vakantieblues

Eigenlijk weet je het al als je opstaat. Het gevoel dat je bekruipt. Straks gaan er traantjes vloeien en krijg je een vervelend gevoel in je lijf; De vakantieblues heeft zich aangekondigd.

Na het ontbijt beginnen we met het afbreken. De spullen worden weer ingepakt, de gordijnen worden weer zorgvuldig opgevouwen, de vloerbedekking en het onderzeil worden weggehaald, de spanning van de tentstokken afgehaald, het servies en het bestek worden weer opgeruimd in de banken en de voortent wordt er afgeritst, gedroogd en opgevouwen tot een klein pakketje, waarvan je niet kan voorstellen dat je hier twee weken in geleefd hebt. Inmiddels zijn we al uren verder, de auto is ingeladen en de vouwwagen is schoon en wordt ingeklapt. Met een wee gevoel in de maag kijk ik naar de lege plek waar twee weken lang ons “tweede huis” heeft gestaan. Alle herinneren van de afgelopen twee weken worden in een doosje in mijn hoofd gestopt, maar het plakband blijft niet zitten. De herinneringen willen nog niet weggestopt worden.

Luke zit bij de buren onder voortent en emotioneel kijk ik naar het mannetje. Wat heeft hij weer een sprong in zijn ontwikkeling gemaakt. Tranen rollen stilletjes achter mijn zonnebril naar beneden, evenals het zweet dat zich rond mijn bilnaad heeft genesteld. Romy geniet nog even met haar vriendje en vriendinnetje in het
buitenzwembad.

De brok in mijn keel wordt groter. Wat begon als een teleurstellende vakantie werd uiteindelijk toch een leuke vakantie. We moesten erg wennen aan de camping en aan de kampeerplaats. We zijn twee jaar lang ontzettend verwend op de Sprookjescamping en dan valt deze camping behoorlijk tegen. Veel jongelui en een flutanimatie. Romy had de eerste week geen zin om iets te ondernemen, met betrekking tot de animatie. Pas in de laatste week kwam ze er achter dat het best leuk was en nam ze haar broertje mee naar het “Schatertheater”, waar een animatieteam haar best deed om een leuk verhaaltje voor de kinderen uit te beelden. Natuurlijk was het tien keer niets, vergeleken met de Sprookjescamping, waar de animatie een tien van ons kreeg. In de eerste week konden wij ons behoorlijk storen aan de jongelui en de bijbehorende “discotheek” die voor behoorlijk wat overlast zorgde, maar uiteindelijk hebben wij ons hier bij neergelegd en genoten we van de dingen die wel leuk waren, zoals het zwembad waar Luke watervrij is geworden. Totaal niet bang meer voor water, dook hij het zwembad in en trotseerde hij de grootste en snelste glijbanen. Natuurlijk hebben we ook flink wat mooi weer gehad en dan voornamelijk in de laatste week. Verder zijn we naar Moviepark Germany geweest en hebben we een middagje door Valkenburg geslenterd en hebben we een grot bezocht. Elke avond zaten de buurtkinderen bij ons te “DS-en”, oftewel samen een spelletje te spelen op hun eigen DS. Lekker een chipje of een snoepje erbij, kacheltje aan en de kinderen op hun gat op de grond. Urenlang hadden ze plezier van hun spelletjes.

En dan is het moment aangebroken dat we Romy ophalen uit het zwembad omdat we naar huis gaan. Er wordt afscheid genomen van de buren en dan begint de (voor mij) lange reis naar huis. Want ook ik heb een grote stap in mijn ontwikkeling gemaakt, ik heb namelijk mijn snelwegangst overwonnen. Nooit eerder reed ik zelfstandig via Amsterdam, Utrecht naar Den Bosch om vervolgens via een provinciale weg richting Roggel te rijden. Drie en een half uur heb ik achter het stuur gezeten en nu moet ik het hele stuk weer terug rijden in de moordende hitte zonder airco. Juist op de warmste dag van het jaar besluiten wij om naar huis te gaan. Een tent afbreken met 32 graden is niet echt fijn en behoorlijk vermoeiend, want je raakt heel wat belangrijk vocht kwijt. En dan nog een rit van 250 kilometer rijden is voor mij beslist geen kattenpis.

Met dezelfde brok in mijn keel rijd ik de camping af en ik voel me verdrietig. Ik wil helemaal niet naar huis, ik wil nog blijven. Maar dat kan niet en het afscheid komt evengoed wel, dus moet ik doorbijten. Na een slopende rit met de ramen open, waardoor de warme föhnwind om mijn hoofd buldert, parkeer ik de auto weer voor ons eigen huis. Ik word enthousiast begroet door de poezen en als ik het huis binnenstap voel ik me een vreemde in een veel te groot huis. Twee weken lang hebben we in een vouwwagen geleefd en dan is het een flinke omschakeling om weer “thuis” te zijn. Het liefste was ik weer in de auto gestapt en weggereden, hier wil ik namelijk nog helemaal niet zijn.

Terug in huis, maken we weer gebruik van de luxe zoals een frituurpan, koffiezetapparaat en de computer. Vooral het laatste heb ik geen moment gemist. Een paar goede boeken van mijn vriendin hebben mij heerlijk tot rust gebracht. Geen hyves, geen blogs, geen email. Heerlijk! Inmiddels heeft de wasmachine er al weer wat uren op zitten en zijn we weer aan het “gewone” leven begonnen. Nog een week thuis vakantie en dan beginnen de scholen en het werk weer, terug naar de dagelijkse beslommeringen en de vakantie en de vakantieblues verdwijnen langzaam naar de achtergrond.