Mijn lieve omaatje....

Vanuit het niets moest ik vanmorgen aan mijn omaatje denken. Zij overleed toen ik twaalf jaar was aan leverkanker. Ik herinner mij nog de zondagen dat we bij oma op visite gingen (mijn opa was toen al jaren geleden overleden) en dat de hele familie er was. Mijn ooms en tantes met mijn neef en nichtjes waren steevast aanwezig. Mijn oom met een pijp in zijn mond, mijn vader en mijn andere oom een sjekkie in de mondhoek, wilde verhalen vertellend. Meestal ging het over voetbal, tot grote ergernis van mijn vader. Hij had niets met de voetbalclubs uit de regio, behalve met het landelijke voetbal. De vrouwen praatten over van alles en nog wat. Maar ik herinner mij vooral het knusse huis van mijn oma en de saamhorigheid die er hing. Ook herinner ik mij de trouwfoto’s die aan de wand hingen van ouders en mijn ooms en tantes. De stereotoren waarnaar werd geluisterd als mijn nicht bij de lokale piratenzender aan het werk was, staan ook in mijn geheugen gegrift, evenals dat mijn nicht een liedje voor mijn oma draaide op “Radio Horizon”, een illegale piratenzender in Enkhuizen.

In de bijkeuken had mijn oma allemaal speelgoed staan, waar ik graag mee speelde. Mijn zusters speelden niet mee, zij waren al wat groter en zaten liever tussen de grote mensen. Met mijn nichtjes had ik niet echt een goede band. Eén nicht pestte mij altijd en dreigde mij in de vaart te gooien, die bij mijn oma voor lag. Ach, natuurlijk zal zij dat nooit gedaan hebben, maar beangstigend vond ik het wel. Soms ging ik naar buiten met mijn zus en speelden we met de buurmeisjes van mijn oma. Als er ijs lag bonden we de ijzers onder en schaatsen we door de grachten van Enkhuizen om vervolgens bij oma wat te drinken en te plassen.

Vooral gezelligheid en saamhorigheid zijn in mijn geheugen blijven hangen, tot het moment dat mijn oma ziek werd. Van het ene op het andere moment konden we niet meer naar oma toe. Het lijkt alsof het toen abrupt gestopt is, tenminste dat is mijn beleving. Mijn ouders legden ons uit dat oma leverkanker had en dat ze niet langer dan drie maanden te leven had. Oma kwam in het ziekenhuis terecht en ze was heel ziek. Oma had zich overgegeven aan haar ziekte en besloot niet meer te eten. In het ziekenhuis herkende ik niets meer van mijn lieve omaatje terug met haar vriendelijke unieke gezichtje, die ik in mijn vader zag en nu in mijn zoon terug zie. “Een Muizelaarskoppie” noem ik het nu. Na de ziekenhuisopname kwam ze thuis en werd daar dag en nacht over haar gewaakt. Uiteindelijk is ze tijdelijk in een verzorgingshuis opgenomen en daar is ze op een vroege zondagmorgen gestorven. Ik was toen twaalf jaar.

Verdrietig en onwerkelijk was het voor mij. Dit was de eerste keer dat ik echt met de dood te maken kreeg. Ik heb nog in de kist gekeken, maar ben daar toen erg van geschrokken en heb er jarenlang nachtmerries over gehad. Dat betreft had ik haar beter kunnen herinneren zoals ze was, maar goed, mijn ouders wisten ook niet dat ik daar slecht op reageerde. Ik werd echt bang voor geesten en alles wat met het paranormale te maken had. En dat is moeilijk als je ouders zich daar wel mee bezig houden.

Na de dood van mijn oma viel helaas de familie ook uit elkaar. Er was van onrust over de verdeling en er ontstonden irritaties onder de grote mensen. Daarna zijn we nooit meer samen gekomen en niet veel later zijn mijn ouders van elkaar gescheiden. In één klap was alles weg. Mijn oma, mijn familie en daarna mijn vader. Er was niets meer over van de saamhorigheid van een korte tijd daarvoor.

En toen moest ik dus zomaar aan mijn lieve omaatje denken vanmorgen. Haar lieve mooie gezicht, de liefde die ze altijd uitstraalde vanuit haar “gluipoogjes”. Haar kleine mollige postuur, haar bloemetjesjurken, haar grijze krullen die ze wekelijks bij mijn moeder liet bijwerken, haar….alles. En vandaag mis ik mijn oma zomaar, vanuit het niets. Jammer dat U niet nog langer bij ons hebt kunnen blijven, lieve oma.