Mijmeren....

Het is bar koud vandaag en ik moet denken aan de berichten over de opwarming van de aarde. Over de aarde die van slag zou zijn en voor natuurrampen zorgt. Nu hebben wij hier natuurlijk te maken met extreem veel sneeuw. Een hoeveelheid sneeuw die ik zelf nog nooit in mijn (bijna) 35 jaartjes heb gezien. Maar was 1963 ook geen barre winter en viel er in 1979 ook niet extreem veel sneeuw? Weten ze wel zeker dat de aarde aan het opwarmen is? Wat mij betreft hoeven ze zich geen zorgen te maken.

In mijn beleving was vroeger alles beter dan de tegenwoordige tijd. Vroeger stond bij het betaalde voetbal het publiek gewoon langs de lijn, in plaats van achter enorme dranghekken. En werd er niet gevochten tussen de supporters. Misschien was het er vroeger wel, maar waren het gewoon “schavuiten” en “boefjes” die een beetje aan het barrelen waren. Als je mij 25 jaar geleden had verteld dat ik achter een “Pursunal Kompjoeter” zou schrijven, had ik met mijn vinger tegen mijn voorhoofd getikt en gezegd dat je gek was. En dat ik alle informatie van het internet zou kunnen halen, dat had ik echt niet geloofd. Tot tien jaar geleden snapte ik hier ook nog helemaal niets van. Net zoals de televisies van tegenwoordig. Vroeger moesten we met onze vingers op de televisie drukken om van zender veranderen en dat hoefde niet vaak, want er waren toch maar twee netten en later drie. Het volume werd geregeld met een schuifje en de beeldbuis was bol en grijs en de kast heel groot en met een houtdesign beplakt. Als je toen tegen mij had gezegd dat ik met een afstandsbediening mijn platte plasmatelevisie zou bedienen en digitaal televisie zou kijken, had ik je uitgelachen. Tuurlijk joh, droom maar lekker verder. En dan mijn camera, daarop kan je elke gemaakte foto terugkijken op een klein schermpje en eventueel weer verwijderen. Vroeger had mijn moeder een fototoestel met een rolletje, dat je moest doordraaien na het maken van elke foto. Voor extra licht kon je een “blits” kopen, zoals wij het noemden. Die klikte je op de camera en dan kon je hem vier keer gebruiken. Elke keer moest je hem omdraaien en soms ging het automatisch. Betalen met een pasje? Haha, ik zou er geen voorstelling van gehad hebben. Tja, dan denk ik dat de technologie wel een flinke sprong heeft gemaakt en dat het dat betreft wel beter is geworden.

Tegenwoordig zijn mensen meer open en wordt er door de media ook meer naar buiten gebracht. Vroeger werd er veel binnenshuis gehouden en had de buitenwereld geen notie van de dingen die bij een ieder thuis gebeurden. Nu hebben we 300 televisiezenders en het internet. Als je iets van het wilt weten hoef je maar te Googlen en je hebt het antwoord. Hulpverlening wordt eerder ingeschakeld en er wordt zo mogelijk eerder actie ondernomen. Toch lijkt het mij prachtig om in de jaren vijftig en zestig te hebben geleefd. De wederopbouw van Nederland na de oorlog. De mama’s in hun bloemetjesjurken die thuis waren en de papa’s die vroeg naar hun werk vertrokken. De eerste gastarbeider in de jaren zeventig. Maar ik leef in deze wereld in de jaren 2000. En dat is toch andere koek. Alles is duur, er is veel criminaliteit en de mens lijkt af en toe behoorlijk ongelukkig en ongeduldig.

Ik vind het leuk om terug te denken aan vroeger. Aan de fantasie die ik toen bezat, denkend aan de toekomst. Denkend en mijmerend over de robots in het jaar 2000 en de vliegende auto’s die er dan zouden zijn. Jammer dat onze fantasie beetje bij beetje afneemt. Ik heb mijn dochter vorige week ook een stukje van haar fantasie ontnomen, door haar het geheim achter 5 december te verklaren. Ze was er beduusd van, maar vindt het ook enorm stoer. Want zij weet nu iets, wat haar broertje bijvoorbeeld nog niet weet. Dat “HIJ” niet bestaat en zijn knechtjes ook niet. Verder was ze onder de indruk van de kadootjes die ze de afgelopen jaren heeft mogen ontvangen van “HEM”. Het was een kleine teleurstelling voor haar, maar blijdschap overheerste haar toch. Toch is het niet leuk om fantasie te ontnemen van een kind van ruim acht jaar jong. Want ze zijn ook nog zo jong, terwijl ze al zo groot is. Ik hoop dat ze fijne herinneringen aan haar jeugd zal hebben als ze groot is, net zoals ik ook een hoop leuke herinneringen bezit. De minder leuke herinneringen zijn zorgvuldig in een doosje in mijn hoofd gestopt en zolang het niet “getriggerd” wordt, geniet ik van de mooie herinneringen.

En zo mijmer ik nog een tijdje door, broeiend op een volgend blog….