spreekwoordelijk kaboutertje

Een piepklein kaboutertje loopt door het bos. Het kaboutertje is verdrietig. En weet je waarom hij verdrietig is? Het kaboutertje is veel te klein, en dat vindt hij niet leuk.

Op een dag ziet hij in de verte een kaboutermeisje staan. Nieuwsgierig loopt hij naar het meisje toe, en ziet tot zijn grote verbazing dat zij ook heel erg klein is.

Het kaboutertje trekt even zijn baard goed, sjort wat aan zijn jasje, schopt zijn laarsjes uit en trekt zijn stoute schoenen aan. Hij loopt recht op het meisje af, maar het kaboutermeisje schrikt en rent weg.

Het kaboutertje kijkt haar na, en ziet hoe zij in een kuil valt, die zij voor een ander heeft gegraven. Het kaboutermeisje schreeuwt om hulp, en het kaboutertje rent richting de kuil. Onderweg wordt hij bijna onder poten gelopen door twee honden die vechten om een been, en hij ziet nog snel hoe de derde hond er mee heen gaat.
Hoog in de lucht ziet hij een zwaluw, en wordt blij, "een zwaluw maakt toch zomer?" Het meisje roept boos uit de kuil, dat éen zwaluw geen zomer maakt.

Hijgend van het rennen, staat het kaboutertje uit te blazen vlakbij de kuil.
Het kaboutertje zet zijn bril recht en kruipt al tijgerend richting de ingang van de kuil, waar hij recht in de bruine ogen van het kaboutermeisje kijkt. Ze kijkt hem woedend aan!
Hij kaatst een bal in de kuil om te kijken hoe diep hij is, maar de bal kaatst hard terug. Tja, wie de bal kaatst, kan hem natuurlijk terug verwachten.

Plotseling krijgt de kabouter het koud, en het begint te waaien. Een blik richting het bos, en hij realiseert zich waar hij mee te maken heeft. Even verderop staat een picknicktafel met een glas er bovenop. Het is een storm in een glas water!!

Sidderend van de kou, kijk hij het woedende meisje aan en vraagt aan haar, waarom ze zo boos is. "Omdat ik gered wil worden door een grote kabouter, en niet door een ukkie zoals jij!" antwoord het kaboutermeisje pinnig.
Het kaboutertje laat zich echter niet uit het veld slaan door het meisje en houdt zich stevig vast aan het veld.

Hij gaat op zoek naar takjes. Van die takjes maakt hij een laddertje. Hij laat het laddertje in de kuil zakken, en het meisje klimt langzaam omhoog via de ladder.
Als ze eindelijk veilig boven is, kijkt ze in de groene oogjes van het kaboutertje. Ze verdrinkt bijna in zijn oogjes en doet snel haar zwembandjes om. "Wat een schatje", schiet er door haar heen. En ze drukt snel haar handen op de schotwond.

"Wil je misschien iets drinken?" vraagt het kaboutertje. Het kaboutermeisje begint te blozen, en zegt iets sneller dan ze had verwacht, volmondig "ja". Het kaboutertje vraagt of ze misschien eerst haar mond leeg wilt maken, voordat ze weer eens iets zegt.

Samen lopen ze naar het glas water, waarvan de storm inmiddels is gaan liggen. Ze sluipen langs de liggende storm, en drinken voorzichtig een slokje water.
Nadat ze wat gedronken hadden, lopen ze zwijgend richting het huisje van het meisje. "Mag ik je vaker opzoeken?" vraagt het kleine kaboutertje. "Ik vind je toch wel lief, ondanks dat je zo klein bent. Kom je morgen weer langs?" vraagt het meisje. "Zorg je dan wel, dat die kuil voor een ander dichtgegooid is?" vraagt het kaboutertje. "Afgesproken" en ze geeft het kaboutertje een kusje op zijn behaarde wangetje. "Tot morgen".........

Wegmisbruikers

Avonddienst bij de regio Noord-Holland-Noord. Mijn collega en ik rijden met onze video-surveillance auto over de provinciale weg. Uit het niets worden we ingehaald door een BMW, hij speert er vandoor. Ik zet direkt de achtervolging in, en mijn collega zet een traject meting in. De bestuurder heeft nog niets in de gaten en haalt in over doorgetrokken strepen, en verdrijvingsvlakken. Maar dat mag NIET!

We komen langzaam bij, en onze teller geeft al dik 130 km/per uur aan. De meting blijft steken op 43 km/per uur te hard aan. Tijd om de bestuurder aan de kant te zetten. We zetten het stopteken aan, en eindelijk heeft de bestuurder ons in de gaten. De knipper gaat aan, en hij stuurt de auto behendig aan de kant.

Ik blijf in de auto zitten, terwijl mijn collega naar de auto toe loopt. Vanachter het autoraam sla ik alles gade. Ik zie dat mijn collega het rijbewijs in ontvangst neemt, en plotseling klinkt er een schot en zie ik mijn collega hevig bloedend uit zijn hoofd op de grond vallen.

Ik waarschuw direkt de hulpdiensten en zie hoe de auto er met hoge snelheid vandoor gaat. Ik ontferm mij over mijn collega, en moet helaas constateren dat hij niet meer leeft. Hij heeft een schotwond in zijn hoofd.
Ik moet overgeven, ik heb dit nog nooit gezien. We hebben dit soort situaties wel eens getraind op de politieschool, maar in de praktijk werkt het toch anders.
De hulpdiensten arriveren, en ontfermen zich over mij. Gelukkig heb ik het kenteken van de auto op video staan, en de politie organiseert gelijk een klopjacht.

Terwijl ik nog in de ambulance zit na te schudden hoor ik van mijn collega's dat de auto tot stoppen is gedwongen en dat de bestuurder is ingerekend.
De bestuurder was een bejaarde man van 80 jaar, die bang was om zijn rijbewijs in te moeten leveren. Het wapen had hij van zijn achterkleinkind gekregen voor als hij het ooit nodig zou hebben. Ik schud mijn hoofd, en vraag me af waar het naartoe moet in deze wereld van geweld. Vroeger, toen was dat toch allemaal niet zo? Tenminste, als we de ouderen van nu moeten geloven was het vroeger zo slecht nog niet. Maar geldt dat ook voor deze opa? Nee, deze opa is gemoderniseerd, hij gaat mee met zijn tijd; hij rijdt een BMW en heeft een pistool in zijn auto liggen.

Als ik de volgende morgen wakker word, bedenk ik mij dat ik maar niet meer teveel naar "Wegmisbruikers" moet kijken. Je gaat er een beetje raar van dromen.....

Geesje gaat vreemd

Ik heb me toch een vette roddel! Moet je luisteren....herinneren jullie je Geesje, Ernst-Jan, Dee Dee en Carlo nog? De eenden uit Bovenkarspel, die nu met jongen lopen. Nou, het is nu zo dat Geesje na de bevalling een beetje los is geslagen, en dat ze Ernst-Jan heel erg zat werd. Hij was een té brave huisvader, en dat begon Geesje op te breken, ze wilde niet alleen moeder en vrouw zijn, ze wilde ook weer "Geesje" zijn. Bovendien kreeg ze aandacht van Carlo, de ex van haar zus Dee Dee. En voor ze het wist, stond ze te zoenen met hem. In eerste instantie schrok ze ervan, wat moest ze nu doen? Ze was immers getrouwd met Ernst-Jan en hij was de vader van haar pullen. Maar ze kon het niet langer voor haar houden, en ze heeft Ernst-Jan verteld wat er was gebeurd en wat er in haar koppie rondspeelde.
Ernst-Jan kon het niet verkroppen en wees Geesje de sloot. Verdrietig verliet zij Ernst-Jan en de pullen zwommen met hun moeder mee. Ze dacht steun te vinden bij Carlo, en dus zwom ze naar hem toe. Maar Carlo was het incident alweer vergeten en was inmiddels alweer aan het aanpappen met Sofie, een andere eend die ook bij de groep hoort. Nu wist ze het echt niet meer, en ze klopte aan bij haar zus Dee Dee, die ook een single-moeder is. Dee Dee ving haar liefdevol op, en stelde haar voor om een tijdje bij haar en haar pullen te komen wonen. Dus Geesje haalde haar laatste spulletjes op bij haar nest, toen Ernst-Jan even de hort op was. En nu woont ze voor een tijdje bij haar zus met haar pullen.....

achttien miljoen

We hebben een probleem, mijn Hummer past niet voor de deur, en ik zet hem liever niet op het Sparplein. We moeten daar nog even een oplossing voor bedenken. Evenals een plek voor Wil zijn nieuwe motor met de nieuwste snufjes erop, wat een gaaf ding is dat! Ik ga ook maar even een spoedcursus motorrijden volgen, of misschien koop ik de rij-instructeur wel om, of nee, nog beter, ik koop de hele rijschool! Ik denk dat ik vanmiddag alvast een Harley Davidson ga bestellen, daar zit toch enige levertijd op, dus in de tussentijd kan ik dan rustig mijn rijbewijs halen. Mijn wand is ook te klein voor de flatscreen-tv. Hoe lossen we dat nu weer op? De nieuwe keuken is in het echt ook veel groter, dan op het plaatje. Straks maar even een aannemer bellen, of hij gelijk wil beginnen met een uitbouw. De kinderen klagen ook steen en been, hun kasten puilen uit van de nieuwe kleren, bovendien vinden ze één keer gedragen al meer dan genoeg, dus heb ik zojuist de kleding naar een derde wereldland gestuurd, in mijn eigen privé-jet, die ik klaar heb staan op Schiphol. Ik denk dat ik die aannemer maar afbel, en in plaats daarvan de makelaar. Hij mag dit huis gratis weggeven aan iemand die het heel hard nodig heeft, en wij kopen een prachtige boerderij met een groot erf, met ons eigen personeel, en genoeg parkeerruimte voor de Hummer. Misschien koop ik er dan nog wel een auto bij, voor de kleine boodschapjes, zeg maar.
Plotseling verdwijnt de Hummer zomaar in het niets, de motor lost voor mijn ogen op, de keuken is weer oud, de flatscreen heeft plaats gemaakt voor foto's en de kinderen hebben weer goedkope kleren aan (die ze net zo goed staan, als dure kleren).
Ik rek mij uit, en glimlach..... wat zou jij doen met 18 miljoen?