel en eigenlijk nog steeds, al heb ik het nu beter onder controle. En dat dit in je nadeel gaat werken, weet ik als geen ander. Uiteindelijk word je een mikpunt van pesterijen, omdat kinderen het leuk vinden om je aan het huilen te krijgen. Dit gedrag wil ik dus vóór zijn.

Bij mijn dochter in de klas zitten gelukkig bijna allemaal leuke jongens en meisjes, de groep gaat gezellig met elkaar om en onze dochter kan prima met de rest omgaan, maar zoals in elke klas zitten hier ook een paar minder “leuke” kinderen, pestkoppen die moeite hebben om zelf vrienden te maken. Eén van de pestkoppen had het op mijn dochter gemunt, ik schrijf “had”, want ik heb het vervelende gedrag kunnen tackelen voordat het erger werd.
Dit kind vond het dus leuk om mijn dochter aan het huilen te krijgen op school. Vorige week wilde ze buiten schooltijd met mijn dochter spelen en had ze mijn dochter meegenomen naar een vreemde buurt, waar een speeltuintje stond. Het pestkopje besloot om niet verder met mijn dochter te spelen en zij moest zelf de weg terug vinden. Gelukkig lukte dit haar, maar ik was “wild, woest, razend!!” op de kleine pestkop.
Toen mijn dochter vandaag weer mopperend over het kind uit school kwam, stroomde mijn spreekwoordelijke emmertje over.

Vóór schooltijd heb ik het kind opgewacht en haar stevig toegesproken op haar gedrag, de moeder was er niet bij, want het kind zwerft al sinds haar peutertijd rond op straat, dus gaat ze ook alleen naar school. Ik ben flink boos geworden op haar en dat kon ook niet anders, want ik was het ook.

Na afloop heb ik mij nog wel even verantwoord bij de juf van mijn dochter. Ik heb min of meer mijn excuses alvast aangeboden, want ik wilde het voor het “tien minuten gesprek” bewaren. De juf begreep het en mijn dochter kreeg de opdracht om voortaan gelijk naar juf toe te gaan als het weer fout gaat.

Ik heb dus voor eigen rechter gespeeld terwijl er allemaal ouders langs mij liepen. Ik schaam mij hier een beetje voor, maar als je vroeger zelf gepest ben om je huilgedrag, dan snap je waarom ik dit gedaan heb. Bovendien zie je als moeder ook wel of het eenmalig is of niet.