Het is de decembermaand in 1983.
Mama is de woonkamer aan het schoonmaken en ruimt de laatste restjes van Sinterklaas op, want de kerstdagen staan alweer voor de deur.
Mama overhandigt mij een zwarte pieten-masker die achter de luie stoel heeft gelegen. Blij pak ik het aan, en vertel mama dat ik die ga bewaren voor volgend jaar.
Mama is even stil, en begint te vertellen...de waarheid.
Ze vertelt mij dat Sinterklaas niet bestaat, en dat papa en mama al die jaren de kadootjes voor mij en mijn zussen hebben gekocht.
Ja, Sinterklaas heeft wel bestaan, maar dat was al héél lang geleden. De arme man schijnt al heel lang geleden te zijn gestorven.
De Sinterklaas die we nu kennen, is een gewone man met een nepbaard, die een verkleedpartij uitvoert. Evenals de pieten, dat zijn geschminkte stadsgenoten.
Ik vraag mij af, hoe de kadootjes dan elke keer weer in de gang konden komen. "Dat was papa die dat deed", antwoordt mama. "Dus,...dus Sinterklaas bestaat helemaal niet"? vraag ik bedremmeld. "Nee, lieverd", antwoordt mama.
Ik kan de humor er helemaal niet van in zien, en loop teleurgesteld naar mijn kamer. Vanaf dat moment ben ik niet meer een goedgelovig kind, maar een bedrogen kind. Wat voor leugens zouden er nog komen? Mijn droom is als een zeepbel uit elkaar geknapt door zoiets gemeens als de waarheid!
2 opmerkingen:
ja de waarheid is soms hard
maar wat het ergste is het overkomt iedereen
er achterkomen dat de sint niet bestaat is erg
maar dan is het toch raar dat ouders het vervolgens hun eigen kinderen ook weer wijs proberen te maken
dat is nou een leugen die niet uit te roeien is want het gaat al vele generaties van ouder op kind
dat noemen ze dan traditie maar daar heb je als kind toch niks aan
zouden er ook ouders zijn die niet mee doen aan die gekte en kunnen ze dat eigenlijk wel maken hun kids het geloof in de sint ontzeggen
Precies Fabian, zelfs ik vind het lullig om mijn kids zo voor de gek te houden, en het duurt zo kort. Voordat ze het echt leuk gaan vinden, moet je ze alweer teleurstellen.
En die Sint die is zo lief, terwijl wij eigenlijk lief moeten zijn. Want wie koopt de kadootjes nu eigenlijk?
Ik ken iemand die een heel duur kado voor zijn kind had gekocht, terwijl wij wat krapper in de knip zitten; ik heb ook eerlijk gezegd, dat zij het verpest voor de mindere portemonnee, want mijn kind snapt niet waarom zij een minder groot kado krijgt, dan die ander.
Maarrrr....toen mijn dochter vanmorgen haar kadootje in haar schoen zag, was ze zo blij, dat dat ook wel weer heel erg leuk is!!! Ooit zal ze mij dankbaar zijn voor de mooie kadootjes....
Een reactie posten