Tijgers

Tijgers. Waar mijn fascinatie voor deze prachtige dieren precies vandaan komt, weet ik niet. Maar ik vind het de prachtigste en machtigste dieren die er op aarde rondlopen. Ik vind ze zo ontzettend mooi, de tekening, de neus, de bek, de enorme poten. Er is in mijn ogen bijna niets verkeerds aan die beesten. Behalve dan dat het killers zijn.

Een aantal jaar geleden heb ik een soort sessie ondergaan om mijn ego te versterken, om mijzelf weerbaarder te maken, zeg maar. Niet dat het veel heeft geholpen, maar dat terzijde. Ik werd toen in een soort trance gebracht en ik moest een dier uitzoeken, die ik altijd kon oproepen als ik mij minder sterk voelde. In die trance kwam er een prachtige tijger op mij aflopen met een zeer hoog aaibaarheidsgehalte. Hij ging beschermend tegen mij aan staan en ik kon hem aaien. Hij hoorde bij mij en zou er voor mij zijn als ik hem nodig zou hebben.

Afgelopen zomer waren we in de dierentuin en liep er achter het raam een enorme tijger zijn territorium af te bakenen, door continue hetzelfde padje te lopen. Elke halve minuut kwam hij langs het raam lopen. Ik had daar uren kunnen blijven zitten en kijken, naar die prachtige kop en die enorme poten. Maar Wil en de kinderen wilden verder kijken, naar andere dieren.

Op Discovery Channel volg ik nu ook Tiger Island. Dit gaat over de verzorging van tijgers op, hoe kan het ook anders, een eiland. Als ik dan zie hoe de verzorgers met de dieren omgaan, word ik stiekem jaloers. Wat zou ik er veel voor over hebben om eens een tijger te verzorgen of om een welpje vast te houden. De verzorgers zijn gehecht aan de tijgers en de tijgers zijn gehecht aan hun verzorgers. Een soort grote huiskat, zeg maar.

Ik houd het voorlopig maar bij mijn eigen rode tijger. Onze kat Oscar heeft wel iets weg van een tijger en is net als de tijger een tikkeltje onvoorspelbaar. Maar ooit komt de dag dat ik oog in oog ga staan met het prachtigste dier ter wereld!