Deze stotteraar

Ik hou niet van thee, ik drink bijna geen thee en ik kan geen “thee” zeggen. Nog vaak verbaas ik mensen met mijn lichte “handicap”. Maar weinig mensen geloven dat ik stotter, maar dit komt omdat ik een ster ben ik het verbergen hiervan. Daarom een klein lesje voor jullie.

Les 1; Hoe denkt deze stotteraar?

Als ik aan het woord “thee” denk, gaat er een soort alarmsignaal in mijn hoofd af. Het alarm zegt mij dat ik dit woord niet vloeiend kan uitspreken. Als ik het woord spontaan gebruik is er niets aan de hand en kan ik het woord wel vloeiend uitspreken. Helaas ben ik een perfectionist en ik haat mijn “handicap”, dus denk ik té vaak na, waardoor ik de mist in dreig te gaan. Stel je eens voor dat ik geen koffie zou lusten en dat ik een enorme theeleut was, dan zou ik voor mezelf een groot probleem hebben, want niemand, maar dan ook niemand mag horen dat de letter “t” in mijn mond blijft hangen. Ik zou uit zelfbescherming dan ook nooit thee bestellen. Ik zou dan liever een frisje bestellen.

Les 2; Welke hulpmiddelen gebruikt deze stotteraar?

Ik gebruik mijn hersenen. Ik ben in de 30 jaar dat ik stotter een ster geworden in het gebruiken van synoniemen. Als ik echt het woord “thee” moet gebruiken, dan probeer ik het eerst glimlachend met; “Heb je voor mij een bakkie heet water?” Negen van de tien keer lukt het wel, maar soms begrijpt men mij niet of vindt het vreemd dat ik deze zin gebruik. Voorheen deed ik net alsof ik dom was. Heel soms gebruik ik deze methode nog. Stel je voor dat iemand mij vraagt hoe de jongedame aan de overkant heet. Als haar naam met een “b”, “d”, “k”, “p”, “q”, “t” begint en als daar ook nog een klinker achteraan komt, dan heb ik een probleem. Stel je voor dat de jongedame “Donna” heet, dan zegt het alarm in mijn hoofd, dat ik zeker weten blijf hangen op de eerste letter. (Ik hoor je nu denken, achter de eerste letter van het woord “thee” staat een medeklinker. Dat klopt, maar de “h” spreek je immers niet uit.) Ik zeg dan dat ik niet weet hoe de jongedame heet, om het vijf minuten later in eens zomaar te roepen. Want vijf minuten later is de druk van de ketel, omdat de vraag dan meestal vergeten is. Maar ik ben de vraag dan niet vergeten, want ik ben geen dom blondje, maar een intelligente vrouw, die gefrustreerd raakt van haar gestotter. Als iemand mij om mijn leeftijd vraagt, dan stel ik vaak de tegenvraag met een grote glimlach; “Hoe oud schat je mij?” Alles om maar niet te hoeven zeggen dat ik 33 ben. Ik zal niet zo zeer blijven hangen op de drie, maar op dertig. Het zou ook weleens kunnen, dat mijn alarm die dag uitstaat en dat ik nergens last van heb. Maar op een slechte dag kan ik echt een probleem hebben, dan staat dat alarmpje de hele dag loeien in mijn hoofd.

Les 3; Hoe herken je de stotteraar in mij?

Bij mij is het heel simpel, let maar eens op. Ik gebruik dan veelvuldig de nietszeggende woorden “ehmmmm…”. Verder gebruik ik soms hele vreemde benamingen voor een prima Nederlands woord. Mocht de stotter er toch uitfloepen, dan zal ik je nooit recht in de ogen kijken, maar mijn gezicht afwenden en langs je heen kijken. Ik zal met mijn ogen knijpen en mijn mond ziet er gespannen uit.

Les 4; Wat is de toekomst van deze stotteraar?

Met deze stotteraar gaat het steeds beter, maar deze stotteraar zal altijd het liefst achter de schermen werken. Terwijl ik graag onder de mensen ben, zal ik confrontaties waar ik eerlijke antwoorden moet geven die mij laten stotteren, altijd proberen te vermijden. Grof gezegd lieg ik mij liever om een woord heen, dan dat ik mijn stotters laat horen. Ik ben in de loop der jaren wel meer naar buiten getreden en heb ik een dosis zelfvertrouwen tot mij genomen. Ik ben gaan zingen in een koor en zing zelfs een solopartij. Daar ben ik persoonlijk heel trots op. Maar mijn lied zelf aankondigen klinkt heel erg leuk, maar vind ik erg spannend. Stel je toch eens voor dat ik tijdens de aankondiging begin te stotteren? Dan ben ik er helemaal klaar mee en zal ik huilend het toneel verlaten, uit schaamte en frustratie.
Ik werk in een hele gezellige bloemenhal bij Noord Hollands grootste winkelketen. Mij zul je niet snel in de winkel zien werken. Dan zou ik mogelijk bedragen uit moeten spreken, waar ik mogelijk bij zou moeten stotteren. Ik zou me doodongelukkig voelen in de winkel en daardoor zou ik weer meer onzeker kunnen worden.



Slotwoord;

Ik ben een gecompliceerde stotteraar. Mijn handicap is niet groot, maar dat is tevens ook weer mijn handicap. Bijna niemand zal bij mij een stotter verwachten, dus als deze er plotseling een keertje uitspat, komt het voor de persoon tegenover mij als zeer bizar over. Gewoon omdat je het niet verwacht. De acceptatie is er nooit geweest. Dit komt omdat ik veelvuldig gepest ben. Er is op een negatieve manier misbruik gemaakt op school van mijn stotters, waardoor ik ben uitgelachen en tot op de grond toe vernederd. Ik heb mijzelf voorgenomen om mij dit nooit meer te laten overkomen, waardoor ik af en toe in een heel lastig parket zit en mijzelf het eigenlijk nog moeilijker maak. En mensen vergeten het zo vaak, want wat je niet hoort, dat is er niet. Maar het stotteren heeft mij ook iets positief gebracht. Wat ik niet goed kan verwoorden uit mijn mond, kan ik prima verwoorden op papier of zoals hier, op de computer. Ik ben dan ook van mening dat mijn schrijftalent is overgestimuleerd, door mijn gebrek aan de juiste woorden tijdens het praten.