Ziekenhuis in, ziekenhuis uit (heel lang verhaal)

Voordat ik deze blog begin, wil ik even kwijt dat er vast mensen die het veel ernstiger hebben gehad dan ons en dat dus ook MIJN verhaal is en dat ik dit met jullie wil delen, gewoon omdat dit MIJN verhaal is.

Ik was vier jaar toen ik voor het eerst geopereerd werd in het ziekenhuis aan mijn neusamandelen. Ik heb daar nog een herinnering aan. Toentertijd moest je een nachtje blijven en ik weet dat ik heel erg om mijn ouders heb gehuild en dat ik tot overmaat van ramp ook nog in mijn bed had geplast. De verpleegster was erg boos op mij, waardoor ik nog verdrietiger werd. ’s Morgens heb ik mij aangekleed en probeerde ik weg te komen uit het ziekenhuis, ik moest en zou naar huis. Gelukkig werd ik tegengehouden door de verpleging.

Daarna is heb ik het ziekenhuis een tijdje niet gezien. Toen ik een jaar of achttien/negentien was werden mijn verstandskiezen getrokken in het ziekenhuis, maar dat was toen standaard. Op mijn 21-ste kwam ik voor het eerst op de eerste hulp terecht na een kermisongelukje. Er was een glas gevallen en die sneed precies door mijn bovenhand. Ik werd netjes gehecht door de plastisch chirurg en er is nu weinig meer van te zien. Verder ben ik met Wilfred naar de eerste hulp geweest, in verband met gescheurde enkelbanden en zelf kwam ik daar nog een keer terecht, omdat ik keihard op mijn knie was gevallen tijdens een potje volleybal. Het vermoedden bestond toen dat ik mijn knieschijf gebroken had, maar gelukkig was het enkel zwaar gekneusd en liep ik een klein tijdje op krukken. Maar vanaf dat moment lijkt het wel of ik een abonnement op het ziekenhuis had genomen.

Zo kwam ik rond mijn 23-ste bij de gynaecoloog terecht voor een hele vervelende klacht, waar ik hier niet verder op in zal gaan. Maar ik moest geopereerd worden. Onder narcose heeft de gynaecoloog mij toen van de klacht verholpen. In 2000 kwam ik weer bij een gynaecoloog terecht, ditmaal door een zwangerschap die eindigde in een miskraam. Ik werd toen onder narcose gecuretteerd. Een week later lag ik weer op de OK omdat niet alles weggehaald was en ik werd nogmaals gecuretteerd. Niet veel later was ik weer zwanger van Romy en in de 26-ste week kwam ik weer bij de gynaecoloog terecht met een te hoge bloeddruk. Ik werd goed in de gaten gehouden en werd regelmatig op de poli verwacht. Tijdens deze zwangerschap kreeg ik fysiotherapie in verband met bekkeninstabiliteit. In de 33-ste week werd ik opgenomen op afdeling verloskunde met zwangerschapsvergiftiging, waar ik vier weken lang in bed vertoefd heb. Tijdens deze periode kreeg ik regelmatig bezoek van de fysiotherapeut in verband met de bekkenklachten. Zij zorgde voor warme paraffinezakken en een luisterend oor. Dagelijks werd er bloed afgenomen om te kijken of mijn bloedwaarden nog in orde waren, wat meestal niet het geval was. Romy werd gehaald via een keizersnede, ik kreeg een ruggenprik en zo kwam ik weer op de operatiekamer terecht. Na mijn keizersnede heb ik nog een week op de kraamafdeling gelegen, waar ik een bezoekje kreeg van de medisch maatschappelijk werkster. Zij vond mij erg labiel en na de opname moest ik bij haar langs komen om te praten. Verder ging ik wekelijks naar het ziekenhuis om te revalideren. Mijn lichaam moest weer aansterken.

Toen Romy een week of zes was, werd zij opgenomen op de kinderafdeling na het inademen van badwater. Met de ambulance zijn we daar terecht gekomen. Ik vertelde de verpleging gelijk dat Romy zo ontzettend veel huilde en ze verbleef daar voor langere tijd om haar goed te observeren. Dit was een enorme opluchting voor ons als ouders, we waren op! Uiteindelijk bleek Romy een ernstige vorm van reflux te hebben en na een aantal keer haar op verlof mee naar huis te hebben gehad, werd zij pas na 4,5 week ontslagen uit het ziekenhuis. Inmiddels hadden wij ook alweer bezoek gehad van de medisch maatschappelijk werkster en zij stelde voor om Romy op een medisch kinderdagverblijf te plaatsen. De relatie tussen mij en haar was niet goed en er was totaal geen band. Een moeilijke keuze voor ons als nieuwbakken ouders, maar we hebben toch toegestemd. Ik was opper dan op! Ik was kapot. Mijn eigen opname had mij genekt en ik had te maken met een postnatale depressie. Verder speelde vermoeidheid mij parten en zo kon ik 2,5 dag per week uitrusten. Verder werd ik daar goed begeleid in de omgang met Romy. Ze was driftig en kreeg medicijnen. Vele gesprekken heb ik daar gehad met de maatschappelijk werkster. Zij spoorde mij aan om alles op te schrijven over mijn zwangerschap, een soort verwerking, zeg maar. Dit was mijn debuut als schrijfster, want ik heb 25 kantjes vol verdriet volgekalkt. Met één van de leidsters heb ik nog mijn “kamer” bezocht in het ziekenhuis. Maar ik kon het niet goed aan, het is een trauma geworden en daar heb ik tot de dag van vandaag nog last van. Romy werd na een jaar op het medisch kinderdagverblijf te hebben gezeten, “ontslagen”. Het ging goed met haar en het ging ook redelijk met mij, we begonnen echt een eenheid te worden, zoals dat hoort. In de tussentijd had ik via de huisarts medicijnen gekregen om mijn bloeddruk, die nog altijd hoog was, onder controle te krijgen.

In 2003 kreeg ik last van vlekken op mijn huid en ik werd doorgestuurd naar de dermatoloog. Na een kort onderzoek kreeg ik de diagnose “psoriasis”. Dit is een huidziekte die niet te genezen is, maar wel onder controle te krijgen is. Ik kreeg een zalf om de klachten te onderdrukken. In 2004 kreeg ik last van een uitbraak, na een keelontsteking. De bacteriën van de keelontsteking blijkt de ziekte “wakker” te maken. De dermatoloog stelde voor dat ik lichttherapie ging doen en ik kreeg lampen thuis. Sindsdien is de ziekte aardig onder controle.

Niet veel later spraken we over een tweede kindje, maar ik bleef last van mijn rug houden. Ik werd naar het ziekenhuis gestuurd om een foto te laten maken van mijn rug. De arts daar adviseerde mij om drastisch af te vallen (ik woog toen tachtig kilo) en om fysiofitness aan te vragen. Dit zou de spieren rond de zwakke plekken rond mijn bekken sterker maken, zodat ik tijdens een tweede zwangerschap geen last meer zou krijgen van een instabiel bekken. Ik kon direct terecht bij het fysiofitness team en ik begon keihard te trainen. Twee keer in week, anderhalf uur lang was ik in training. Alles werd goed in de gaten gehouden en ik mocht niet al te veel inspanning leveren, doordat ik bètablokkers slikte. Ik viel in zeer korte tijd een kilo of zes af en ik voelde mij met de dag gespierder en fitter worden. Niet veel later werd ik zwanger van Luke. Deze zwangerschap verliep goed, maar eindigde wederom met een hoge bloeddruk. Ik ben een nachtje opgenomen geweest maar ik weigerde verder om mij op te laten nemen en ik werd elke dag gemonitoord door de verpleging van de afdeling verloskunde. Ik hield rust en zij kwamen dagelijks een CTG maken van Luke en mijn bloeddruk werd in de gaten gehouden. Eén keer in de week moest ik mij melden op gynaecologie om bloed af te nemen en voor de extra controles. Zes weken lang heb ik thuis rust gehouden en ik werd ingeleid. Luke werd via de gewone weg geboren en er leek geen vuiltje aan de lucht.

Maar ook Luke huilde veel en ook hij werd opgenomen in het ziekenhuis met huilklachten. De reflux die dit veroorzaakte was snel onder controle, maar Luke bleek niet goed te reageren op zijn omgeving. En zo werd de neuroloog ingeschakeld en de oogarts. Luke bleek een neurologische afwijking te hebben en ook hij werd pas na 4,5 week opname uit het ziekenhuis ontslagen. Hij bleef onder controle van de kinderarts (tot de dag van vandaag), de neuroloog, de oogarts en de fysiotherapeut. Ik heb heel wat ritjes verreden met het mannetje naar het ziekenhuis. Ook voor ons ging het weer niet in de koude kleren zitten en ik werd maandelijks bij de medisch maatschappelijk werkster verwacht. Dit waren hele fijne gesprekken en zij heeft mij er echt doorheen geholpen. Want Luke was nog niet klaar in het ziekenhuis, een paar maanden later lag hij in het VU-ziekenhuis voor een operatie aan een liesbreuk. Ons kleine pukkie van vier maanden jong, werd voor het eerst geopereerd. Het ging ons enorm aan het hart.

Ondertussen bleek Romy te kampen met keel- en neusklachten en zo belandde ik met haar bij de KNO-arts. Niet veel later liet ik haar achter op de operatiekamer en werd zij geopereerd aan haar keel- en neusamandelen.

Ikzelf was ook snel aan de beurt, want na de eerste zwangerschap bleef ik last houden van het Carpaal Tunnel Syndroom. Ik had hardnekkige tintelingen in mijn vingers, die ’s nachts op zijn ergst waren. Ik droeg al een brace, maar een operatie kon verlichting geven. En zo kwam ik bij de neuroloog terecht. Mijn handen werden doorgemeten en er kwam overduidelijk dit syndroom uit. In 2005 werd mijn rechterhand en in 2006 werd mijn linkerhand geopereerd door de plastisch chirurg van het ziekenhuis. Deze chirurg neemt alle operaties aan de handen van de neuroloog tot zijn rekening. Ik hoefde niet onder narcose, maar de operaties werden wel op de operatiekamer uitgevoerd onder een plaatselijke verdoving. Mijn klachten waren nog niet helemaal over, want ik bleef last van mijn pink en ringvinger houden aan de linkerhand. De neuroloog nam mijn klachten erg serieus en na een meting waar niets uit kwam stuurde hij mij door naar Alkmaar, waar er een echo van mijn elleboog werd gemaakt. Er was niet echt een duidelijke afwijking op te zien. De neuroloog stelde voor om het nog even aan te kijken. Een jaar later stond ik weer bij hem in de spreekkamer met dezelfde klachten. De tintelingen bleven in mijn pink en ringvinger en ik had regelmatig een “krampstand” aan deze vingers. De neuroloog stelde voor om te gaan praten met de plastisch chirurg. Mijn klachten waren zo ontzettend klassiek, maar de metingen vertelden niets! De afspraak stond bij de chirurg, maar ik ben niet gegaan. Het leek wel beter te gaan met mijn vingers en ik durfde niet zo goed. Maar de zomer ging en de winter kwam en zoals elk jaar werden de klachten weer erger en mijn huisarts stuurde mij weer door met het verzoek om door te zetten. De neuroloog liet mij nogmaals doormeten en er kwam wederom niets uit de meting. Hij stuurde mij weer door en ook met het verzoek om nu niet af te haken. Het was inmiddels zomer toen ik bij de chirurg terecht kon en mijn klachten leken wel weer minder, maar nu zou ik doorzetten. De chirurg vond de klachten ook erg klassiek en zo werd ik op de operatielijst geplaatst. Hij legde mij uit dat hij de elleboog zou open maken om te kijken of er zenuwen bekneld zaten, maar dat het wel een gok was, omdat de metingen niets lieten blijken. Ook zou ik blijvende pijn kunnen krijgen. Voordat ik instemde met de operatie heb ik eerst wel met mijn bedrijfsleider overlegd, want ik zou er zomaar zes weken uit kunnen liggen. Na overleg met de bedrijfsleider heb ik ingestemd met de operatie. Dus zo verscheen ik op 6 januari weer op de operatiekamer. Het lijkt routine te worden.

Luke had in de jaren hiertussen ook niet stilgezeten. Zijn lip was vergroeid aan zijn tandvlees en dit moest losgesneden worden. Om geen extra stress bij hem te veroorzaken, werd dit onder narcose uitgevoerd en zo moest ik mijn kleine mannetje voor een korte tijd op de operatiekamer achterlaten. Inmiddels waren wij ook bezig met een project bezig om een diagnose gesteld te krijgen voor zijn vertraagde ontwikkeling en zodoende zat ik regelmatig met Luke in Hoorn om hem te laten testen. Weliswaar dit keer niet in het ziekenhuis, maar het was allemaal erg medisch. Luke was ook een verkouden kindje en ook met Luke kwam ik op de poli KNO terecht. Net als zijn grote zus, werd hij op drie jarige leeftijd aan zijn neus- en keelamandelen geopereerd. En daar liet ik hem alweer achter op de operatiekamer. Een paar weken daarvoor was hij ook al onder narcose geweest, omdat zijn gebit werd behandeld bij een kindertandarts in Haarlem. Zijn gebit is, net als die van Romy, erg slecht. Ze hebben allebei “kaaskiesjes” en zijn hier al voor in behandeling bij de kindertandarts in Wognum. Elke drie maanden moet ik de kinderen melden bij deze tandarts. Dit is een heel prettige tandarts voor de kinderen. Maar omdat Luke toentertijd nog geen vier jaar was, werd zijn gebit in Haarlem gevuld en gesealed. Eigenlijk zou hij ook nog kronen krijgen, maar achteraf bleek dit niet nodig.

Ondertussen bleven de bezoekjes aan de neuroloog en de oogheelkunde voor Luke ook gewoon doorgaan tot 2007. Toen had ik er tabak van. Ik bleef de kinderarts nog wel trouw, maar de rest heb ik laten vallen. Ik kon er niet meer tegen. Ik kwam al zo vaak in het ziekenhuis, dat ik te vaak herkend werd. Maar nu moet Luke wel weer terug naar de oogheelkundige poli, want naar het schijnt moet Luke een brilletje. Een half jaar geleden is Luke door de molen gehaald bij het GGZ en we weten nu eindelijk welke aandoening hij heeft, namelijk een autistisch spectrum stoornis, in combinatie met een ontwikkelingsachterstand. Eindelijk konden we weer wat afsluiten.

De eerste hulp is in de tussentijd ook nog een aantal keer bezocht. Voor Romy omdat zij een verdenking had van suikerziekte en voor Luke omdat hij een scheur in zijn kin had, na een valpartij op de Hoornse kermis. Maar verder bleef het beperkt.

Afgelopen zomer liep ik weer voor klachten bij de gynaecoloog. Dit soort klachten vind ik niet nodig om hier te vermelden, maar elke twee weken zat ik daar uren in de wachtkamer voor een bezoekje aan de beste man. De laatste afspraak heb ik laten schieten, het leverde allemaal niets op en ik had er geen vertrouwen meer in. Bovendien had de man mij erg beledigd, ik hoefde hem niet meer te zien. De klachten zijn er nog steeds, maar ik heb geen behoefte meer aan deze gynaecoloog. En omdat het vermoedelijk allemaal onschuldig is, vind ik het wel best.

Wilfred is degene die als één na laatste in dit ziekenhuis geholpen is. Hij kwam begin vorig jaar thuis te zitten met een ontstoken spatader, waar hij in oktober aan geholpen is. Voor de arts was het peanuts, maar voor Wilfred een hele spannende tijd. Hij was nog nooit onder narcose geweest. En zo gaf ik mijn mannetje een kus om naar de operatiekamer te gaan.

Vanmorgen ben ik weer met Luke in het ziekenhuis geweest. Gewoon ter controle bij de kinderarts en aanstaande maandag mag ik mijzelf weer melden bij de chirurg om mijn klachten na de operatie te bespreken. Nee, ik ben bang dat ik voorlopig nog niet van het ziekenhuis af ben. Wat zullen ze veel aan parkeergeld hebben ontvangen van mij. Het ziekenhuis heeft ons altijd goed behandeld en ik kom er graag. En ik weet zeker dat we er voorlopig nog niet van verlost zijn.