dik en blauw

Ik heb het al eens tegen mijn mannetje gezegd...als we zo door gaan, dan belandt één van ons een keer op de huisartstenpost. Zover is het gelukkig nog niet gekomen, maar ik zit er hard over na te denken of ik niet even de dokter zal bezoeken. Schrik niet, ik word niet mishandeld.

Mijn man en ik hebben de "leuke" gewoonte om lekker te stoeien. Meestal rammen we elkaar tegen de armen en probeert de ander de klap te ontwijken of af te weren. Helaas weerde mijn man mij gister iets te hard af. Terwijl ik hier schrijf voel ik de pijn in mijn onderarm.

Ik probeerde hem gister te raken op zijn arm, maar hij reageerde direct met een afweer van zijn arm. Precies tegen mijn onderarm, ter hoogte van mijn pols. Een harde kreet galmde door het huis, tranen sprongen in mijn ogen en een bezorgd mannetje kwam gelijk bij mij kijken. "Sorry, sorry," stamelde hij. "Ach, je doet het toch niet expres, ik deed het toch ook? ik ben echt niet boos," zei ik met tranen in mijn ogen om hem gerust te stellen. Ik liet niet meer merken dat het eigenlijk hartstikke pijn deed en ging verder met mijn dagelijkse dingetjes, maar ik kon de pijn niet negeren. Even later zag ik dat het niet helemaal goed was gegaan, mijn onderarm werd dik en blauw. Ik liet het zien aan mijn mannetje en daardoor voelde hij zich nog meer schuldig.

Vanmorgen was de schade goed te zien. Een behoorlijke, blauwe verdikking. Een rekverbandje moet de boel nu een beetje rustig houden, maar de pijn blijft. Als het morgen niet minder is, dan ben ik bang dat ik toch maar even naar de huisarts moet. Dus mijn boodschap is; "Stoei, maar stoei met mate!!