"Shop till you drop"

Eén keer per jaar stappen mijn dochter en ik in de auto richting Hoorn. We doen dit al sinds haar tweede jaar. Aanvankelijk heb ik het eerste uitje met haar ondernomen omdat zij in 2004 een grote zus was geworden en zich fantastisch gedragen had, tijdens de zeven weken rust die ik moest houden toen ik zwanger was van haar broertje. Door de vele aandacht naar haar broertje toe, besloot ik toentertijd om met haar te “shoppen”. Quality-time met mijn dochter dus. Onze zoon was drie weken jong, toen ik met zijn grote zus richting Hoorn afrees. Op zich geen grote onderneming, maar voor een peuter al heel bijzonder.
Nu is mijn dochter een grote meid van zeven jaar, die bijna acht jaar wordt. Een wijze meid, die ik verstandelijk af en toe ouder schat, dan haar werkelijke leeftijd. Een meid met een eigen kledingstyle, waar ik als moeder weinig meer over te zeggen heb. En eigenlijk vind ik dit best leuk om te zien, al zijn er natuurlijk grenzen.

Gistermorgen vertrokken we rond half twaalf richting Hoorn met een portemonnee vol “kinderbijslag”. Dit keer had ik contant geld meegenomen, omdat ik niet buiten mijn budget wilde gaan en dat bleek een prima idee. Terwijl we rondsnuffelden in de winkels, verbaasde ik mij over de prijzen. De prijzen van kledingstukken lagen behoorlijk lager dan in 2008.
De economische crisis is heel erg vervelend, maar wel leuk als je gaat winkelen. Kostte vorig jaar een shirtje bij “WE” voor onze zoon nog 12,50 euro, nu zat er een grote oranje sticker op met het bedrag van 7,50 euro erop vermeldt. Dat is leuk shoppen! Voor Wilfred vond ik daar ook mooie shirts voor 9,95 euro per stuk.
Ik had met mijn dochter afgesproken dat we niet naar “Cool Cat” zouden gaan omdat het daar behoorlijk duur is voor kinderkleding, maar we liepen toch eventjes naar binnen. Ook daar verbaasde ik mij over het gestunt met de prijzen en met een dikke stapel kleding en een iets lichtere portemonnee stapten we tevreden naar buiten.

Op de markt scoorden we ook nog leuke kleren voor mijn dochter en voor mijn zoon vond ik ook nog hele mooie shirts voor 5 euro. Bij “Schoenenreus” vond ik een spijkerbroek voor onze zoon voor 8,95 euro. Ik kocht er gelijk twee, want hij heeft alleen nog spijkerbroeken met een gat in de knie, wat er behoorlijk armoedig uitzag.
Voor mezelf heb ik in een leuk winkeltje op het “Kleine Noord” nog een leuk rokje en een leuk hemdje gescoord. Het duurste aankopen deed ik bij een winkel op het “Grote Noord” waar ik een kadobon van had. Deze winkel doet duidelijk niet mee aan het prijzengevecht en ik schrok daar van de prijzen. Uiteindelijk koos ik daar voor een witte broek in maatje 36! Anderhalf jaar geleden moest ik het nog doen met maat 40. Nog heel vaak haal ik de verkeerde maat uit het rek, maar dit keer pakte ik toch een maatje 38. Tot mijn verbazing zat de broek nog steeds te ruim, dus paste ik een 36. Deze zat precies goed!! Vermoedelijk klopte de maatvoering daar niet helemaal, maar mijn ego was wel gestreeld, haha.
In een schoenenzaak kocht ik op de valreep nog sandalen voor mijn zoon. Ook hier waren de sandalen afgeprijsd. We aten nog een snackie bij de FEBO en een ijsje in de “Nieuwsteeg” en met vermoeide pootjes en tassen vol, vertrokken we voldaan richting huis. Dit was echt “Shop till you drop!”