Raak!!!

Met een matig blog in mijn hoofd, start ik zojuist de computer op. Voordat ik aan mijn blog wil beginnen, check ik eerst mijn hyves even. Altijd leuk om even op de homepage te kijken naar nieuwe www’s en eventuele blogs.

Ik stuit op een blog van mijn oudere zus, die een barre tocht op de Weissensee heeft volbracht op de schaats. Ik begin het blog te lezen en ik krijg echt een brok in mijn keel. Zelden heb ik zo een gevoelig blog gelezen. Het blog is puur en met zoveel gevoel geschreven, dat ik helemaal in het verhaal zit. Na het lezen van het blog, schrijf ik een reactie en blijf ik even roerloos naar het beeldscherm staren. Zo vaak word ik niet geraakt door een blog.

En terwijl ik naar mijn scherm zit te staren voel ik mij gezegend. Gezegend met mijn zusters waar ik ontzettend trots op ben. Ieder op haar eigen manier. Stella die 100 kilometer schaatst in Oostenrijk en Lynda die na haar gewapende overval probeert om haar leventje weer op te pikken. Gezegend zijn Stella en ik ook door het schrijftalent van onze vader, die ontzettend veel schreef in zijn leven en gevoelige dagboeken er op na hield, handgeschreven met zijn prachtige handschrift. Na zijn dood hebben we ze allemaal gelezen met een brok in onze keel. Hard aan de buitenkant, zacht aan de binnenkant, zo luidde mijn eigen conclusie over mijn vader. Ik ben er trots op dat ik het schrijftalent van mijn vader heb mogen erven. En hopelijk zit hij daar boven op zijn wolkje nu te glimlachen met een sjekkie in zijn mondhoek en steekt hij een dikke duim op naar ons alle drie.