de bekentenis

Nadat we ons gesetteld hebben in de Opel Vectra, voorzien van de nieuwste snufjes op het gebied van afluisterapparatuur en camera's, wordt het tijd voor een diepgaand vraaggesprek. Ik doe mij voor als een goede vriendin, terwijl ik eigenlijk van hem walg. Ik heb het vertrouwen van hem gewonnen, door mij voor te doen als een rijke zakenvrouw...

Ik; Hoe wist je zo zeker dat ze dood was?
Hij; Nou, gewoon...volgens deed ze het niet meer.
Ik; Maar hoe heb je dat gechecked dan?
Hij; Ik had zo'n ding om mijn nek, waar ik twee dingen van in mijn oren kon stoppen en een plat dingetje om op haar borst te luisteren.
Ik; Maar waar is ze dan?
Hij; In een mand.
Ik; Kun je mij de exacte locatie vertellen dan?
Hij; Nee, dat kan ik je niet vertellen.
Ik; Heb je hulp gehad?
Hij; Ja, er was nog iemand bij.
Ik; Wie was het dan? Kom op, je kunt mij vertrouwen jongen.
Hij; Ik ga diegene echt niet verlinken.
Ik; Ik ben het, je beste vriendin, vertel het maar, dan ben je er van af.
Hij; eh....nou...oké dan..ik zou haar opereren aan haar gebit.
Ik; Jeetje man, dat is nogal wat, een operatie?
Hij; Ja, maar ik kwam er achter dat ze uiterst ziek was en dat haar bekje verkankerd was.
Ik; Oh....
Hij; Toen heb ik iets in haar bloed gespoten.
Ik; Jij durft!
Hij; Nou en toen deed ze het niet meer. Ik raakte in paniek jongen.
Ik; Vertel...
Hij; Toen heb ik iemand gebeld en die heeft mij geholpen om haar in een mand te stoppen.
Ik; Wie was dat dan?
Hij; Els (piep).
Ik; Oké, dus ze heet Els. Maar waar is het mandje met het lichaam nu dan?
Hij; Ik kan het je niet vertellen, maar het is ergens onder de grond.
Ik; Kom op zeg, heb je haar laten dumpen?
Hij; Ja, ik zei toch dat ik in paniek raakte.
Ik; Els heeft wel veel voor je over gehad zeg, je mag haar wel flink betalen voor haar diensten. Dat ze dit zomaar voor je doet zeg!
Hij; Ja, hallo, ze verdient al genoeg bij mij als dierenartsassistente. Als dierenarts blijf ik toch altijd de verantwoordelijke hoor!
Ik; Misschien was ze helemaal niet dood en heb je haar levend begraven.
Hij; Ja, maar ze deed zo raar.
Ik; Je moet de familie op de hoogte stellen. Hoe zou jij het vinden als je niet weet waar je poes is?
Hij; Je hebt gelijk, ik ga de familie gelijk bellen. Heb jij een telefoon?
Ik; Alsjeblieft.
Hij; Hij gaat over..."Ja, goedemorgen met dierenarts (piep), ik heb informatie over Uw poes. Welke van zestien vraagt U? De poes die per ongeluk uit onze praktijk is verdwenen, ik geloof dat haar naam Lappie was? Oh...niet huilen mevrouw. Shit, ze huilt! De poes ligt begraven in een achtertuin in Bovenkarspel. Wacht...ik kom vanmiddag naar U toe en dan wijs ik U de exacte locatie. Ja...is goed, oké, ik zie U vanmiddag rond twee uur dan. Prima, tot dan...dag, ja....dag mevrouw. Geen dank...graag gedaan hoor...."
Ik; En? Man, je huilt?
Hij; Het voelt zo goed om dit te doen.
Ik; Ik ben trots op je jongen!
Hij; Dank je....
Ik; Kijk vanavond even naar Peter R. de Vries jongen, je krijgt de verrassing van je leven!
Hij; Doe ik, enne.....bedankt voor je vertrouwen vriendin.
Ik; Ik ga je zien, jongen!
Hij; Doei hè!

En zo is er weer een oude afgesloten zaak opgelost. Vanavond kunt U het gehele interview bekijken op SBS6.