schaatsplezier

Het is prachtig winterweer, en wij genieten hier buiten van de "rijp" die zich aan de takken heeft verzameld. Wat een prachtig schouwspel!

Mijn dochter heeft vandaag voor het eerst in haar leven op het ijs gestaan, wat moet dat een bijzondere ervaring zijn geweest.
Ik probeerde mijn eigen "eerste" ijsherinnering op te halen, maar die was er eigenlijk niet. Voor ons was het zo gewoon dat er ijs lag.

Vandaag zag ik dat ze bij de Lidl schaatsen te koop hebben voor kinderen.
Ik staarde er naar en dacht aan mijn kleine "ik". Die zou op de leeftijd van mijn dochter, nu op de ijsbaan schaatsen op haar Friese doorlopers.
Ik twijfelde nog even in de Lidl of ik de schaatsen zou kopen, maar bedacht mij dat wij nooit meer de winters zullen krijgen als vroeger.

In 1979 heeft mijn vader zelfs zijn auto op het IJsselmeer geparkeerd, maar de enige herinnering die ik daar aan heb is ANGST! Ik vond dat zo ontzettend eng; het klopte gewoon niet voor mijn gevoel.

Ik weet niet beter dat mijn zussen en ik iedere winter op de schaatsen stonden. Eerst urenlang op de ijsbaan, en als het dan nog harder gevroren had, maakten wij schaatstochten over de grachten van Enkhuizen; De zogenoemde "grachtentochten".
We schaatsten dan door de binnenstad, en stopten dan vaak bij mijn oma, waar we dan even konden plassen en drinken. Mooie tijden waren dat.

Heel wat kilometers heb ik af geschaatst over de grachten op die vreselijke Friese doorlopers, waar ik met mijn laarsjes steeds door de zijkant er uit schoot.
Dan moest ik weer aan de kant gaan zitten om mijn schaatsen weer goed onder te binden.
Ik was jaloers op mijn zussen, want die schaatsten op noren.
Het is niet gelogen als ik zeg dat wij heuse schaatszussen waren.
Vooral mijn oudste zus was en is nog steeds schaatsgek. Ze is zelfs met een marathonschaatser getrouwd.
Ik wilde ook graag noren, maar ik kreeg ze niet, omdat Hein Vergeer had verteld voor de televisie dat het beste om schaatsen te leren toch wel op Friese doorlopers was. Stomme Hein Vergeer....


Toen ik twaalf jaar was, kreeg ik ze eindelijk! Mijn lage noren...wat was ik er blij mee! Ik kon niet wachten tot ik kon schaatsen. Ik herinner mij nog het vreemde gevoel onder mijn voeten, maar wat ging dat lekker. Ik kreeg de slag al snel te pakken, en schaatste nog meer kilometers dan ooit te voren.

Maar het schaatsen zorgde ook voor leed. Mijn oudste zus schaatste mee met een fakkeltocht; Een schaatstocht in de avond, met een fakkel in de handen.
Mijn zus vond het ding niet fijn om mee te schaatsen en wierp hem uit handen.
Ze kreeg daar echter spijt van, en ze wilde de fakkel weer oppakken.
Precies op dat moment schaatste ze met haar hoofd tegen het laagste brugje van Enkhuizen. Behoorlijk gewond schijnt ze op het ijs te hebben gelegen.

Mijn herinnering hier aan is, dat ik in bed lag, en dat er aangebeld werd door een stel vreemde mannen. Ze droegen mijn zussen uit een auto naar binnen.
Ik schrok mij wezenloos en riep vanaf de overloop wat er aan de hand was.
Mijn moeder zei dat ik moest gaan slapen, er was niets aan de hand.
Maar de volgende dag was het gevolg van de klap goed zichtbaar.
Wat ze precies had opgelopen door de klap weet ik niet precies meer, maar ze was wel blauw in haar gezicht en had een zware hersenschudding en ook nog iets met haar kaak.

De laatste keer dat ik mijn schaatsen onderbond was in 2001. Onze dochter was toen een half jaar oud en de ijsbaan was open.
Vol goede moed probeerde ik mijn eerste slagen sinds lange tijd te maken.
Maar het enige wat ik maakte was één of ander dom gestuntel en ik was als de dood om te vallen. Met kramp in mijn enkels en tenen ben ik terug gestrompeld, en heb mijn schaatsen weggeven. Iets waar ik nu spijt van heb, want ik zou het best wel weer willen proberen.

Nu zit ik dromend naar buiten te kijken en vraag mij af of mijn kinderen ooit nog zoveel schaatsplezier zullen hebben als mijn zussen en ik tijdens de jaren tachtig.