Nooit, maar dan nooit had ik verwacht dat ik net zo hard als mijn vader zou worden. Wees gerust, ik heb het niet over geweld...maar over woorden.
Ik ben wanhopig en haal alles uit de kast om overtuigend over te komen.
Mensen komen met goedbedoelde adviezen, maar ik heb er niets aan.
We zitten er midden in, en de adviezen zijn allang al toegepast.
Maar waar ik mij nu voor schaam zijn mijn woorden.
Woorden die ik niet had moeten zeggen.
Ik vraag mij af of mijn vader ooit spijt heeft gehad voor zijn woorden.
Ik zit hier een tijdje net zo ongelukkig te zijn als nog twee gezinsleden.
De emmer is overgelopen, hoger als op mijn tenen kan niet meer, het is op....Ik ben kapot en gebroken.
Over de gehele dag gezien ging het hartstikke goed. We hebben leuke dingen gedaan, en hebben als vanouds plezier gehad.
Maar zodra het bedtijd is, begint de spanning te komen.
Ik voel het...en als je dan denkt dat dit het was, begint het weer van voor af aan. Pats!!! Mijn stoppen slaan door, en een waterval van harde en gemene woorden stroomt uit mijn mond, en een blik op mijn gezicht die op onweer staat.
Tegenover mij twee bange oogjes met enorme pupillen die mij aankijken, een onschuldig, maar schuldig gezichtje. Mijn woorden raken haar, maar ook weer niet.
Ze staat midden in haar eigen drijfzand en komt er niet uit.
Na mijn waterval van woorden, na een aantal kusjes sluit ik de deur van de slaapkamer. De slaapkamer waar zij zich eens zo veilig voelde, maar nu niet meer.
Bedroefd loop ik naar beneden, waar mijn man mij net zo wanhopig aan kijkt als dat ik zelf kijk. Ik ben zo bang....bang dat ik nooit meer het vrolijke meisje zal krijgen die zij ooit was.
Op mijn hoofd zit een koptelefoon met daarop rustgevende muziek. Door de muziek en het schrijven van deze blog, drupt er nu een traan op mijn toetsenbord......
2 opmerkingen:
ook aan mijn reactie op je vorige blog had je misschien niets
ik hoop van wel maar dat terzijde
nu de emmer is overgelopen middels een waterval aan woorden kunnen er waarschijnlijk weer heel wat druppels bij
zou het niet fijn zijn als je een gaatje kon maken op de bodem van die emmer zodat al die vervelende druppels zich niet meer konden ophopen tot ze er overlopen
en wat dat blije meisje betreft die je zo bang bent nooit meer terug te krijgen
dat is helaas een mogelijkheid maar ze kan er ook nog veel blijer en zekerder uitvandaan komen alles kan nog gebeuren
als ze nou over een poos iets minder blij is maar ze maakt je wel bere trots om hoe ze is en jullie houden nog steeds van elkaar is dat dan zo'n ramp
ook aan deze reactie heb je misschien niets maar nu weet je wel dat ik aan je denk en je stukjes lees heel veel sterkte en moed gewenst in deze moeilijke fase
huil maar eens goed misschien helpt ik heb medelijden met jullie je vroeg je af of je papa wel eens spijt over dingen die hij ik denk het niet ik weet wel zeker van niet maar laat je papa in vrede rusten ik heb het zelfde mee gemaakt met de kinderen als ij maar driftig moet je nooit worden dat helpt niet en daar help je Romy ook niet mee ze word ouder en ze begint ook anders te denken ik kan je geen raad geven je moet het zelf doen
Een reactie posten