het rijbewijs

Ik was al twintig toen ik mijn rijbewijs pas haalde. Ik leste bij een eenmansbedrijfje voor 45 gulden per uur. De instructeur was een naar mannetje met de vervelende gewoonte om met zijn ring tegen het raam te tikken om mij er op te attenderen dat ik naar rechts moest kijken. Ik was al wel een tijdje bezig, maar in verband met geldgebrek, leste ik de eerste tijd, één keer in de twee weken. Het zette niet echt zoden aan de dijk, maar ik was in ieder geval bezig.

Mijn theorie haalde ik na twee keer “op” te zijn geweest al op mijn zeventiende en was destijds drie jaar lang geldig. Toen ik ging samenwonen met Wilfred, besloot hij dat ik elke week moest gaan lessen, want er zat geen schot in de zaak. Om mij een beetje extra te helpen gaf Wilfred mij stiekem “rijles”. Eerst op het industrieterrein, in zijn pas aangeschafte en zelfgespaarde Peugeot 205. Later gingen we echt de weg op. Het duurde niet lang of ik reed op zaterdag naar en van de kroeg. Wilfred dronk een biertje en ik was de “BOB”. Link eigenlijk als je er achteraf op terugkijkt. Als ik was aangehouden, of als ik iets veroorzaakt had, dan had ik waarschijnlijk nooit meer mogen rijden. Maar het ging altijd goed.
Eén keer heb ik per ongeluk wel wat gesloopt aan Wilfred zijn autootje, maar dat was aan de binnenkant. Ik duwde de richtingaanwijzer omhoog en het hele pootje, of hoe je het noemen wilt, brak af. Het pootje vloog door de lucht bij Wilfred op schoot. In paniek vroeg ik hem om niets aan zijn ouders te vertellen, ze zouden hem en mij dan behoorlijk goed de waarheid vertellen. Wilfred stelde mij gerust door te zeggen dat hij de schuld op zich zou nemen.

Niet veel later schaften wij een Peugeot 309 aan. Een lichtblauwe diesel. Het was een oud brikkie, maar hij reed als een trein. In deze auto reed ik ook zonder rijbewijs, zelfs een keer met de politie achter mij aan, maar Wilfred zei dat ik gewoon moest doorrijden, anders zouden we misschien argwaan wekken. Gelukkig had de politie niets in de gaten en gingen ze een andere weg in.

Ik deed twee keer over mijn rijexamen. De eerste keer zakte ik finaal doordat ik reed alsof ik achterna werd gezeten door duiveltjes, zoals de examinator mij vertelde. Teleurgesteld kwam ik thuis. Wilfred liet mij die dag gewoon in zijn auto rijden en terwijl ik in zijn auto aan kwam rijden, na het boodschappen doen, stonden daar een vriend en Wilfred zijn broertje voor de deur met bloemen. Ik kwam zelf aanrijden, dus ik had vast mijn rijbewijs gehaald. Ik moest ze er nog flink van overtuigen dat ik mijn rijbewijs echt niet had gehaald.

De tweede keer had ik meer geluk, ik slaagde, ondanks een paar foutjes, voor mijn rijbewijs. Eindelijk mocht ik legaal autorijden. Als ik nu terug kijk, dan mag je jezelf een rijbewijsbezitter noemen, maar ervaring moet je toch echt op doen als je zelf de weg op mag, zonder instructeur. In die veertien jaar dat ik mijn rijbewijs nu heb, heb ik altijd schadevrij gereden. Maar ik heb meerdere malen een bijna-aanrijding gehad. Soms door mijn schuld, soms door een andere automobilist. In mijn begintijd, reden we na de Peugeot in een Opel Kadett GSI. Een snelle Kadett dus. En die auto heeft flink op zijn donder gehad van mij en Wilfred. En als ik daar op terug kijk, dan denk ik wel eens….Waar waren we in hemelsnaam mee bezig?

Gelukkig werden we met de komst van ons eerste kindje verstandiger en werd de Kadett de deur uitgedaan. We kochten een degelijke Opel Vectra, met genoeg plaats voor een kinderwagen. Autorijden is en blijft een leuke bezigheid. Ik hoop nog lang van mijn rijbewijs te kunnen genieten. Rij voorzichtig!