Boeken

Laatst vond ik op zolder een aantal kinderboeken. Boeken die ik in mijn jeugd verslonden heb. Ik was een groot fan van de “Kameleon”. De avonturen van Hielke en Sietse Klinkhamer vond ik leuk, spannend en onschuldig.
Vorige week heb ik een boek van de “Kameleon” weer gelezen. Maar niet zomaar, nee met een kritische blik. Want natuurlijk lijkt het mij fantastisch om zelf een boek te schrijven. Dit boek is op een zeer kinderlijke manier geschreven. Nooit eerder heb ik het zo bekeken. Natuurlijk werd een boek in de jaren zeventig en tachtig niet op een computer geschreven, maar op een typemachine. Zo viel mij vaak het woord “hardstikke” en daar viel direct mijn oog op de spelfout. Voor de zekerheid checkte ik zojuist mijn spellingscontrole en hij rekent het toch echt fout. Want “hartstikke” wordt geschreven met een “t” en niet met een “d”, tenminste volgens mijn spellingscontrole. Vroeger waren er geen computergestuurde spellingscontroles en werd het manuscript vermoedelijk gecontroleerd door iemand die hier in gespecialiseerd was. Waar ik ook van genoot is de “Jip en Janneke-taal” die gebruikt wordt in het boek. Het leest lekker weg, zeker als je een kind bent.

Het volgende boek dat ik ter hand nam, was “de club van Brammetje Bond”. Deze was nog eenvoudiger geschreven dan het eerder genoemde boek. Ik vond het zelfs bijzonder kinderlijk geschreven. Een kind zal hier geen erg in hebben en genieten van de avonturen, maar ik begon me na een aantal bladzijden een beetje te ergeren aan de schrijfstijl. Zo kan ik ook een kinderboek schrijven! Maar tijden veranderen en schrijvers schieten als paddenstoelen uit de grond, dus zal er kritischer naar gekeken worden. Aan de ene kant goed, maar er is geen haan (kind) die daar naar kraait.

Vroeger verslond ik veel boeken, “de Olijke Tweeling”, “Saskia en Jeroen”, allemaal boeken waar ik vreselijk van kon genieten voor het slapen gaan. Er was ook niet veel meer te doen dan lezen en buiten spelen. Op de televisie hadden we alleen Nederland 1 en 2 en verder niets. Kinderprogramma’s waren er op zaterdagmiddag en woensdagmiddag. We bleven binnen voor “Ren je rot”, “Klassenwerk” en “Stuif es in”. Af en toe kwam er een film van “Thomas en Senior” voorbij, maar dat was het dan ook wel. Pas later kwam Nederland 3 om de hoek kijken en kwamen er meer kinderseries. Kabeltelevisie deed pas eind jaren tachtig zijn intrede. Dus boeken lezen was mijn lust en mijn leven.

Heel bekend Nederland kan een boek uitbrengen over zijn leven. Natuurlijk worden zij geholpen door ghostwriters, zodat het net lijkt of zij het zelf hebben geschreven. Ik zou ook best iets willen schrijven. Ik ben niet supergoed, maar ik ben zeker niet slecht. Laatst werd ik enthousiast gemaakt om een verhaal te schrijven. De bedoeling was om een verhaal in te sturen en samen met een aantal andere schrijvers een bundel uit te brengen. Ik wist dat ik dit echt wilde doen, al was het onderwerp voor mij best een moeilijk onderwerp. Ik leverde mijn verhaal dik op tijd in en ging ervan uit dat ik een goede kans maakte. Helaas kreeg ik twee weken geleden een mail dat mijn verhaal niet uitgekozen was en dat het op een opstel leek. Nu ben ik niet vies van een beetje positieve kritiek als het om mijn schrijfwerk gaat, maar ik vond dit een behoorlijk onaardige reactie op een verhaal waar ik behoorlijk mijn best op heb gedaan. Toen ik het teruglas, zag ik wel dat ik het een beetje anders aan had kunnen pakken, maar daar had ik niets meer aan. Als zij mij van te voren wat tips hadden gegeven, had ik het verhaal enigszins nog aan kunnen passen, maar het was al te laat.

Jammer dat ik steeds niet de juiste kans krijg om mij te bewijzen, want ik weet dat ik het kan.