tijdreis

Ik ga jullie meenemen op mijn tijdreis, een reis terug naar de jaren tachtig.

Ik sluit mijn ogen en tel van tien, terug naar nul; "Tien, negen....vijf, vier....één, nul.....

Ik open mijn ogen en bevind mij in de keuken van mijn ouderlijk huis.
Mijn moeder staat daar te koken aan het oranje gasfornuis.
Ik kijk de keuken rond; bij de achterdeur hangt de koffiemolen. Links van mij staat een buffetkast. Ik staar wat voor mij uit, en snuif de herinnering op....mmmm....het voelt heerlijk om weer even thuis te zijn.

De achterdeur gaat open, en het meisje waar ik voor gekomen ben, komt binnen. Ze groet mijn moeder en loopt op mij af. Daar sta ik dan, als klein meisje.
Ik kijk naar mij, met mijn staartjes in mijn haren en mijn blauwe winterjas aan.
De kleine blauw/grijze oogjes van mij als kind, staren mij verbaasd aan.
Het is akelig stil en herinneringen schieten door mijn hoofd, een traan rolt over mijn wangen.

Ik wenk mezelf. Ik vertel aan de kleine Annemiek dat ik uit de toekomst kom, en dat ik even met haar wil praten. "Zullen we even naar onze kamer gaan?" vraag ik.
Samen sluipen we de trap op, en ik gluur even de woonkamer in door de glazen deur. Daar hangt papa op de bank, met een sjekkie in zijn mondhoek. Ik moet even slikken, en sluip verder de trap op, met mijn kleine "ik" achter mij aan.
We sluipen langs de kamer van mijn zus, en langs de zoldertrap van mijn oudste zus. Ik loop recht naar onze kamer.

Als ik de deur open, herken ik alles weer; de oranje fabeltjeskrant-gordijnen, de zacht gele commode, mijn bed mijn de oranje dekens en het paarse sprei er boven op, en het drukke behang.
"Kom", fluister ik, "we gaan even op ons bed zitten."
Verbluft van alle herinneringen, kijk ik de kleine Annemiek nog eens goed aan.
Ik kijk naar mijn litteken op mijn wang, naar mijn prachtige stijle haar die in staartjes gebonden zijn, naar mijn mooie oogjes vol onschuld.
Ik begin zachtjes te huilen, en de kleine Annemiek slaat haar armpjes om me heen. "Waarom huil je, Annemiek?" vraagt ze.

Ik schud mijn hoofd, en zeg dat ik even niet kan praten, maar dat ze mij wel even stevig vast mag houden. Samen blijven we minutenlang zitten, terwijl de tranen over mijn wangen stromen.

Als ik weer een beetje bij positieven ben, vraag ik aan de kleine Annemiek wat ze allemaal leuk vindt in het leven.
De kleine Annemiek denkt even na en zegt; "Ik vind papa en mama lief, maar papa kan soms wel boos zijn hoor. Maar als hij op de vrachtwagen is weggeweest, neemt hij soms iets voor mij mee. Kijk Annemiek, deze clown kreeg ik een keertje van papa."
"Wat vind je nog meer leuk?" vraag ik. "Ehm...ik vind mijn zussen lief, en ik vind het leuk om te gymen, en om buiten te spelen en naar school te gaan, en en...."

Plotseling weet ik het weer, ik was vroeger zo druk, en ik stotterde natuurlijk.
Dat viel mij zojuist op, toen de kleine Annemiek aan het vertellen was.

"Wat vind je niet zo leuk, Annemiek?" vraag ik. "Dat ik stotter, en dat ik zo klein ben, enne als papa boos wordt, en als ik moet eten en ik krijg dat niet op, en als ik gepest wordt, en als ik niet mee mag spelen met mijn zussen, en o ja, en ook niet als mijn zussen mij "chanteren" omdat ik op het kerkhof ben geweest met mijn vriendinnetje, terwijl ik dat niet mocht van mama."
Ik kijk mezelf aan, en ik moet glimlachen. De kleine Annemiek kijkt een beetje beschaamd. "Het geeft niet, hoor, Annemiek." zeg ik tegen de kleine Annemiek.

Ik houd haar kleine handje vast en kijk naar de adertjes die over het kinderhandje lopen. De handjes lijken een beetje op de handjes van mijn dochter.
De kleine Annemiek kijkt ook even naar mijn hand, en ziet het litteken over mijn rechterhand lopen.
"Hoe kom ik daar aan?" vraagt de kleine Annemiek.
Ik glimlach en vertel dat ik tijdens een avondje kermis een glas in door mijn hand heb gekregen, maar dat alles goed is afgelopen.
De kleine "ik" trekt een beetje wit weg. "Deed het zeer?" vraagt de kleine ik.
"Mwa, een beetje," antwoord ik.

"Gaan er nog meer vervelende dingen gebeuren?" vraagt de kleine Annemiek.
Ik glimlach door mijn tranen heen, ja ik was een nieuwsgierig aagje.

Maar plotseling schieten er allemaal vervelende gedachten door mij heen, en de kleine Annemiek staart mij verschrikt aan.
De gedachten flitsen voorbij, hele vervelende gedachten.

Ik zie dat mijn oma overlijdt, mijn zus die het ouderlijk huis verlaat, de scheiding van mijn ouders, mijn andere zus die wegloopt en de traumatiserende tijd na de scheiding.
Ik probeer aan positieve dingen te denken. Ik zie opluchting toen mijn vader het huis verliet, ik zie mijzelf winkelen met mijn moeder, ik zie....ik zie...ik zie niets meer.
Ik kan ze niet voor mij halen, die positieve herinneringen. Ik weet zeker dat ze er zijn, maar ik kan ze domweg niet voor mij halen.

Ik zie het verschrikte koppie van mijzelf, en ik houd de kleine Annemiek vast.
Ik vraag mij af of ik zal vertellen wat ik zojuist heb gezien.
Ik besluit dat ik de kleine "ik" niet kan beschermen, het zou de toekomst veranderen, de kleine Annemiek zal door de hele zure appel moeten bijten.

Ik fluister in het kleine oortje, dat alles goed komt, maar dat het heel zwaar gaat worden. Ik vertel mijzelf ook, dat ze er later heel sterk van wordt. Dat mijn verleden mij heeft gemaakt zoals ik nu ben.

Ik vertel dat ze later een hele lieve man zal ontmoeten, en dat ik nu twee kindjes heb waar ik superverliefd op ben.
De kleine Annemiek maakt zich even los uit de omhelsing en kijkt naar mijn gezicht. Met het kleine vingertje streelt ze mijn eigen gezicht, en veegt wederom mijn tranen weg.

"Ik word later een mooie vrouw," fluistert het kleine wijze wijfie.
"Ik word later een lieve mama en vrouw, en alles komt goed, enne ik stotter ook niet meer zo erg, toch?"
"Nee, lieverd, als je later groot bent, krijg je het stotteren redelijk onder controle."

Ik pak de kleine Annemiek vast en trek mezelf op mijn schoot. Ik sla mijn armen om de kleine "ik" heen, en knuffel kleine Annemiek. Ik wil mezelf nooit meer loslaten. Ik huil, ik schok en bedenk dat ik mijzelf niet kan beschermen tegen de boze dingen die nog komen gaan. Ik moet mijzelf loslaten. maar ik kan het niet!!

Ik streel door de haren van mijn jeugdige "ik".
"Ik wil je meenemen, en nooit meer loslaten," snik ik tussen mijn tranen door.
"Nee," fluistert de kleine Annemiek, "ik móét hier doorheen, zodat ik jouw kan worden." En ze maakt zich los uit mijn omhelsing.

Ze loopt naar de deur en opent deze. "Dag Annemiek," zegt ze. Ze kijkt mij nog een keer liefdevol aan, en vormt een mooi hart naar mij. "Wij zijn altijd verbonden met elkaar, als je mij zoekt, zoek dan diep in je hart naar het innerlijke kind, dan zullen wij elkaar weder zien."
Ik kijk haar liefdevol aan. "Je bent een dappere grietje," zeg ik en ik barst nogmaals in tranen uit. Dan is de kleine Annemiek is verdwenen.

Voor mij is het de tijd om mijn ogen te sluiten, en weer terug te keren in deze tijd. Een tijd waarin ik blij ben met mijn gezin, mijn gezondheid en mijn leven. Ik twijfel of ik haar nog meer had moeten waarschuwen. Maar als ik dat gedaan had, dan was ik nu niet degene geweest wie ik ben......