een verslagje Paradiso

Het verslag van het optreden van Uitgehuild..! in Paradiso, zoals deze te lezen is op www.uitgehuild.nl.....geschreven door bovengetekende.


Het is misschien wel de grootste droom van elk koorlid; Een optreden verzorgen in dé Poptempel van Nederland; Paradiso! Legendarische grootheden als Prince, Nirvana en de Rolling Stones traden op in de grote zaal van de voormalige kerk en nu kan Paradiso, Uitgehuild..! toevoegen aan de lijst grootheden van de kleine zaal.

Het is één uur als de bus klaar staat in Bovenkarspel om te vertrekken richting Amsterdam. Het is guur weer en de (in de zomer zo zonnig uitziende) rokjes hangen verstopt tegen de kou onder dikke winterjassen. De koorleden verdringen zich om in de warme bus een plekje uit te zoeken. Als iedereen zijn plekje dan uiteindelijk heeft gevonden, vertrekt de bus richting Amsterdam. In de bus hangt een soort en met schoolreisjesgevoel; snoepjes worden over de stoelen heen uitgedeeld, terwijl de buschauffeur zijn woordje doet. Het zal niet het laatste woordje worden van de chauffeur, want de microfoon blijkt zijn grote vriend te zijn.
Er hangt een bescheiden sfeertje in de bus, iedereen is in afwachting van wat er gebeuren gaat. Voor de meesten onder ons is het de eerste ervaring om op te treden in zoiets groots als Paradiso.

Rond twee uur komen we aan bij de poptempel. Het gebouw staat in de steigers en staat er van buiten gezien wat treurig bij. Eenmaal binnen gekomen heerst er toch een heel andere sfeer dan dat de buitenkant doet vermoeden.
De koorleden waaieren uit; Er vertrekt een groepje richting de zalen, een ander groepje zoekt haastig een weg naar het toilet en de rest ruikt de koffie in de catacombe, een gezellig uitziende bar beneden in het gebouw. Overal waar we kijken zien we kleurig uitgedoste mensen, sommigen zijn geschminkt. Er hangt een gezellig sfeertje en langzaam aan wordt het steeds drukker in de catacombe. Het wordt er een beetje benauwd. We kijken op ons horloge en zien dat het al kwart voor drie is, nog 25 minuten te gaan en dan wordt Uitgehuild..! op het podium verwacht van de kleine zaal.
We besluiten nog wat rond te kijken en komen uit bij de kleine zaal. Helaas is het er bomvol en wij kunnen niet naar binnen. Even slaat de paniek toe; als wij er nu al niet in kunnen, hoe moeten wij dan straks naar binnen? We besluiten dat we straks maar even moeten vragen aan één van onze bestuursleden. We vertrekken van de kleine zaal, richting de grote zaal. Hier kunnen wij wel naar binnen en er treedt een koor uit Enkhuizen op. Jonge meiden die “Bohemian rhapsody” van Queen ten gehore brengen, begeleidt door een band. Ademloos staan wij te luisteren naar het prachtige gezang het koor, als we gesommeerd worden om ons klaar te maken voor ons eigen optreden. Wij vragen waar we nu eigenlijk naar binnen moeten als we zo direct moeten optreden en we worden verrast met het antwoord dat we door de artiesteningang naar binnen moeten.

Rond drie uur staat het koor klaar achter de deur van de artiesteningang. Het is er warm en we besluiten om nog even op het naastgelegen balkon te kijken van de grote zaal, daar treedt Pop4You op uit Hoogkarspel. Als Uitgehuild..! om kwart over drie nog niet binnen is gelaten via de ingang wordt het toch wel spannend. “Straks staan ze op ons te wachten daarbinnen en staan wij hier te wachten”, wordt er onrustig afgevraagd. Maar de onrustigheid verdwijnt snel als de deur even later open wordt geduwd. Het koor wordt aangekondigd, de gitaren worden aangekoppeld en de koorleden zoeken snel zijn of haar plek. Haast is hier geboden, er wordt gewerkt volgens een strak tijdschema. Zodra iedereen zijn plek heeft gevonden op het enigszins krappe podium, worden de gitaren ingezet. Zonder enige aankondiging beginnen we direct met “Blauw”. Het is vreemd om direct te beginnen met zingen, we worden gelijk in het diepe gegooid. De stemmen moeten even op gang komen, maar daarna trakteren wij Paradiso op een prachtige performance van “Blauw”. “Eenzaam in de mist” volgt snel na het applaus van het publiek, daarna is “Oude liefde roest niet” aan de beurt. De stemmen zijn inmiddels goed gesmeerd en één blik in de zaal zegt genoeg, het publiek geniet! Al snel zijn we toe aan de klapper van de middag; “Peter”! Dit lied ligt toch wat gevoelig bij ons, omdat het liedje keer op keer niet geheel vlekkeloos verloopt. We beginnen vol goede moed aan het nummer als wij horen dat er geen juiste noot klinkt uit één van de gitaren. Er ontstaat verwarring op de gezichten van de koorleden en op die van Don. Don gebaart Bert om te stoppen met spelen, hij heeft de verkeerde noten te pakken. Bert verontschuldigd zich en het liedje wordt opnieuw ingezet. “Peter” wordt razend enthousiast ontvangen door het publiek en begint spontaan mee te klappen en te zingen. Het liedje loopt bijna op zijn einde als onze bekende fout er wederom in sluipt. Het koor herpakt zich razendsnel alsof er niets gebeurd is en zingt het liedje vlekkeloos uit. Trots, maar ook een klein beetje teleurgesteld door het laatste liedje verlaat het koor het podium. De teleurstelling verdwijnt snel als de complimenten ons om de oren vliegen. Het publiek heeft genoten van de zang, onze uitstraling, het repertoire en van onze outfit. Er is iemand die opmerkt dat onze rokjes allemaal gelijk hingen en dat dit er zo professioneel uitziet. Ook het opnieuw opstarten van “Peter” wordt als zeer professioneel gezien.

Terwijl wij snel de verhitte zaal verlaten richting de catacombe worden wij regelmatig aangehouden door dames en heren die willen weten van welk koor wij zijn en hoe laat wij op moeten treden. Als we antwoordden dat we al klaar zijn, wordt er teleurgesteld gereageerd. Mensen hadden ons graag zien optreden.

Rond vier uur vertrekken wij richting de grote zaal om van Vol Vuur en het Hazeskoor te genieten. Als wij zo eens kijken naar het grote podium, dan komen wij tot één conclusie; hier hoort Uitgehuild..! thuis. We kijken nog wat rond en de vermoeidheid begint toe te slaan, het is mooi geweest.

Klokslag half zes komt de bus ons weer halen en vertrekt het koor weer richting Bovenkarspel. We sluiten de dag af bij de chinees, waar we zonder mokken, de middag van ons af wokken. Onder het genot van een drankje en een bord vol lekkernij kunnen wij tevreden terug kijken op een zeer geslaagde middag en kunnen wij zeggen; “Wij hebben in Paradiso opgetreden!!”