"Auw!"

Terwijl de kinderen hun schoenen uit trekken, ontdoe ik mij ook van mijn schoenen. Ik ren de kinderen achterna en ik beland op het springkussen.
Bij elke sprong die ik maak bonkt mijn hoofd. "Auw!", roep ik, terwijl ik naar mijn hoofd grijp. Ik besluit even te gaan zitten. Dit grote kind wil heel graag mee doen, maar helaas word ik ook wat ouder.

Als ik na vijf minuten kijk waar de kinderen zijn, begint het weer te kriebelen.
Ik zie mijn kinderen in het beveiligde labyrint; een parkoers met meerdere verdiepingen omheint met netten. Ergens in het labyrint is een ballenbak.

Ik loop zo nonchalant mogelijk naar de ingang van het labyrint en ik ga op zoek naar mijn kinderen. Ik kan er niet staan en ik loop met gebogen hoofd langs, over en onder de hindernissen door. Deze mama laat zich niet tegenhouden door een paar van die stomme hindernissen.

Als ik eindelijk de kinderen heb gevonden, word ik bekogeld door plastic balletjes en die komen nog best hard aan. Ik ren weg van mijn kinderen en kom hijgend aan bij het eindpunt....een supersteile glijbaan. Ik slik een keertje, ik haal diep adem, ik ga zitten en dan is er geen weg meer terug. Ik glij door de baan en kom ver buiten de glijbaan uit.

Ik sta lachend op, maar eigenlijk kan ik wel een beetje huilen. Mijn rug doet zeer. Kennelijk heb ik een spiertje verrekt. Al scheef lopend neem ik plaats tussen de rest van de ouders, waar ik eigenlijk niet bij wil zitten. Zij wisten het al, ik eigenlijk ook, maar ik wil er niet aan toe geven; Als je de dertig bent gepasseerd, dan moet je je lichaam niet gaan gebruiken als dat van een kind.