Terwijl de vrouw achter de computer nog een haar blogjes zat na te lezen, zat ik stiekem vanuit mijn ooghoek het verhaal van "Oscar, de Verschrikkelijke" mee te lezen. Ik ergerde mij rot aan mijn kleine, grote stiefbroertje. Wat een ego heeft die kater zeg!
Ik moet toegeven dat hij meer durft als mij, en dat hij er lekker uit ziet.
Maar ik mag er met mijn lijntje ook best zijn. Bij mij vergeleken is mijn stiefbroertje maar een dikzak! Bovendien heb ik meer variatie in de kleuren van mijn vachtje, en heb ik prachtige "uilen"-ogen, zoals mijn vrouw dat vaak zegt.
Het klopt dat ik een moeilijke periode heb gehad. Ik ben behoorlijk bang geweest voor alles en iedereen, en daar werd ik kaal en dof van. Maar weet je wel wat ik allemaal heb meegemaakt?
Ik werd veel te jong bij mijn mama weggehaald, en werd aan een dierenwinkel verkocht. Gelukkig heeft een toenmalig vriend van de familie waar ik nu woon, mij weggehaald uit de dierenwinkel en mij kado gedaan aan de vrouw.
Zij had zojuist een verdrietige periode gehad na een miskraam, en ik moest haar opvrolijken. Nou, dat is mij aardig gelukt zou ik zeggen.
De vrouw werd al snel weer zwanger, en ik was samen met mijn stiefoma Lappie haar knuffeldiertje. Tegen het einde van de zwangerschap moest ik de vrouw echter 5 weken missen omdat ze in het ziekenhuis lag. Hierdoor ging het heel slecht met mij. Toen ze eindelijk thuis kwam, had ze ook nog zo'n huilend roze mensje mee!
De vrouw had helemaal geen aandacht meer voor mij en mijn stiefoma.
Ik werd enorm gepest door de buurtkatten, en ik plaste in huis.
Twee jaar later kwam er weer een katje bij. Ditmaal een zwart/wit katertje.
Hij zag er lief uit hoor, maar ik moest er niets van weten.
De kater werd Leo genoemd, maar vrienden zijn we nooit geworden.
Ik had ook de pest in mijn baasjes; Hoe konden ze mij dit nu aandoen? Ze wisten toch dat ik niet tegen veranderingen kon?
Mijn stiefoma Lappie moest op een dag naar de dierenarts voor een gebitsreiniging, maar kwam niet meer levend thuis; ze had kanker en werd niet meer wakker gemaakt uit haar narcose. Het was een verdrietige tijd voor mijn baasjes, omdat Lappie al heel lang in de familie was.
Leo had het echter na twee jaar al bekeken in dit gezin, en ging er vandoor.
Wat een eikel! Juist een paar weken voordat de baasjes op vakantie gingen, koos hij het hazenpad. Maar ik vond het wel lekker hoor, die rust. Ik werd weer een beetje aanhankelijk, totdat kater nummer 2 dus werd geïntroduceerd.
"Kijk Monster, dit is je nieuwe stiefbroer; Oscar!" werd er gezegd. Ik kon ter plekke wel door de vloerbedekking zakken, weer zo'n patser in huis.
Maar Oscar was eigenlijk toch wel een lief klein katertje, maar toen hij groter werd, groeide ook zijn spiermassa en zijn ego.
Het jaar daarop, tijdens de vakantie van onze baasjes, hebben wij het onze verzorgers wel heel erg lastig gemaakt. We pisten en poepten in de woonkamer en weigerden onze bak te gebruiken. Dit was de druppel die de emmer deed overlopen voor onze bazen! We moesten voortaan 's nachts naar buiten, en als de bazen aan het werk zijn mogen wij ook niet meer in huis zijn.
Vanaf dat moment ging het gek genoeg behoorlijk beter met mij. Ik ben overdag lekker op de vensterbank te vinden met mijn stiefbroer, en 's avonds durf ik zelfs op schoot te gaan liggen.
Stiekem vind ik mijn patserstiefbroer ook best wel lief, want hij beschermd mij ook tegen andere katten. Maar soms is hij wat minder lief, en daagt hij mij weer eens tot gillends aan toe uit. Dan moet je hem zien grijzen.
Tja, en de naam Monster, daar heb ik natuurlijk niet voor gekozen hè. Ik ben meer een katje, die een lieve zachte naam zou moeten hebben.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten