littekens

Ik heb littekens. Littekens op mijn lichaam die zich in de loop van de 32 jaar verzamelt hebben op mijn lichaam.

Zo heb ik een litteken op mijn wang, die kreeg ik toen ik één jaar oud was van een vriendinnetje van mijn zus. Zij duwde mij tegen een glazen tafel aan. Gevolg; een horizontale snee op mijn wang.

Litteken nummer twee zit op mijn voorhoofd. Die is ontstaan doordat ik een stoel waar mijn zus op zat, naar achter trok, en zich in mijn voorhoofd boorde. Mijn ouders waren niet thuis, en mijn zussen zijn naar de buren gerend om mij naar de dokter te brengen. De buurman is met mij naar dokter gereden, maar die was er niet. De wond moest zich dus zelf gaan helen. Gevolg; een lelijk litteken op mijn voorhoofd.

Verder zitten er nog een paar gaten op mijn voorhoofd, ik viel tot twee keer toe binnen een paar weken, van een skippybal van de kleinzoon van de achterbuurvrouw. Wat was mijn moeder boos!!

In 1997 moest ik een kermisavondje in de kroeg vroegtijdig verlaten voor een bezoekje aan de eerste hulp. Het was twee maanden voor ons huwelijk, en ik had door de drukte een tree met bierglazen van boven af over mij heen gekregen. Gevolg; een diepe snee van zo'n 8 cm dwars door mijn hand. Gelukkig is het cosmetisch gehecht, en zie je er nu bijna niets meer van.

De laatste lichamelijke littekens dank ik allemaal aan de zwangerschap van Romy, ik heb een enorme krater op mijn buik met een lelijke snee op mijn bikinilijn.
Mijn buik is door het snelle groeien van het vocht enorm uitgescheurd tijdens het laatste trimester. Ik voelde mijn buik gewoon scheuren, als ik mij omdraaide in bed. Romy is geboren via een keizersnede, en dat is heel lelijk dichtgenaaid. Dit in combinatie met de kraterbuik, is dit toch wel het lelijkste litteken wat ik bezit. Er is iets heel moois voor teruggekomen, maar ik zit er wel mooi mee.

Maar de littekens waar ik misschien nog wel het meeste mee zit, zijn de littekens op mijn ziel. Deze littekens stammen uit mijn jeugd en mijn weg naar volwassen worden. De littekens willen wel helen, maar worden de laatste tijd iedere keer een beetje open gescheurd. Een klein beetje maar hoor, want ik probeer er boven te staan. Maar de littekens worden maar niet met rust gelaten, evenals ik. Jarenlang konden mijn littekens rustig aan helen, maar sinds de uitvinding van internet worden ze dus open gekrabbeld. Lang leve de zoekmachine van internet!! Het werkt zo; als jij een naam in typt en de naam staat ergens op internet, dan heb je de persoon die je zoekt zo gevonden. En dan kan je alles over de persoon opzoeken, en littekentjes open peuteren....