babygroep

Leuk! een reünie. Een reünie van een medisch kinderdagverblijf, waar mijn dochter als baby is opgevangen, omdat haar moeder niet kon zorgen voor haar eigen kind. Mijn dochter was als baby erg gespannen, had reflux en had daarvoor 4,5 week in het ziekenhuis gelegen. Ik had bindingangst naar mijn dochter toe, en ik had moeite met het moeder zijn. Dat was genoeg indicatie om Romy te verwelkomen op het MKD, een babygroep in een woonhuis in Zwaag, in een zo gewoon mogelijke omgeving. Hoe vertel je zoiets aan je naasten? Over het algemeen werd het niet geaccepteerd, want je hoort te genieten van de babytijd, en je hoort niet je kind weg te brengen. Romy ging daar tweeënhalve dag per week naar toe, één ochtend ging ik mee, en voor de rest bleef ik thuis, zonder kind...Romy werd opgehaald in een busje, en dat was al genoeg om mensen hun oordeel te laten vellen. Maar ik werd hier wel gelukkig van, ik werd daar goed opgevangen, er werd enorm goed voor Romy gezorgd en ik leerde hoe ik met een baby, mijn kind, om moest gaan. Ik werd in de ochtenden dat ik mee was, sterk betrokken bij het hele proces en er werden filmopnames gemaakt. Bovendien had ik regelmatig gesprekken met de medisch maatschappelijk werkster aldaar, die mij regelmatig in tranen kreeg. Zij stelde voor om de gehele zwangerschapperiode eens op papier te zetten. Nu, dat heeft ze geweten, 25 A4-tjes vol met enkel het ziekenhuisverhaal. Langzamerhand werd Romy rustiger, ze dronk goed en ik deed het ook steeds beter met Romy, ik werd de mama die ik wilde zijn. Ik leerde ook hoe ik Romy rustig naar bed moest brengen, en hoe ik met bepaalde emoties van haar moest omgaan. De perfecte moeder bestaat natuurlijk niet, maar toen het tijd was voor Romy om na elf maanden de babygroep te verlaten, was ik redelijk ervaren. Zelfs vriendinnen begonnen mij om advies te vragen, want mijn Romy deed het zo goed. De babygroep was niet alleen leren, maar stiekem toch ook wel lol hebben met de begeleidsters. Want het was niet altijd even formeel, er werd ook veel gelachen en grappen gemaakt. Voor mij was het dan ook heel moeilijk om afscheid te nemen van de babygroep, want ik moest ook afscheid nemen van de meiden waar ik zoveel lol mee had gehad. Ik was vreselijk op ze gesteld, en het was alsof je afscheid moest nemen van vriendinnen. Maar voor hun gaat het werk door, en ik en Romy waren cliënten, maar voor mij waren ze meer. Ik hoop dat ze realiseren, dat juist zij degenen zijn die mij uit een hele zware periode hebben gehaald, en dat ik ze daar heel dankbaar voor ben. Zij blijven speciaal voor mij. Gister was er dus een reünie van de babygroep en daar zag ik, na 5 jaar, Romy's begeleidster weer terug. Ik vond het zo leuk om haar weer te zien. Er liepen daar allemaal mensen rond die ik niet kon, en ik vond het best formeel. De klik was er direkt weer, en toen het tijd werd om te gaan, voelde ik weer die teleurstelling, want ik ben bang dat ze mij nooit als een vriendin zullen zien, maar als een voormalig cliënt, maar misschien heb ik het mis, en blijf ik wel degene die ze niet snel zal vergeten. Voor de rest was de reünie helemaal niet leuk, het was saai en veel te formeel.