altijd moe

Ja, ik slaap 's middags!!
Zo, dat is er uit. Vroeger sliepen Wil en ik altijd op zaterdagmiddag voor het uitgaan. Zo konden wij lekker lang doorhalen.

Tijdens de hoge bloeddruk-periode van de zwangerschap van Romy, moest ik rust gaan houden. Ik ging toen elke middag naar bed, en dat ging prima, want ik was erg moe. Maar dat "was" is nog steeds "is".

Als het even lukt, dan sluit ik mijn ogen in de middag, ik ben namelijk nog altijd moe. Op werkdagen lig ik 's avonds altijd heel vroeg in mijn bed, gebroken!
De dag na mijn werkdagen, als ik dus vrij ben, slaap ik 's middags, want ik ben doodop als ik gewerkt heb.

Vorig jaar ben ik met mijn probleem naar de dokter geweest. Er werd bloed afgenomen, maar niets gevonden. Ook werden mijn longfuncties getest, ook dat was prima. De dokter noemde het een erfenisje van de zwangerschapsvergiftiging, er is weinig aan te doen. De enigste manier is om het proberen af te bouwen, maar dat is verdomde moeilijk.

Afgelopen zomer lukte dit best goed, maar nu ben ik weer moe. In het weekend proberen we zoveel mogelijk in de middag te plannen, zodat ik over mijn moeheid heen kom. Zelfs als Romy vrij is, ligt haar moeder te meuren op de bank. Ik schaam mij er enorm voor, zeker als er iemand onverwacht voor de deur staat. Ik hoop dat mijn lichaam, net zoals mijn gewicht, zich uiteindelijk zal herstellen, en dat ik weer vol energie door het leven zal gaan. Ik ben verdorie nog een jonge vrouw, geen oud wijf!!